Θα μάθω τον πόνο,το γερό...βουβά στα δόντια ν' αλέθω
Γιατί πρώτα έμαθα, λαλέδες σφικτά στη φούχτα να κρατώ
Και σε αυτούς που με πίκραναν, να τους χαρίζω

Κι εσύ, εσύ ο αδήλωτος λύκος του κοπαδιού
Βαστάς γερά, τους πόνους τους κουφούς,κρατάς στη χούφτα σου
Τους λαλέδες που άφησε η πίκρα της ψευτιάς
Για να θυμάσαι το ποδοβολητό του μυαλού
Διυλισμένη σκόνη, ορόσημο της ματαιότητας
Βλέπεις ν’ ανθίζουν οι δρόμοι που κουβαλάς
Περήφανα σηκώνεις τα μάτια, την καρδιά
Βαρύ το φορτίο της καρδιάς
Στους δρόμους που κεραύνωσε ο κατακλυσμός
Σε ουρανούς όπου αλλαξοπίστησε το πολικό αστέρι
_________________________________
Κουράστηκα, αποστάτησα από τη ζωή.  Η Αλήθεια σαν δούλο με τραβά, λόγια να της γράφω.
Ιερή κόρη, παλεύω..περιπλανιέμαι μέσα στην απέραντη έρημο του στοχασμού
Η ψυχή μου πάλλεται από ρυθμική σιωπή, αναζητώ την μοναξιά για ν΄ανακαλύψω τον γυμνό μου εαυτό
Αναζητώ να βρω την γυμνή αλήθεια, το δέσιμό της με την καρδιά μου.....
Πέρα από τους δρόμους του χρόνου, ενώπιον της να καταθέσω την στενή μου φυλακή
Πονώ όταν γράφω, γιατί η αποκάλυψη του γυμνού μου εαυτού είναι καρπός θλίψης.....
Όμως, η λατρεία σου σπέρνεται μέσα στην καρδιά μου και γνωρίζω ότι μία ημέρα.....
Θα γίνει χαράς λουλούδι, άρωμα και άνθηση ενός καρπού που θα ευωδιάζει την καρδιά και την ψυχή μου

Ξέρω ότι θα λύσω τα πόδια μου από τις βαριές αλυσίδες
Ξέρω ότι τα μάτια μου θα διαπεράσουν τους τοίχους της φυλακής μου
Ξέρω ότι μία ημέρα θα πετάξω σαν αετός στ' απόρθητα βουνά

"Ο πόνος και η ευεργεσία πρέπει να είναι σιωπές"

Αφιερώνω....την αλήθεια μου σε όλους εκείνους που θέλησαν ν΄αγγίξουν έστω κι για μία στιγμή τη σιωπή μου
Σας τιμώ με τα συναισθήματά μου, σας σέβομαι με την καρδιά μου
Μ' ευλάβεια σας δίνω κομμάτια της ψυχής μου και σας έχω δώσει το μεγαλύτερο....  από τον εαυτό μου
Πρωτού σας γνωρίσω....σε άλλους κόσμους, πιο τρανούς από αυτόν εδώ

King Biscuit Man
___________________________________________________________________
Αλήθεια έχει ονομασθεί η θεϊκή κίνηση του όντος, επειδή είναι "Θεία ¶λη" (θεϊκή περιπλάνηση). Το Ψεύδος είναι το αντίθετο της κίνησης, γιατί αυτό εμποδίζεται στην κίνησή του και παραμένει ακίνητο, μοιάζει "τοις καθεύδουσι" (με αυτούς που κοιμούνται). Η Αλήθεια είναι λεία και θεϊκή και κατοικεί στους ουρανούς μαζί με τους Θεούς, ενώ το Ψέμα  βρίσκεται ανάμεσα στους πολλούς ανθρώπους και είναι σκληρό και τραγικό, γιατί εδώ στην τραγική ζωή μας οι μύθοι και τα ψέματα πλεονάζουν.
(Κρατύλος ή Περί Ορθότητος Ονομάτων)

| Η Πίκρα | | Το Πτολίεθρο της Αλήθειας | | Η Ακριβή Αλήθεια | | Η ¶γρυπνη Αλήθεια | | Η Νεράιδα μου |
| Οι Πραμάτειες της Ζωής | | Αλήθεια ή Ψέμα | | Δράση και Αντίδραση | | Η Μέρα του Ήλιου | | Ήλιος Καθρέπτης |
| Μία Σκοτεινή Αλήθεια |  | Η Πολιτεία του Ήλιου | | Η Αφετηρία Ονείρων | | Η Επαγρύπνηση | | Ο Πόλεμος |

