Ο ρόλος της γυναίκας
 στη σύγχρονη οικογένεια
*

π. Αντώνιος Στυλιανάκης,
 
παιδοψυχίατρος - ψυχοθεραπευτής παιδιών και νέων

 

 

     Στο κατώφλι του 2000, στην εποχή της διαστημικής τεχνολογίας και της δορυφορικής τηλεόρασης και τηλεπικοινωνίας, ο άνθρωπος δεν κατώρθωσε να γίνει περισσότερο άνθρωπος! Το αντίθετο, φαίνεται πως οι απαιτήσεις της ζωής αλλά και η αυτάρκεια τον οδήγησαν περισσότερο στην αποξένωση και την αλαζονία. Ηδη αυτές τις μέρες ζούμε σε απόσταση αναπνοής τα αποτελέσματα ενός αδυσώπητου και για πολλούς παράλογου πολέμου, με το πρόσχημα της “προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων” Είναι φανερό ότι οι λέξεις άρχισαν να χάνουν το νόημά τους!

Ολοι μας πληρώνουμε ακριβά τα “αγαθά” του 20ου αιώνα και καλούμαστε χωρίς να το καταλάβουμε να ανταποκριθούμε σε ποικίλους νέους ρόλους και συνθήκες ζωής. Καθημερινά μιλάω με νέους και γονείς, κυρίως μητέρες, και βλέπω τους προβληματισμούς και τις δυσκολίες που συναντούν και μοιράζομαι τις ανησυχίες αλλά και τα όνειρα.

Αραγε μετά από τόσα χρόνια πέτυχε η σημερινή γυναίκα αυτό που τόσον καιρό ποθούσε; Την εξίσωση της με τον άντρα, την αναγνώριση της σοβαρής εργασίας που αυτή συνήθως επιτελεί στο σπίτι; Τις ίσες ευκαιρίες στο χώρο της δουλειάς; Φαίνεται ότι έχουν γίνει πολλά βήματα μέχρι τώρα. Ανοίχτηκαν νέοι δρόμοι, αλλά ανέκυψαν και νέα προβλήματα με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Ξεφεύγει από τις προθέσεις μας να κάνουμε μια πλήρη κοινωνική ανάλυση του ρόλου και της παρουσίας της γυναίκας. Κλήθηκα σαν ψυχοθεραπευτής νέων και οικογένειας να καταθέσω κάποιες διαπιστώσεις και ψυχολογικές απόψεις και προτάσεις μου από την μέχρι τώρα καθημερινή μου εμπειρία. Θα περιοριστώ λοιπόν στον τομέα οικογένεια που είναι αναμφισβήτητα τεράστιος και πολύ σπουδαίος.

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ

Η έξοδος της γυναίκας στο χώρο της εργασίας και μάλιστα με ισότιμες απαιτήσεις, την φόρτωσαν με νέες υποχρεώσεις και της πρόσθεσαν καινούριο φορτίο και άγχος.

Είναι αμφίβολο το αν η οικονομική αυτοτέλεια και η επαγγελματική καταξίωση της έδωσαν όσα θα περίμενε. Δεν μπορούμε ωστόσο, να της αρνηθούμε το δικαίωμα να επενδύσει για την ολοκλήρωση της προσωπικότητας της και των οραμάτων της.

Αναμφισβήτητα όμως η οικογένεια στερήθηκε τη δημιουργική παρουσία της στο σπίτι. Τα παιδιά έχασαν τις περισσότερο ζωτικές ώρες τη μητέρα τους, ο σύζυγος πολλές φορές συναντάει μια σύντροφο κουρασμένη αλλά και με απαιτητήσεις (αφού θελει και στο σπίτι να γίνεται καταμερισμός της εργασίας, όπως συμβαίνει και για τις εξωτερικές δουλειές). Αυτό το τελευταίο γίνεται συχνά αφορμή συγκρούσεων για το ποιος θα πρέπει να αναλάβει την εκτέλεση ορισμένων ενεργειών μέσα στο σπίτι και σε σχέση με τα παιδιά, που μπορεί έτσι να το εισπράτουν με αισθήματα παραμέλησης ή και περιφρόνησης.

