Αν κάποιος σε πικράνει; μπορείς να βρεις της λησμονιάς λιμάνι…..
Αν εσύ κάποιον πικράνεις; τον πόνο της καρδιάς σου; ποιος θα τον γιάνει;;
(Κάποια λόγια του Γκιμπράν)
αν κάποιος σε  χαστουκίσει εσύ να γυρνάς και το άλλο σου μάγουλο…..μαλακώνει η κακία….πήζει το μίσος…. κάνεις τον άλλον να σκέπτεται….. του δείχνεις τι είναι η αγάπη…. του ξυπνάς την συνείδησή του…..
Αλήθεια!
Κοιμισμένη μου Νεράιδα
Ξύπνα! Να λουστείς, να χτενιστείς στο Λούρο
Ξύπνα! Να δεις, να ονειρευτείς κι εσύ
Τη νυχτιά της ζωής, το φως της αυγής
Τον κόσμο της οργής, το πνεύμα της ντροπής

Αλήθεια!
Αυθεντική μου ορμή, Νεράιδα μου ζωντανή
Λούστηκες, χτενίστηκες, είδες κι ονειρεύτηκες
Μη μου φύγεις, μη μου μαρμαρωθείς ξανά
Σε σένα έχω τάξει της ψυχής τη λευτεριά
Σε σένα έχω δώσει όλη μου τη καρδιά
Η Γοργόνα μου
Στον κόσμο δεν γεννήθηκα για να μισώ τους άλλους
Αλλά μονάχα να τους αγαπώ             (Αντιγόνη 523)
Στεντόρειος Φωνή
Στεντόρειος η φωνή μου σπέρνει την κραυγή στα σωθικά μου
Ουαί! Τοις καθεύδουσιν! Όμφοις αυτοίς!
Άχθος αρούρης! άχθος αρούρης! ένας εαυτός, μία ζωή
Σημαιοφόρος στην παρέλαση της πίκρας
Αιδώς γαρ εν κακοίσιν ουδέν ωφελεί
Λυδία η λίθος, ματωμένο το μαχαίρι
Πέθανε ο Αταχουάλπα!
Άνοιξε η βίβλος
Πέθανε ο αριστερόχειρ Βασιλεύς
Όποιον κ είπησθα έπος, τοιον κ επακούσαις
Λες κι ο Όμηρος παραμόνευε τον Ιησού
Θάλαττα! Θάλαττα! Η κάθοδος μου
Ουαί! Τοις καθεύδουσιν! Όμφοις αυτοίς!
Απολώφιο τέρας! Πίκρα! Θλίψη!
Δείξε τα δόντια σου! Δάγκωσε τη σιωπή μου
Ουρεά τε σκιόεντα, Θάλασσά τε ηχήεσσα
Πλείν ανάγκη για τους ναυαγούς της ζωής
Άνθρωπε ελεύθερε μη φοβού τη θάλασσα
Άνθρωπε υπομονετικέ μη φοβού τα ναυάγια
Ένα ναυάγιο είμαστε όλοι
Πελασγοί και Μεγαρίτες στην θάλασσα της παρακμής
Δώσε το χέρι σου
Κλείσε τα αυτιά σου στις σειρήνες
Πέρασε τις Συμπληγάδες
Θάλασσα μας περιμένει όλους
Στο τέλος της ζωής

Λαλέδες
Λαλέδες!
Βάψετε με το αίμα της καρδιάς τα χρώματα σας
Μωβ; μπλέ; άσπρο; ασημί; κόκκινο;
Πνίγηκε στα χρώματα ο αγρός
Που είσαι λαλέ;
Που χάθηκες στο καλοκαίρι;
Σπείρε τη ζωή στα μάτια μου

Χαλκείον Ειδήσεων
Χτύπα! Χτύπα! Χαλκείον ειδήσεων!
Χτύπα! Χτύπα! Όνειρο μου!
Από τον αναστεναγμό της πίκρας
Κανείς δεν πέθανε
Μόνον τα σημάδια μείνανε
Εκεί που μάτωσε η καρδιά
Εκεί που περιπλανήθηκε
Σε δύσβατους ατραπούς η μοναξιά
Χτύπα! Χτύπα! Μάτια μου!
Καιρός να μαλακώσει η πίκρα
Καιρός να πήξει η κακία
Θα πουλήσω τα άρμενα και τα πανιά μου
Στη μοναξιά
Θα αρματώσω καίκι
Θα μεταφέρω τη χαρά, την ευτυχία
Που θα τρυγώ με τον θάνατό μου
Στη θάλασσα της αγάπης

Σαρδόνιος Γέλως
Πίστη που σαρδόνια μου γελάς
Είναι αργά, πέρασε η ώρα στα σαλόνια
Βγήκε ο ήλιος κι έσκυψε
Να μαζέψει τα κομμάτια του
Που αγκάλιασαν
Μία πονεμένη καρδιά
Μην κοιτάς! Μην μιλάς!
Όλα ζουν στην σιωπή
Χαρά και ευτυχία
Σε σένα, σε όλους

 Η Σιωπή
Το μίσος σπέρνει τη λήθη στα όνειρα
Πένθιμα ντύθηκαν τα ουράνια
Πίστη χαμένη; εσύ που την  ελπίδα  πρόσμενες
Αλήθεια πνιγμένη; εσύ το δάκρυ το μολυβδένιο

Υπομονή
Μια ανάσα πρόσμενες
Μέσα στην παγωνιά της ερημιάς
Καρτερικά έσφιγγες τα όνειρα
Στην χούφτα λαλέδες κρατούσες
Εμβρόντητος! Εσύ ο Βασιλιάς
Τη σκέψη, τη γλώσσα τη δική σου
Στο λάκκο της σιωπής, μάντρωσες
Να μην πέσουν τα δάκρυα
Και αυλακώσουν
Μάγουλα αθώα
Να μην κυλήσει η πίκρα
Και θάψει στο χώμα μία καρδιά
Απιθώσει στον δρόμο τον χαμερπή
Μιά ψυχή, μιά ζωή