Δεν πεθύμισα τίποτε στην ζωή μου....
παρά μόνον....ένα τραπέζι, δύο καρέκλες και θέα την θάλασσα
δυστυχώς.... ακόμη και τα όνειρα κοστίζουν ακριβά
(αλλά ..τίποτε και κανείς δεν πρόκειται να μου σκοτώσει το δικαίωμα....
ερμητικά να κλείνω τα μάτια ..... και ξύπνιος να ανταμώνω τ' όνειρο μου)

Τάρτι

Παράγωγο μιας λέξης διαλαλούσαν με μανία τα χείλη σου
Έγινε τυφλή η υπακουή, λησμονιά κατάντησε η γιορτή
Ζητιάνος στη μέση της μέρας, μάζευες τον οίκτο
Οι τροχοί δεν κράτησαν την άμαξα της ζωής
Που σε έτρεχε στους δρόμους της άσπρης σκόνης
Πόρτες κλειστές, αμπάρες, αγώνας για θάνατο
Έστειλα τα κλειδιά του παραδείσου στον ένοικο του ουρανού

Το συναξάρι του Αιγαίου
ένα link στην σελίδα μου....εις την αγγλικήν γλώσσαν

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΥ
Θάλασσα! Θάλασσα! άσε με να σε κοιτώ
Θάλασσα! Θάλασσα! άσε με να σε μιλώ
King Biscuit Man

Ι

Αλαργινή μου θάλασσα
Των ματιών μου η κόρη
Της μοναξιάς μου η γιατρειά
Μην με αφήνεις μόνο, τώρα
Που η πόλη κοιμάται
Και εγώ πολεμώ τη νυχτιά
 

ΙΙ

Μια στιγμή να μπορέσω να αγκαλιάσω
Το κύμα της άγριας θάλασσας
Μαγεμένος για λίγο να νοιώσω
Από το μεγαλείο που κουβαλά
Στις κορφές, στην ορμή του
Να χαθώ μαζί του σε ξωτικά μέρη
Πανιά να ανοίξω
Βαρκούλα στα ανοικτά να γίνω

ΙΙΙ

Μικρή η αγκάλη στην ακτή
Βότσαλα μαγεμένα από τα χρόνια
Εκεί ανταμώνω την παντάνασσα
Της ψυχής μου την κόρη

IV

Ποια νεράιδα σε χτύπησε με το θαλασσινό ραβδί της
Και σε μεταμόρφωσε σε εικόνα της καρδιάς μου
Ποιος θεός σε καταράστηκε να θυμίζεις στους αιώνες
Με διθυράμβους την ομορφιά σου
Ποια κόρη του Ποσειδώνα
Στοίχειωσε με γαλήνη την φύση σου
Ποιος μαγικός οίστρος σε αγκάλιασε
Και σαν μάννα, σφικτά στους αιώνες σε κράτησε
Τάρτι, Τάρτι, Τάρτι
Επίγονος της θεάς Αστάρτης

V

Στης θάλασσας την ορμή αφήνομαι
Από τα χείλη της κρεμιέμαι, τα κύματα
Ένας ναυαγός στην τρικυμία της, την γαλήνια
Άγομαι και φέρομαι μέσα στην αγκαλιά της
Αχ! Θάλασσα πλανεύτρα της καρδιάς μου κλέφτρα

VI

Βαρκούλα χωρίς πανί
Στην τύχη αρμενίζει
Μόνη της στο πέλαγος
Την ελπίδα προσμένει

Βάρκα με πανί
Την ρότα χαράσσει
Βοήθεια δεν ζητά
Λιμάνι την περιμένει

VII

Αγκάλιασα την θάλασσα σαν μάνα
Μην την χάσω και μείνω μόνος
Σφικτά την κράτησα σαν μάννα
Στις έρημες μέρες να μου φεύγει ο πόνος