Δεν είναι σπάνιο να βλέπω στο γραφείο μου περιπτώσεις ζευγαριών που δεν μπορούν πλέον να συμβιώσουν, όχι γιατί δεν αγαπιούνται αλλά γιατί δεν μπορούν να τα βρούν στον καταμερισμό των ευθυνών και υποχρεώσεων. Ζούμε σε μια χαοτική κοινωνία που δίνει δυστυχώς πολύ λίγα εφόδια σε όσους θέλουν να ξεκινήσουν μια νέα οικογενειακή ζωή. Η γυναίκα διεκδικεί την αποδέσμευση από το διαρκές νοικοκυριό και το μαγείρεμα, εφ΄ όσον εργάζεται πλέον καθημερινά και μάλιστα μπορεί να φέρνει και περισσότερα χρήματα... Ο άντρας μιλάει για “γυναικείες δουλειές” και μάλιστα μπορεί να την κατηγορεί για παραμέληση των παιδιών, που θέλουν φροντίδα από τη μητέρα τους και ένα πιάτο “ζεστό φαί”! Αυτά είναι θέματα που τα συζητούμε ανοιχτά πολλές φορές και διαπιστώνω έτσι τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που κυριαρχούν σαν αντιλήψεις. Και είναι εκπληκτικό μερικές φορές το γεγονός ότι ενώ έρχονται με γυρισμένες τις πλάτες, ο ένας στον άλλον, όταν συζητάμε τα προβλήματα και βρίσκουμε τρόπο επικοινωνίας, φεύγουν αγκαλιασμένοι. Είχαν πολύ καιρό να δείξουν τα θετικά συναισθήματα μεταξύ τους! (η έλλειψη επικοινωνίας τους εμπόδιζε). Τότε καταλαβαίνω ότι δεν ήταν ότι έλλειπε η αγάπη του ενός για τον άλλο, απλά έπεσαν και οι δύο θύματα προκαταλήψεων της γενιάς μας, ότι οι ρόλοι πρέπει να ανήκουν στον ένα ή στον άλλο και ότι δεν πρέπει να αφήνεται σήμερα κανείς κορόιδο για να τον υποτιμούν, όταν τον αφήνουν να επωμίζεται τις περισσότερες ευθύνες. Για τον άντρα “πρόσεξε μη σε βάλει στην κουζίνα!”, “μην σου φορτώσει τα παιδιά”... Για τη γυναίκα “μη πιαστείς κορόιδο και γίνεις σκλάβα στο σπίτι” ...

Αυτά όλα δημιούργησαν βαθμιαία μια καχυποψία και δηλητηρίασαν το ζευγάρι και οποιαδήποτε επικοινωνία μεταξύ τους έγινε προβληματική.

Αλλοτε έρχονται μόνον οι μητέρες, αυτές αντιμετωπίζουν συνήθως όλα τα προβλήματα υγείας των παιδιών, με τα τρεχάματα σε γιατρούς και νοσοκομεία. Αυτές και τις ψυχολογικές δυσκολίες όταν έρχονται να μας εκθέσουν τα διάφορα προβλήματα. Εκεί βλέπεις ότι ο άντρας μπορεί να βρίσκεται πολλές ώρες μακρυά από το σπίτι ή να ενδιαφέρεται από απόσταση, συχνά με το πρόσχημα ότι πρόβλημα δεν υφίσταται... Όταν όμως αργότερα επιδεινωθεί η κατάσταση δεν θα διστάσει να πεί στη γυναίκα του, ότι εσύ φταίς γιατί έκανες έτσι το παιδί σου” !!!

Αλλοτε η γυναίκα εργάζεται αλλά παλεύει και με ένα σωρό άλλες φροντίδες του σπιτιού, ώστε πέρα από την κούραση να αισθάνεται μόνη της το φορτίο της ευθύνης για την πορεία του σκάφους... έστω και αν πιστεύει ότι τα καταφέρνει και αυτό της δίνει μια επιβεβαίωση, αλλά πόσο θα αντέξει;

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να έχουμε την εξασθένηση του ρόλου της μητέρας στην οικογένεια, με δραματικές συνέπειες για την ψυχοσυναισθηματική ισορροπία, των ίδιων των γονιών, κυρίως των παιδιών και αύριο για αυτή την ίδια τη σταθερότητα όλης της κοινωνίας.

