Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

  Μέρος Πρώτο

Η δύναμη της συμπόνιας σπέρνει μες την καρδιά μου κι εγώ θερίζω και δεματιάζω το στάρι και το προσφέρω στους πεινασμένους.
Η ψυχή μου δίνει ζωή στην άμπελο κι εγώ στίβω τα τσαμπιά στο πατητήρι και προσφέρω το χυμό στους διψασμένους.
Ο ουρανός γεμίζει τη λάμπα μου με λάδι κι εγώ την αποθέτω στο παράθυρό μου για να καθοδηγήσω τον ξένο στο σκοτάδι.
Όλα αυτά κάνω επειδή ζω μαζί τους, κι αν η μοίρα δέσει κάποτε τα χέρια μου και μ’ εμποδίσει, τότε ο θάνατος θα είναι η μόνη μου πεθυμιά. Γιατί εγώ είμαι ποιητής κι αν δεν μπορώ να δώσω, θ’ αρνηθώ να λάβω.
Λυσσομανά η ανθρωπολόι σαν καταιγίδα, όμως εγώ στενάζω σιωπηλά, επειδή ξέρω ότι η θύελλα περνά, ενώ ο στεναγμός οδηγεί στο θεό.
Τ’ ανθρώπινα πλάσματα γαντζώνονται στα γήινα, ενώ εγώ γυρεύω πάντα ν’ αγκαλιάσω τον πυρσό της αγάπης που θα με εξαγνίσει με τη φωτιά του και θα διώξει την απανθρωπιά από την καρδιά μου.
Τα υλικά πράγματα σκοτώνουν τον άνθρωπο χωρίς να υποφέρει, η αγάπη τον αφυπνίζει με πόνους που δίνουν ζωή.
Οι άνθρωποι έχουν διαιρεθεί σε τάξεις και φυλές, κι ανήκουνε σε πολιτείες και χώρες. Όμως εγώ ανακαλύπτω πως είμαι ένας ξένος για όλες τις κοινότητες, για μένα δεν υπάρχει κατάταξη καμιά. Χώρα μου είναι το σύμπαν και η φυλή μου η ανθρώπινη οικογένεια.
Οι άνθρωποι είναι αδύνατοι και σε πονά να τους νοιώθεις χωρισμένους. Ο κόσμος είναι στενός κι είναι ανεπίτρεπτο να τον διαμοιράζουν σε βασίλεια, αυτοκρατορίες και διαμερίσματα.
Οι άνθρωποι ενώνονται μόνον για ν’ αφανίσουν τους ναούς της ψυχής και δίνουν τα χέρια μονάχα για να υψώσουν κτίρια για σώματα φθαρτά. Εγώ στέκομαι μόνος ακούγοντας τη φωνή της ελπίδας μέσα στον πιο βαθύ μου εαυτό να λεει: όπως η αγάπη δίνει ζωή στην καρδιά του ανθρώπου με τον πόνο, έτσι κι η άγνοια του δείχνει το δρόμο προς τη γνώση. Ο πόνος και η άγνοια οδηγούν στη μεγάλη χαρά και στη γνώση επειδή ο Υπέρτατος τίποτε μάταιο δεν έφτιαξε κάτω από αυτόν τον ήλιο.