Όπου στο διάβα σας απαντήσετε King Biscuit Man είναι link και σας οδηγεί στην αρχή των λέξεων

Η Πίκρα
Ηφαίστειο τ’ όνειρο
Λάβα που κοχλάζει
Αλήθεια! σώμα που ματώνει
Στους κάμπους που σπείραμε το χιόνι
Ψέμα! πουλημένο φεγγάρι
Εμβατήριο πένθιμο
Παράτα πικρή
Στους ουρανούς χωρίς αστέρια

King Biscuit Man
Το Πτολίεθρο της Αλήθειας
Όνειρα μακρινά στου ουρανού το έβγα
Ξετυλίχτηκαν σαν γκριζόμαυρα σύννεφα
Έκρυψαν το φως, έσκισαν τον ήλιο
Παρείσακτος νοιώθει ο ήλιος ο κρυφός
Στον κόσμο αυτό, που σκουπίζει τις μοίρες του
Με φρόκαλα που μάτωσαν και ίχνη αφήνουν
Στα δρομάκια που πλανήθηκε ο άνθρωπος

Ακούραστο βλέφαρο της ψυχής, αιματοβαμμένη αλήθεια
Μάζεψε τα κομμάτια της καρδιάς σου
Που έσπειρες στους δρόμους πέρα από το χρόνο
Ο σπόρος σου ξεφύτρωσε σαν ξωτικό
Τρομάζουν οι οδοιπόροι με τα αινίγματα
Πικραίνονται οι σιωπηλοί λύκοι

Κανείς δεν ακουμπά την ματιά του
Πάνω στην λαίλαπα της μοναξιάς
Φύγε μακριά! Θνητή μου κόρη
Κουράστηκα να σε κοιτώ! κουράστηκα να σ’ αγαπώ
Βαρέθηκα να πολεμώ! Δεν είμαι στρατιώτης
Βασιλικό δρόμο χαράζω και τον σκάβω

Τραγουδώ, σφυρίζω, σαλπίζω
Να ρίξω τα τείχη που έγκλειστο με κρατούν
Στην πόλη που πούλησα τα σαρκία μου
Στον κόσμο που δεν με χωρά

Τραγουδώ, σφυρίζω, σαλπίζω
Να γκρεμίσω τα πτολίεθρα της σκέψης
Που δεμένο με κρατά με το κορμί
Που δακρυσμένο με βαστά με τη ζωή

Έπεσαν τα τείχη
Γκρεμίστηκαν τα πτολίεθρα
Αέρας γίνομαι
Ταξιδεύω, ταξιδεύω, ταξιδεύω, ταξιδεύω
Στις άγνωστες θάλασσες του εαυτού μου
Στις άγνωστες ακρογιαλιές της ψυχής μου

King Biscuit Man
Η Ακριβή Αλήθεια
Εφτά δρόμοι, εφτά θαύματα
Κορεσμένα από το πάτημα των αιώνων
Μνήμες αλήθειας, μνημεία σιωπηλά
Μείνανε στην  ιστορία σαν μύθος πικρός
Θύμηση που ξεπουλά αποδράσεις
Ακριβά! Πολύ ακριβά
Ακριβή είναι πάντα η ιστορία
Που στέλνει το ψέμα στους αιώνες
Φωτιά, ιεροί κανόνες, αλμυρή θάλασσα, μάνα γη
Δοξάστε σήμερα την οξειδωμένη αλήθεια
Τιμήστε τη μελανόμορφη κόρη
Πιστέψτε την ανώτερη ψυχή
Στάχτη γίνομαι
Λάδι φωτιάς
Ταπεινά προσκυνώ
Αμήν

King Biscuit Man
Η ¶γρυπνη Αλήθεια
¶γρυπνη αλήθεια σαν δούλο με τραβάς
Στους δρόμους της σιωπηλής τραγωδίας
Πέφτεις σαν διάττοντας αστέρας
Χαμηλώνεις το φως, στα μάτια μου
Τη νύχτα που πούλησαν τον ουρανό
Οι ικέτες που σφόδρα αγάπησαν
Τα μυστικά του κόσμου τους