Από κοινωνική άποψη παρατηρούμε συρρίκνωση της οικογένειας με χρονική καθυστέρηση στη γέννα παιδιών (όταν θα περάσουν μερικά τάχα ξένιαστα χρόνια ή απαραίτητα για το στήσιμο μια καριέρας) Αργότερα ακολουθεί η γέννηση ενός δείγματος μόνο παιδιών (1-2) αφού τα παιδιά έχουν πολύ “περισσότερες απαιτήσεις” σήμερα (λένε) και αυτό θα σημάνει αυτόματα φορτίο και για τους γονείς και σχετικό περιορισμό της ελευθερίας των. Διάβαζα ότι είμαστε η χώρα με τη μεγαλύτερη υπογεννητικότητα στην Ευρώπη, ίσως και παγκοσμίως... Κατά συνέπεια αυτό αντανακλά καθαρά μια νοοτροπία και δεν είναι θέμα βιοτικού επιπέδου. Εξ άλλου αν το καλοσκεφτείτε πολλά παιδιά κάνουν οι χαμηλόμισθοι, όχι πάντως οι εύποροι!

Πόσο όμως σταθερός μπορεί να είναι μετέπειτα ένας γάμος, χωρίς καρπούς, όπως είναι τα παιδιά. Τα ρόζ φεύγουν γρήγορα και πρέπει να αντικατασταθούν από τον αμοιβαίο σεβασμό, την κατανόηση, την αγάπη! Διαφορετικά πολύ εύκολα μετά, και μάλιστα κάτω από τις σημερινές συνθήκες αποξένωσης των ανθρώπων αλλά και των χαλαρών ηθών, μπορεί κανείς να λοξοκοιτάξει και να βρεθεί χωρίς να το καταλάβει σε άλλα λιβάδια, οδηγώντας το γάμο του σε ναυάγιο. Εξ άλλου το διαζύγιο δεν είναι πλέον σπάνιο, ούτε και ταμπού, όπως και ο δεύτερος ή τρίτος γάμος.

Από την άλλη μεριά πόσο ευτυχισμένη μπορεί να είναι μια γυναίκα που εν γνώσει της δεν ένιωσε τη χαρά της μητρότητας που αποτελεί την ύψιστη συμμετοχή του ανθρώπου στη δημιουργία; Αυτό το προνόμιο που υμνώντας την Παναγία μητέρα ο ποιητής Γ. Βερίτης λέει: Μεσ την αγκάλη σου, ω θαύμα, κρατάς το Θεό μας μητέρα! Κι είσαι απ τους κόσμους των άστρων εσύ πλατυτέρα!.

Ιλιγγιώ καμιά φορά στη σκέψη ότι υπάρχουν ζευγάρια που λαχταρτούν ένα παιδί (και ξοδεύουν πολλά εκατομμύρια!) την ίδια στιγμή, που άλλα δεν τόχουν σε τίποτε να το ρίξουν, γιατί δεν το θέλουν, προς το παρόν!

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΓΥΚΑΙΚΑ ΣΑΝ ΜΗΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΣΥΖΎΓΟΥ

Είναι ανάγκη αγαπητοί μου όταν ξεκινάει κανένας μια νέα ζωή όπως είναι η έγγαμη ζωή, να βάλει από την αρχή τους στόχους και τις προτεραιότητές του. Μπορεί να γίνεται στόχος το να βγάζεις όσο περισσότερα χρήματα μπορείς, να περνάς καλά, να αφιερώνεις όσο το δυνατόν λιγότερες ώρες για το σπίτι και την οικογένειά σου;