VIII

Της θάλασσας την αλμύρα γεύτηκα
Εφτά φορές το όνειρο της προσκύνησα
Με γλυκό δάκρυ λούστηκα
Σε νησί σιωπής ξεβράστηκα

IX

Στης θάλασσας την τρικυμία, αρμενίζω
Χωρίς πανιά, χωρίς πυξίδα, χωρίς ελπίδα
Τυλιγμένος με σκέψεις, το κορμί μου δανείζω
Η αγκαλιά της για τους εχθρούς, ασπίδα

X

Ανοικτή η απαλάμη της θάλασσας
Γαλήνια, αστραφτερή εμπρός στα μάτια μου
Μακριά το Sarimsakli αγναντεύω
Δεν βλέπω τα πλοία της γραμμής
Απόλυτη ηρεμία στην σκέψη
Δεν ποθώ τίποτε άλλο στον κόσμο αυτό
Παρά μόνον την θάλασσα
Μόνο αυτή την μοναξιά μου ηρεμεί

XI

Θάλασσα! Της ψυχής μου άνασσα
Εικονολάτρης για σε γίνομαι
Διωκόμενος, σε σε βρίσκω ανάσα
Στην πίστη σου την αλμυρή αφήνομαι

XII

Θαλασσινή πορεία χάραξα, αλαργινή
Για ξωτικό νησί, μακριά να φύγω
Τα χαμένα χρόνια, ύφαλοι αλγεινοί
Στίγματα στους χάρτες για να αποφύγω

XIII

Αγκαλιασμένη στο κύμα
Αλμύρα στα μαλλιά σου
Ελπίδα αναζητούσες
Σε αμμουδιά σιωπής

Εκεί έγραψες τον πόνο
Εκεί έπνιξες το δάκρυ
Εκεί ξέχασες την λύπη
Εκεί κραύγασες για ζωή

Η θάλασσα σε άκουσε
Με πόθο σε αγκάλιασε
Το κύμα της έστειλε
Στην σιωπή της σε τύλιξε

Νεράιδες έστειλε
Τους ουρανούς άνοιξε
Την καρδιά σου αγκάλιασε
Λόγια σου ψιθύρισε

Εδώ ο φόβος δεν κατοικεί
Εδώ το κύμα σε τραγουδά
Εδώ οι πόνοι γερνούν
Εδώ το δάκρυ στερεύει
 

XIV

Μετανάστης μια μέρα βρέθηκα
Στην χώρα της θάλασσας
Αποστάτησα, κουράστηκα απ' τη ζωή
Άσυλο θαλασσινό εκεί ζήτησα

XV

Θάλασσα σκληρή και ψεύτρα
Πόσα ξέρεις και δεν το μαρτυράς
Όμως πάει καιρός που σ' έχω μάθει
Με των κυμάτων σου την ζάλη
Στην μέθη σου, όλα τα διαλαλάς

XVI

Στην ορμή της θάλασσας, αφέθηκα
Ναυαγός, σε αμμουδιά σιωπής βρέθηκα
Εκεί, βρήκα της ζωής μου την ανάσα
Εκεί, βρήκα της ψυχής μου την άνασσα

XVII

Την ματαιοδοξία του κόσμου, καταράστηκα
Σε νησί σιωπής απ' το κύμα, ξεβράστηκα
Της καρδιάς μου τον πόνο, εκεί, στέρεψα
Της ψυχής μου τον ήλιο, εκεί, έθρεψα

XVIII

Θαλασσινή αύρα στην ψυχή μου, κουρνιάζει
Στα μάτια μου το κύμα του γιαλού, φωλιάζει
Τι άλλο να θέλει ο άνθρωπος όταν αναστενάζει
Με τα μάτια η ψυχή του να μονιάζει

IVX

Θαλασσινέ αγέρα! Θαλασσινέ αγέρα!
Φύσα, φύσα με όλη σου την πνοή
Πάρε! διώξε μακριά από τα μάτια μου
Τη σκηνοθετημένη χώρα και τους σιδερένιους ανθρώπους
 
 

go back