12 Φεβρουαρίου 2001, Δευτέρα, Αθήνα

Χτες, Κυριακή απόγεμα, είχα μια πάρα πολύ ωραία και συγκινητική εμπειρία. Ένας πολιτιστικός σύλλογος της Ελευσίνας με κάλεσε, για να με γνωρίσουν, και να συζητήσουν μαζί μου για το έργο μου και τα βιβλία μου. Η πρόσκληση μου έγινε μέσον του Θανάση Βαβλίδα, νέου λογοτέχνη, που και άλλοτε είχε ασχοληθεί με γραφτά μου (θυμάμαι τώρα ένα δημοσίευμά του σε κάποιο λογοτεχνικό περιοδικό, που μου διαφεύγει ο τίτλος του, πριν 7-8 χρόνια). Πέρασε ο ίδιος και με πήρε στις 6.10΄, και φτάσαμε στην Ελευσίνα στις 7.10΄. Η αίθουσα όπου πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση, ήταν σ’ ένα μεγάλο κτίριο, στα νότια της πόλης, στο δεύτερο όροφο. Μικρή αίθουσα, αλλά πολύ ωραία διακοσμημένη, με πιάνο, οθόνη προβολών, ζωγραφιές στους τοίχους, γραφειάκι με λουλούδια. Ήταν παρόντα καμιά εικοσαριά άτομα όλοι νέοι, μεταξύ 25 και 30 χρόνων –μόνο ένας ηλικιωμένος, στα δικά μου χρόνια, που, όπως μου είπε, είχε υπηρετήσει σαν φαντάρος στη Μυτιλήνη το 1947. Μίλησε πρώτα ο Βαβλίδας γενικά για το έργο μου και την παρουσία μου στα ελληνικά γράμματα, και εστίασε την αναφορά του στο μυθιστόρημά μου “Ένα νησί ταξιδεύει”, για το οποίο στη συνέχεια άρχισε συζήτηση με ερωτήσεις που μου απηύθυναν οι παριστάμενοι για τους ήρωες του βιβλίου, για το υλικό του γενικό αν είναι φανταστικό ή πραγματικό, για τη γλαφυρότητά του, για την ανθρώπινη ζεστασιά του, κ..λ.π. Κατόπιν η κουβέντα επεκτάθηκε και σε άλλο βιβλία μου και τέλος επικεντρώθηκε στο τελευταίο μου, στην “Απαγωγή”.

Ήταν πολύ όμορφα. Αισθανόμουν σαν στο κέντρο μιας πολύ φιλικής συντροφιάς, που προσπαθούσε καλοπροαίρετα να μπει στην ψυχή μου.

Στο τέλος έγινε μια προβολή διαφανειών από τοπία του νησιού μου, μου προσφέρθηκαν μια αγκαλιά τριαντάφυλλα, γλυκά, και μια ξύλινη συσκευασία με τρία μπουκάλια εκλεκτό κρασί.