Οσο κι αν φαίνεται σε έναν εξωτερικό παρατηρητή παράλογο, βλέπεις πολλές φορές γονείς που λένε στα παιδιά τους “για σας δουλεύουμε, για να ζήσετε καλύτερα αύριο” και απουσιάζουν όλη την ημέρα από το σπίτι (όπως πριν λίγες μέρες που ήρθε μια μητέρα στο ιατρείο και μου έλεγε ότι επιστρέφει στις 8 μ.μ. επειδή την αναγκάζουν να κάνει υπερωρίες! Όμως ο γιός της στην αρχή της εφηβείας, αφ΄ότου εκείνη απουσιάζει, εγκατέλειψε τα μαθήματα και αλητεύει στους δρόμους. Αργότερα ίσως έχει τάσεις αυτοκττονίας...) Στο όνομα λοιπόν, του αύριο θυσιάζεται το σήμερα και τελικά ναρκοθετείται και αυτό ακόμη το αύριο! Ετσι μετά από μερικά χρόνια θα γυρίσουν τα παιδιά και θα τους πούν “ εμείς δεν θέλαμε τα λεφτά σας , αλλά εσάς θέλαμε, να σας έχουμε κοντά μας όταν αισθανόμασταν την ανάγκη αυτή σαν παιδιά, σαν έφηβοι, σαν νέοι...”. Τι να τα κάνει τα όσα χρήματα ένας νέος όταν δεν έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, όταν αισθάνεται μόνος και αποξενωμένος στη ζωή, όταν έμαθε να έχει μόνο παροχές αλλά όχι να διαχειρίζεται τα αγαθά που του προσφέρονται... Είναι προτιμότερο να μην έχει χρήματα και να είναι συναισθηματικά ώριμος και ικανός να εργαστεί μόνος και να τα αποκτήσει.

Συζητούσα με έναν τέτοιο νέο πριν από καιρό. Οι γονείς τον άφησαν με αρκετά εκατομμύρια, αλλά αυτός πολύ σύντομα τα σκόρπισε και όχι μόνο αυτό αλλά το σπουδαιότερο, δεν είχε καμιά διάθεση να ξεκινήσει οποιαδήποτε εργασία. Είχε μάθει στα έτοιμα...

Πιστεύω λοιπόν ότι ο πρώτος ρόλος της γυναίκας μέσα στην οικογένεια, πέρα απ΄το να είναι καλή σύντροφος, είναι αυτός που της δώρισε η φύση προνομιακά και δεν μπορεί να έχει ισότιμα οποιοσδήποτε άντρας! Είναι ο ρόλος της μητέρας! Αλλοτε αυτή η λέξη είχε μεγαλύτερη βαρύτητα και υπήρχαν στα αναγνωστικά του δημοτικού σχολείου ύμνοι για τη μάννα, που ακόμη δεν έχουν φύγει από τη μνήμη μου εδώ και 30 τόσα χρόνια. Μάνα δεν βρίσκεται λέξη καμία, νάχει στον ήχο της τόση αρμονία!”

Σήμερα αισθάνομαι ότι έχει ξεθωριάσει αυτή η λέξη, μαζί με την παραφθορά του ίδιου του ρόλου της μητέρα, μέσα στην οικογένεια και αυτό θα το πληρώσουν, πιστεύω, ακριβά τα παιδιά μας, οι επόμενες γενιές και η κοινωνία μας. Δυστυχώς έχουμε ευθύνη όλοι μας γι αυτό, όπως και η πολιτεία αλλά και όσοι λησμονούν να τονίζουν τη μεγάλη αξία της γυναίκας-μητέρας.

Ενας τόσο υψηλός ρόλος δεν μπορεί όμως να πετύχει χωρίς να επενδύσουμε σε χρόνο και κόπο. Δυστυχώς πάλι, οι νεότερες γενιές έχουν χαράξει το δόγμα ότι πρέπει να απολαμβάνεις όσο το δυνατόν περισσότερα, προσφέροντας όσο το δυνατόν λιγότερα! Αυτό το σύνθημα όμως έχει καταστρεπτικές συνέπειες στον τομέα της οικογένειας και μάλιστα στον προσωπικό συναισθηματικό τομέα για όλους. Εκείνο που συχνά επαναλαμβάνω στους γονείς και ειδικά στις μητέρες είναι, ότι το να ασχοληθείς με τα παιδιά σου, ειδικά στη μικρή ηλικία, αποτελεί την καλύτερη επένδυση για το μέλλον τους. Ακόμη, αποτελεί την καλύτερη πρόληψη στον τομέα της ψυχικής υγείας. Ερχονται μερικές φορές γονείς και ρωτάνε πρώιμα: “πως θα προστατέψουμε τα παιδιά μας από τα ναρκωτικά;” Η απάντηση είναι απλή, όταν δεν περιμένετε να φτάσουν στο σημείο αυτό, για να ασχληθείτε μαζί τους! Όταν ενδιαφέρεστε γνήσια για τα παιδιά σας και αφιερώνετε πρόθυμα χρόνο, από την πρώιμη παιδική ηλικία, από τη γέννηση...