Μέρος Δεύτερο

Τρέμω για την όμορφη χώρα μου κι αγαπώ το λαό της για τη δυστυχία του. Αν όμως ξεσηκωνόταν ο λαός μου σπρωγμένος από τον πόθο της διαρπαγής για να σκοτώσει κι αν από αυτό που ονομάζουν πατριωτικό πνεύμα έκανε εισβολή στη γη του διπλανού μου, τότε θα τον μισούσα τον λαό μου και τη χώρα μου για τη φρίκη που θα έσπερναν.
Τραγουδώ τον ύμνο της γενέτειρας γης μου και λαχταρώ να δω τα χώματα των παιδικών μου χρόνων, μα αν οι άνθρωποι αυτής της γης αρνιότανε να δώσουν στέγη και τροφή στο φτωχό ταξιδιώτη, θα έκανα τον ύμνο μου επικήδειο και τη λαχτάρα μου λησμοσύνη. Θα έλεγε τότε η εσωτερική φωνή μου, το σπίτι που δεν φιλοξενεί εκείνον που βρίσκεται σε χρεία, είναι άξιο για καταστροφή.
Αγαπώ το χωριό που γεννήθηκα με την ίδια αγάπη που έχω για την χώρα μου, και αγαπώ τη χώρα μου με την ίδια αγάπη που έχω για τη γη, που ολάκερη είναι η χώρα μου. Και αγαπώ τη γη με όλη μου την ύπαρξη γιατί είναι το απάνεμο λιμάνι του ανθρώπου, το φανερωμένο πνεύμα του θεού.
Η ανθρωπότητα είναι το πνεύμα  του Υπέρτατου πάνω στη γη, και τούτη η ανθρωπότητα στέκει ορθή καταμεσής σ’ ερείπια, κρύβοντας τη γύμνια της σε κουρέλια, χύνοντας δάκρυα πάνω σε ρουφηγμένα μάγουλα, καλώντας τα παιδιά της με θλιβερή φωνή. Μα τα παιδιά, άλλο δεν κάνουν παρά να τραγουδούν τους εθνικούς ύμνους της φυλής τους. ¶λλο δεν κάνουν παρά να τροχίζουν τα σπαθιά τους και δεν μπορούν να ακούσουν την κραυγή της μητέρας τους.
Η ανθρωπότητα καλεί τα τέκνα της, αλλά κανείς δεν ακούει. Κι αν κάποιος άκουγε, κι ερχόταν να παρηγορήσει μια μητέρα σκουπίζοντας τα δάκρυα της, θα βρισκόταν κάποιοι άλλοι να του πουν, κοίταξέ τον! Είναι άπλερος και αδύναμος.
Η ανθρωπότητα είναι το πνεύμα του Υπέρτατου Όντος πάνω στη γη, κι αυτό το Υπέρτατο Ον κηρύττει την αγάπη και την καλή θέληση. Μα οι λαοί περιπαίζουν τέτοια κηρύγματα. Ο Ναζωραίος άκουσε τη φωνή μα η μοίρα του ήταν η σταύρωση. Ο Σωκράτης άκουσε τη φωνή και την ακολούθησε, μα θανατώθηκε κι αυτός. Οι πιστοί του Ναζωραίου και του Σωκράτη είναι οι πιστοί της θεότητας κι όταν οι άνθρωποι δεν τους σκοτώνουν, τους χλευάζουν, λέγοντας, η χλεύη είναι πικρότερη κι από το σκοτωμό.
Η Ιερουσαλήμ δεν μπόρεσε να σκοτώσει το Ναζωραίο, μήτε η Αθήνα το Σωκράτη. Αυτοί ζουν ακόμα και θα ζουν παντοτινά. Η χλεύη δεν μπορεί να θριαμβεύσει πάνω στους πιστούς της θεότητας. Οι πιστοί ζουν και θ’ αυξάνονται πάντα.