Νεκρά ημερολόγια δείχνουν τις ημέρες
Ξεφτισμένες να κρέμονται από τα χείλη
Που βάφτισαν στ’ όνομα του ψεύδους
Τη ζωή, τη ζωή που κυλάει
Σαν χείμαρρος ορμητικός
Παρασέρνοντας στο διάβα του
Ελεγειακές  ειμαρμένες αλήθειες

¶γρυπνη αλήθεια μη με τραβάς
Κουράστηκα να με αγαπάς
Σταμάτα! τα βήματά μου να κυνηγάς
King Biscuit Man

Η Νεράιδα μου
Αλήθεια!
Μαρμαρωμένη μου Νεράιδα
Ποιας ελεγειακής θάλασσας τ΄ όνειρο
Σε κοίμισε στον κόρφο του δράκου;
Ποια γαλανά μάτια σε νανούρισαν;
Με ματιές άδολες, με κόρες άοκνες!

Αλήθεια!
Αδίστακτη μου μοναξιά και ξωτικό
Στρώμα έχεις τον πόνο και το δάκρυ
Σε αγκάθινο κοιμάσαι κρεβάτι
Το κορμί σου ματώνει κι η θέα σου σκοτώνει
Καρδιές, ψυχές, μάτια, σκέψεις και ηδονές

Αλήθεια!
Αυτογνωσία και ερημιά μου
Είσαι ακριβότερη κι από ουρανούς γαλάζιους
Είσαι πολυτιμότερη κι από τη θάλασσα μου
Δίνω το βασίλειο μου όλο, ένα κομμάτι μπλε
Σε θέλω σιμά μου, σε χτίζω στην καρδιά μου

Αλήθεια!
Κοιμισμένη μου Νεράιδα
Ξύπνα! Να λουστείς, να χτενιστείς στο Λούρο
Ξύπνα! Να δεις, να ονειρευτείς κι εσύ
Τη νυχτιά της ζωής, τον ολετήρα της μορφής
Τον κόσμο της οργής, το πνεύμα της ντροπής

Αλήθεια!
Αυθεντική μου ορμή, Νεράιδα μου ζωντανή
Λούστηκες, χτενίστηκες, είδες κι ονειρεύτηκες
Μη μου φύγεις, μη μου μαρμαρωθείς ξανά
Σε σένα έχω τάξει της ψυχής τη λευτεριά
Σε σένα έχω δώσει όλη μου τη καρδιά

King Biscuit Man
Οι Πραμάτειες της Ζωής
¶μωμα τα λόγια
Πεθαίνουν στην σιωπή
Ζωντανή αλήθεια
Τι ζητάς; γιατί μαζί σου με τραβάς;
Σιωπή πικρή
Πάψε να μου μιλάς
Αλήθεια! στυλίτη της καρδιάς
Είσαι μόνος στην έρημο της απονιάς

Πικρά τα λόγια
Πόρος στην μοναξιά
Στερνό ψέμα
Ναυάγιο στη θάλασσα της παρακμής
Μοναξιά! θεά μου
Μείνε κοντά μου, μη με παρατάς
Ψέμα! Έμπορε δούλων
Εξανδραποδίζεις τη στάλα της χαράς

Αλήθεια ή ψέμα;
¶νθρωπε! Πες μου τι κουβαλάς;
¶νθρωπε! Πες μου τι εντρυφάς;
Χαρά ή πίκρα;
¶νθρωπε! Πες μου που τις πουλάν;
¶νθρωπε! Πες μου που τις διαλαλάν;

Στις χαραυγές πεθαίνουν οι σκιές
Στις ερημιές ανατέλλουν οι ζωές
Χαρές, πίκρες, αλήθειες και ψευτιές
Διαφεντεύουν τις ζωές
Που πουλάν αγνές ζωές;
Που πουλάν αλήθειες και χαρές;
Που πουλάν άηχες ψευτιές;

Μια λαϊκή αγορά είναι ο κόσμος
Εκεί πωλούνται τα πάντα
Πάγκοι με ζωές
Πραμάτειες από πίκρες και χαρές
Πραμάτειες από τιμή και ντροπή
Έμποροι και πρεσβευτές
Διαλαλούν, αλαλάζουν
Πουλούν κι αγοράζουν

