Λεία Βιτάλη E-mail
Αρχική Η συγγραφέας Βιβλία Θεατρικά Σενάρια Κριτικές
Addio del passato

Είναι χωρισμένες. Είναι μόνες. Γυναίκες της διπλανής πόρτας. Αλλά κουβαλάνε στην ψυχή τους ένα σκοτεινό μυστικό που τις έχει σημαδέψει.

Μέσα σ' ένα κλίμα γκροτέσκας τρέλας, μητέρα και κόρη, κλεισμένες στην κουζίνα ενός σύγχρονου αθηναϊκού σπιτιού, φτιάχνουν το πατροπαράδοτο κέικ με λεμόνι, τραγουδώντας τις αγαπημένες τους άριες από όπερες. Συγχρόνως, με την ίδια ανάλαφρη διάθεση, κατασπαράζουν άγρια η μία την άλλη φέρνοντας στο φως «εκείνο» το μυστικό που έκρυβαν σ' όλη τη ζωή τους. Η κάθε μια από τη μεριά της βιώνει και αναπαριστά διαφορετικές εκδοχές της αλήθειας κάνοντας έτσι ένα ταξίδι αυτογνωσίας μέχρι να κερδισθεί επιτέλους η καθαρτήρια συμφιλίωση.

Το Addio del passato, που διαδραματίζεται ουσιαστικά στον χώρο της μνήμης, είναι ένα έργο για τις σχέσεις βιασμού μέσα στην οικογένεια, για μυστικά και τραύματα, για ανομολόγητες πράξεις, σκληρές αντιπαραθέσεις και ματαιωμένες φιλοδοξίες. Κυρίως όμως είναι ένα έργο για την πολυπόθητη συμφιλίωση ανάμεσα στη μητέρα και την κόρη.

«Με εξαιρετικά λεπτή ψυχολογική διείσδυση στην προσωπικότητα των δύο ηρωίδων, στιγμές ποιητικής απογείωσης, ελαφράδα και χιούμορ, η Λεία Βιτάλη συνθέτει με δεξιοτεχνία ένα απρόβλεπτο σκηνικό παιχνίδι που κινείται στα όρια της μαύρης κωμωδίας».
Τάσος Μπαντής

Σημείωση της συγγραφέως

Το πρωτογενές υλικό για το Addio del passato κρυβόταν στο μυαλό μου από παιδί. Όμως κάθε φορά που έκανε να ξεμυτίσει ξανατρύπωνε τρομαγμένο στο υπόγειο. Εκείνη την εποχή το πρόσωπο-μητέρα έμοιαζε να εκπροσωπεί το «απόλυτο κακό» στο μυαλό του παιδιού. Φυσικά οι κοινωνικές συνθήκες δεν ήταν κατάλληλες για μια τέτοια δημόσια έκθεση δεδομένου ότι η μητέρα του παιδιού βρισκόταν στη ζωή. Περνώντας τα χρόνια οι μνήμες μεταλλάχτηκαν, οι αλήθειες ξέφτισαν, τα τραύματα παγιώθηκαν, έγιναν τρόπος ζωής. Ώσπου η μητέρα «δραπέτευσε», όπως χαρακτηριστικά είπε ένας καλός φίλος, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο για απολογισμούς. Αμέσως το «υλικό» χίμηξε ξανά, απαιτώντας επιτακτικά να βγει απ' το υπόγειο στο φως. Τότε η συγγραφέας πήρε χαρτί και μολύβι, που σημαίνει ότι άνοιξε τον υπολογιστή της. Όσο πληκτρολογούσε τρόμαζε. Κι όσο τρόμαζε το υλικό διαχεόταν σε μεγαλύτερες εκτάσεις. Ώσπου το υλικό έφτασε απέναντι, στην πλευρά της μητέρας. Και ξαφνικά έγινε η μεγάλη ανατροπή. Στη θέση της μητέρας το παιδί διαπίστωσε ότι δεν ήταν η μητέρα. Ήταν μια κόρη άλλης μητέρας. Κι αυτό διαφοροποίησε τα πράγματα τόσο πολύ, δικαιολογώντας τα, που το μίσος έγινε συγχώρεση και η διάθεση για εκδίκηση αποδοχή μιας απελπισμένης ανάγκης για αγάπη. Η μητέρα δεν ήταν πια το «απόλυτο κακό» γιατί η μητέρα ήταν κι αυτή κόρη κάποιας άλλης μητέρας. Και ούτω καθ' εξής.
Λεία Βιτάλη


Κριτικές για το έργο