Μέρος Τρίτο

Είσαι αδελφός μου γιατί είσαι άνθρωπος, είμαστε κι οι δυο παιδιά του Αγίου Πνεύματος. Είμαστε ίσοι και πλασμένοι από το ίδιο χώμα.
Βρίσκεσαι εδώ σαν σύντροφος μου στο δρόμο της ζωής και με βοηθάς να καταλάβω το νόημα της κρυμμένης αλήθειας. Είσαι άνθρωπος και μου αρκεί, και σε αγαπώ σαν αδελφό μου. Μπορείς να μιλήσεις για μένα όπως θέλεις, γιατί το αύριο θα σε οδηγήσει μακριά και θα χρησιμοποιήσει τα λόγια σου σαν μαρτυρία για την κρίση του κι εσύ θα λάβεις δικαιοσύνη.
Μπορείς να με στερήσεις απ’ ότι έχω και αν κατέχω, γιατί η απληστία μου με παρακίνησε να μαζέψω πλούτο κι έχεις το δικαίωμα σ’ ότι έχω αν αυτό σου δίνει ικανοποίηση.
Μπορείς να κάνεις σ’ εμένα ότι θέλεις, αλλά δεν θα μπορέσεις να αγγίξεις την αλήθεια μου.
Μπορείς να χύσεις το αίμα μου, να κάψεις το σώμα μου, μα δεν μπορείς να σκοτώσεις ή να βλάψεις το πνεύμα μου.
Μπορείς να δέσεις τα χέρια μου με αλυσίδες, τα πόδια μου με σίδερα και να με ρίξεις σε σκοτεινή φυλακή, μα δεν μπορείς να σκλαβώσεις τη σκέψη μου, γιατί είναι ελεύθερη σαν την αύρα στον απέραντο ουρανό.
Είσαι αδελφός μου κι σε αγαπώ. Σ’ αγαπώ καθώς προσεύχεσαι στην εκκλησία σου, γονατίζεις στο ναό σου, δέεσαι στο τζαμί σου. Εσύ κι εγώ είμαστε όλοι μας παιδιά μιας και μόνης θρησκείας γιατί τα διάφορα μονοπάτια της θρησκείας δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα δάκτυλα του γεμάτου αγάπη χεριού του Υπέρτατου Όντος, που είναι σ’ όλους απλωμένο, προσφέροντας σε όλους ολοκλήρωση πνευματική, και περιμένει όλους να τους δεχτεί.
Σ’ αγαπώ για την αλήθεια σου, που πηγάζει από τη γνώση σου. Τούτη την αλήθεια που δεν μπορώ να δω εξ αιτίας της άγνοιας μου. Αλλά τη σέβομαι σαν κάτι θείο, γιατί είναι έργο του πνεύματος. Η αλήθεια σου θα συναντήσει την αλήθεια μου στον επερχόμενο κόσμο για να σμίξουν όμοια καθώς το άρωμα των λουλουδιών και θα γίνουν μια ακέρια κι αιώνια αλήθεια, που θα ζει μες την αιωνιότητα της αγάπης και της ομορφιάς.
Σ’ αγαπώ γιατί είσαι αδύναμος εμπρός στον ισχυρό, και φτωχός εμπρός στον άπληστο πλούσιο. Γι’ αυτό κι εγώ χύνω δάκρυα και σε παρηγορώ, και πίσω από τα δάκρυά μου σε βλέπω αγκαλιασμένο από τα χέρια της δικαιοσύνης, να χαμογελάς και να συγχωρείς τους διώκτες σου.
Είσαι αδελφός μου κι σε αγαπώ.