Περνάμε κι εμείς οι αγοραστές
Να αγοράσουμε  πίκρες και χαρές
Να αγοράσουμε ζωή
Σε τιμή λογική

King Biscuit Man
Αλήθεια ή Ψέμα
¶ωρα λόγια, Σιβυλλικές ελπίδες
¶μωμη αλήθεια, Ελεγειακή μαρμαρωμένη προφητεία
Αλήθεια ή ψέμα; Χαρά ή πίκρα;
Τι φέρνει ο χείμαρρος του ουρανού σου;
Που πνίγεται το αλμυρό σου δάκρυ;
Καρδιά και ψυχή πως αντέχεις τη σιωπή!
Η καρδιά χτίζει ιερά αίθρια
Η ψυχή ακονίζει  πόνους κουφούς
Στις σιωπές χαμένη η καρδιά
Στις θάλασσες ταγμένη η ματιά

Περιμένω να ξυπνήσει η μαρμαρωμένη Νεράιδα μου
Να κρατήσω την καρδιά μου στο αριστερό μου χέρι
Και να της τη δωρίσω

Ξύπνα! πόσο ακόμα θα καρτερώ!
King Biscuit Man

Δράση και Αντίδραση
Δράση κι αντίδραση
Δύο δυνάμεις του ανθρώπου
Χτυπούν την καρδιά
Χάνονται στα βάθη του γκρεμού
Πουλούν σε τιμή ευκαιρίας
Τον ήλιο του πρωινού

Δειλός δεν είναι εκείνος
Που κρύβεται στα σκοτάδια
Που δεν τολμά να υπερασπισθεί
Τον εαυτό του
Γιατί γνωρίζει, ξέρει
Ότι η υπεράσπιση του εαυτού
Αδικεί πάντοτε τους άλλους

Ευλαβικά σιωπεί
Υπομένοντας τις κατακραυγές
Θεωρεί ότι αδικεί
Περισσότερο τον εαυτό του
Όμως η ντυμένη με υπομονή καρδιά
Ποτέ της δεν πουλά
Τον άνθρωπο στην σκοτεινιά

Η καλοσύνη, η ευγένεια
Ουδέποτε να εκλαμβάνεται
Ως δείγμα αδυναμίας
Είναι η υπέρτατη δύναμη
Που αντιστέκεται
Στις δράσεις κι αντιδράσεις

Λυπηρό φαινόμενο
Οδύνη, να πουλάς τον εαυτό σου
Και πάντοτε ν’ αγοράζεις
Οτιδήποτε μιαρότερο κι φτηνότερο
Από τον ήλιο της καρδιάς σου
King Biscuit Man

Η Μέρα του Ήλιου
Ολετήρας θα γίνει η μέρα του ήλιου
Θα θυσιάσει  στους βωμούς της αλήθειας
Τους κρυφούς πόθους, τα πορφυρά όνειρα
Στάχτη θα γίνουν οι σκιές, καπνός το ψέμα
Ήλιε μου! Ήλιε μου! Τρισήλιε μου
Σύρε το μπόι σου, τράνταξε με τα βήματά σου
Τη λεωφόρο της υποκρισίας
King Biscuit Man

Ήλιος Καθρέπτης
¶σπιλη εικόνα, ήλιος καθρέπτης της καρδιάς πνοή
Με τις αχτίνες του, ξηραίνετε ο ψεύτης κόσμος
Σέρνει το μπόι του, στην ατραπό της άδολης ψυχής
Τραντάζει με τα βήματά του, τη λεωφόρο της υποκρισίας
King Biscuit Man

Μία Σκοτεινή Αλήθεια
Επίσκεψη χωρίς όρια στην πόλη
Πρασινοκίτρινα φώτα δεσμεύουν το μεσουράνημα
Σκουπίδια, ράκη ανθρώπων, καπνός τυλίγει τη νύκτα
Εκτίμηση; η τρέλλα παραμονεύει.Ζωντανή! αληθινή;
Πιστεύω να φτάσω εκεί που τα ίχνη χάθηκαν
Ηχούν τα βάρβαρα ένστικτα
Κουρασμένοι άνθρωποι ακούνε τα λόγια της μέθης
Αυτή η νύκτα προχωρεί, τρέχει και αδυνατώ να την ακολουθήσω
King Biscuit Man