Μέρος Τέταρτο

Είσαι αδελφός μου, αλλά γιατί αυτή η αμάχη σου μαζί μου; γιατί εισβάλλεις στη χώρα μου και προσπαθείς να με υποτάξεις για χάρη αυτών που αναζητούνε δόξα και εξουσία;
Γιατί αφήνεις τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου κι ακολουθείς το θάνατο σε μακρινή χώρα για χάρη αυτών που αγοράζουν τη δόξα με το αίμα σου και τις τιμές με τα δάκρυα της μητέρας σου;
Είναι τάχα τιμή για έναν άνθρωπο να σκοτώνει τον αδελφό του; αν το νομίζεις τιμή, κάνε το πράξη λατρείας και χτίσε ναό στ’ όνομα του Κάιν που σκότωσε τον αδελφό του ¶βελ.
Είναι τάχα η αυτοσυντήρηση ο πρώτος νόμος της φύσης; γιατί, λοιπόν, η απληστία σε σπρώχνει στην αυτοθυσία μόνο και μόνο για να πετύχει τους σκοπούς της κάνοντάς σε να σκοτώνεις τ’ αδέλφια σου; πρόσεξε, αδελφέ μου, τον αρχηγό που λέει, η αγάπη για τη ζωή μας αναγκάζει να στερούμε τους ανθρώπους από τα δικαιώματα τους! Σου λέω μόνο τούτο : το να προστατεύεις τα δικαιώματα των άλλων είναι η ευγενέστερη και ανθρωπινότερη πράξη, αν η ζωή μου απαιτήσει να σκοτώσω άλλους, τότε ο θάνατος θα είναι για μένα πιο τιμητικός, κι αν δεν μπορέσω να βρω κάποιον να με σκοτώσει για την προστασία της τιμής μου δεν θα διστάσω να πάρω ο ίδιος τη ζωή μου με τα δικά μου χέρια για χάρη της αιωνιότητας πριν η αιωνιότητα φτάσει.
Ο εγωισμός, αδελφέ μου, είναι η αιτία της τυφλής υπεροχής, και η υπεροχή δημιουργεί τις τάξεις, κι οι τάξεις δημιουργούν την εξουσία που οδηγεί στην διαφωνία και την υποταγή.
Η ψυχή πιστεύει στη δύναμη της γνώσης και της δικαιοσύνης απέναντι στη σκοτεινή άγνοια. Αρνείται τη δύναμη που οπλίζει με σπαθιά κι αυξαίνει την άγνοια και την καταπίεση—τη δύναμη τούτη που αφάνισε τη Βαβυλώνα, που γκρέμισε τα θεμέλια της Ιερουσαλήμ κι άφησε τη Ρώμη σε ερείπια. Αυτή είναι που έκανε τους ανθρώπους να πουν μεγάλους άντρες κοινούς εγκληματίες, που έκανε τους συγγραφείς να υποκλιθούν μπρος στα ονόματα τους και ιστορικούς ν’ αφηγηθούν τις ιστορίες της απανθρωπιάς τους με τρόπο επαινετικό.
Η μόνη εξουσία στην οποία υπακούω είναι η γνώση της διαφύλαξης και της παραδοχής του φυσικού νόμου της δικαιοσύνης.
Τι λογής δικαιοσύνη δείχνει η εξουσία όταν σκοτώνει το φονιά; όταν φυλακίζει το ληστή; όταν εισβάλλει στη γειτονική χώρα και αφανίζει το λαό της; τι σκέφτεται τάχα η δικαιοσύνη για κείνη τη μορφή εξουσίας όπου ένας φονιάς τιμωρεί εκείνον που σκοτώνει και ένας κλέφτης καταδικάζει εκείνον που κλέβει;
Είσαι αδελφός μου και σε αγαπώ, κι η αγάπη είναι δικαιοσύνη σε όλη την ένταση και την αξιοπρέπεια της. Αν η δικαιοσύνη δεν υποστήριζε την αγάπη μου για σένα, άσχετα ποια είναι η φυλή σου και η χώρα σου, δε θα ήμουνα παρά ένας ψεύτης που κρύβει την ασχήμια του εγωισμού του πίσω από το εξωτερικό ρούχο της αγνής αγάπης.

Κατάληξη

Η ψυχή μου είναι ο φίλος μου που με παρηγορεί στη θλίψη και στον κάματο της ζωής. Εκείνος που Δε φιλιώνει με την ψυχή του είναι εχθρός της ανθρωπότητας κι όποιος δεν βρίσκει μέσα του την ανθρώπινη καθοδήγηση, θα χαθεί θλιβερά. Η ζωή πηγάζει από τα μέσα κι όχι από αυτά που μας περιβάλλουν.
Ήρθα στη γη για να πω ένα λόγο και θα τον πω τώρα. Μα αν ο θάνατος με εμποδίσει να τον προφέρω, θα τον πει το αύριο, γιατί το αύριο ποτέ δεν αφήνει μυστικά μες το βιβλίο της αιωνιότητας.
Ήρθα στη γη για να ζήσω στη δόξα της αγάπης και στο φως της ομορφιάς που είναι οι αντανακλάσεις του θεού. Βρίσκομαι εδώ ζωντανός κι οι άνθρωποι δεν μπορούν να μ’ εξορίσουν από τη ζωή, γιατί ξέρουν ότι θα ζήσω και στο θάνατο. Αν βγάλουνε τα μάτια μου, θα μπορώ ν’ ακούω τους ψιθύρους της αγάπης και το τραγούδι της ομορφιάς.
Αν κλείσουνε τα αυτιά μου θα μπορώ να χαίρομαι το άγγιγμα της αύρας που σμίγει με το μύρο της αγάπης και το θυμίαμα της ομορφιάς.
Αν με αφήσουνε στο κενό, θα ζω μαζί με τη ψυχή μου, που είναι παιδί της αγάπης και της ομορφιάς.
Ήρθα στη γη για να είμαι για όλους και με όλους, κι αυτό που κάνω σήμερα στη μοναξιά μου θ’ αντιλαλήσει από το αύριο στους λαούς.
Αυτό που τώρα λέω με μια καρδιά, αύριο θα ειπωθεί από πολλές.

 

King Biscuit Man


go back