Η Πολιτεία του Ήλιου
Ελπίδες! απάτες! ισχνές αγελάδες του Φαραώ
Οράματα, οπτασίες, όνειρα......όνειδος
Μάτια λαμπρά στοχεύουν το είναι μου
Καρδιά ανοικτή, καρδιά δική μου

Τον  Αριστόνικο θυμάμαι, το όνειρο του ακούω
Φεύγω μακριά για μια άλλη πολιτεία
Δεν είμαι ο Ιαμβούλος, είμαι εγώ! του μοιάζω;
Φεύγω για την πολιτεία του Ήλιου

Θαλασσοδαρμένος, κύματα, καταιγίδες με χτυπούν
Ψάχνω για το νησί, το νησί του Ήλιου
Στη λήθη χάνομαι, στα πέρατα του κόσμου ναυαγώ
Στιχάκια πλέκω, στιχάκια κλεμένα τραγουδώ

Κάποιοι γεννήθηκαν στο γλυκύ φως της αυγής
Κάποιοι γεννήθηκαν μέσα στο ατελείωτο σκοτάδι
Επική ανταρσία, Ομηρικός νόστος;
Νόστιμο ήμαρ υπάρχει για μένα;

Πρέπει ν' αλλάξω ζωή;
Πρέπει ν' αλλάξω σκέψη;
Πρέπει ν' αλλάξω δρόμο;
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ Ν' ΑΛΛΑΞΩ ΤΙΠΟΤΕ!!!!
King Biscuit Man

Η Αφετηρία Ονείρων
Στον κόσμο αυτό, σε αυτή τη γη
Η ζωή, το σύστημα, ο εαυτός μας
Πέτρα στην πέτρα τοποθετούν
Τοίχους υψώνουν υψηλούς
Πίσω τους βρίσκονται και περιμένουν
Τα όνειρα κι οι προσδοκίες μας

Το χτίσιμο είναι αργό αλλά σταθερό
Δουλεύουν οι καλύτεροι μαστόροι
Πελεκητές και λαξευτές
Χτίζουν με επιμέλεια μεγάλη
Προσπαθούν να μας αποκόψουν
Θέλουν να σκοτώσουν τ' όνειρο

Πάντα έχουμε τη δυνατότητα
Πολλές φορές μας δίνουν ευκαιρίες
Για να κάνουμε το μεγάλο άλμα
Να συναντήσουμε αυτό που προσδοκάμε
Τότε ζούμε μέσα στο όνειρο
Αλλά πάντα το ξεχνάμε

Οπότε δικαίως επιστρέφουμε στην αρχή
Στην αφετηρία ονείρων
Εκεί που όλοι περιμένουν κι προσμένουν
Στην αφετηρία των ονείρων
Την ευκαιρία να κάνουν το μεγάλο άλμα
Να  ξεφύγουν έστω για λίγο
 

Υπάρχουν όμως μερικοί
Υπάρχουν όμως λίγοι
Που δεν θέλουν τοίχους
Που θέλουν ελεύθερα να ζούν
Αυτοί στάσιμοι μένουν και πεθαίνουν
Στην αφετηρία ονείρων

King Biscuit Man

Η Επαγρύπνηση
Κάθε φορά που ο νους μου με παιδεύει, επαγρυπνώ!
Διγενής Ακρίτας του μυαλού μου, γίνομαι
Δεν θέλω να δρέψω τα στάχυα της σκέψης
Θάλασσα απέραντη να αγναντεύω, ποθώ
Το κύμα της ναυαγό να με ρίχνει
Σε ακτές, σε νησιά σιωπής

King Biscuit Man

Ο Πόλεμος
Μέσα μου γεννήθηκαν τα πάντα
Εκεί αναζητώ το αίτιο της σκέψης
Είμαι μια αρραγής ενότητα;
Η ηρεμία, μου διδάσκει τη σιωπή
Ο χρόνος δεν είναι γιατρός
Τον πόλεμο νου και συναισθημάτων
Ποιός μπορεί και τον σταματά;
Αλαργινή μου θάλασσα
Των ματιών μου η κόρη
Της μοναξιάς μου η γιατρειά
Μην με αφήνεις τώρα
Που η πόλη κοιμάται
Κι εγώ πολεμώ τη νυχτιά

King Biscuit Man

Πέταλλο Γιασεμιού σ΄ένα ποτήρι νερό......
πόσο μακριά μ΄αρμενίζεις......

King Biscuit Man
go back