Η πρόκληση λοιπόν για τη σύγχρονη γυναίκα είναι φανερή. Να προτιμήσει την καριέρα ή να κάνει “καριέρα” μεγαλώνοντας σωστά τα παιδιά της και καμαρώνοντάς τα αύριο στην οικογένεια και την κοινωνία;

Μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός; Ισως ναι! Και το βλέπουμε πολλές φορές...

Δεν είναι όμως πάντοτε τόσο απλά τα πράγματα! Πολλές φορές πρωταγωνιστικό ρόλο για το μεγάλωμα των παιδιών καλούνται να παίξουν οι φιλιππινέζες και οι αλβανίδες. Δεν είμαι ρατσιστής! Μπορεί όμως, κανείς να τις εμπιστευτεί για ένα τόσο μεγάλο έργο ή θα πρέπει να ενδιαφερθεί να βρεί ένα άτομο με τις κατάλληλες συστάσεις, έστω και αν δώσει τα διπλά χρήματα; Εστω και αν χρειαστεί να δουλεύει λιγότερο η μητέρα για να είναι περισσότερες ώρες στο σπίτι...

Από την άλλη υπάρχουν και οι γιαγιάδες, χθεσινές μητέρες! Είναι κι αυτές γυναίκες! Σε πολλές περιπτώσεις είναι η ιδανική περίπτωση. Αλλοτε και αυτές αντιδρούν και δυσανασχετούν στο να θυσιάσουν και την υπόλοιπη ζωή τους μεγαλώνοντας εγγόνια. Όταν μάλιστα οι γονείς θέλουν να εργάζονται για να έχουν περισσότερα να ξοδεύουν και να διασκεδάζουν (ποιος τους το έμαθε;!). Επειτα είναι τα ανταλλάγματα. Όταν οι γιαγιάδες έχουν υποχρεώσεις, παίρνουν και δικαιώματα με το να θέλουν να δώσουν τη δική τους αγωγή στο εγγόνι και αυτό συχνά γίνεται αφορμή συγκρούσεων με τις κόρες που αισθάνονται αποκομμένες από το παιδί και απογοητευμένες από τον ελάχιστο ρόλο της μητέρας που τις απομένει!

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ, Η ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΕΥΚΡΑΤΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΚΛΙΜΑΤΟΣ

Αναμφισβήτητα το πρώτο και ουσιαστικότερο περιβάλλον του παιδιού μέσα στο οποίο θα διαμορφωθείη προσωπικότητά του, είναι η οικογένειά του.

Η επίδρασή της αρχίζει από την εποχή ακόμη που το βρέφος είναι στην κοιλιά της μάνας του, ακούει τους χτύπους της καρδιάς της και την ανάσα της και κυκλοφορούν στο σώμα του οι ορμόνες και οι "χυμοί" της (κυκλοφορία της). Ετσι αυτόματα η χαρά και η λύπη της μητέρας, γίνονται ζωή του μωρού της!

Από τότε ακόμη μπορεί να νιώσει και το πατρικο χέρι να το αγγίζει, μέσα από το σώμα της μητέρας του και αδιόρατα να αντιληφθεί την παρουσία των δύο γονιών του. Το μυστήριο μιας νέας ζωής άρχισε!

Αργότερα, μετά το θηλασμό, θα υπάρχει και πάλι η πατρική αγκαλιά, όχι μόνο για να κουβαλάει τις πάνες και τα γάλατά του, αλλά να το αναπαύει, να το παίζει και να το νανουρίζει...

Αν γνωρίζαμε πόσο νωρίς αρχίζει η αγωγή του παιδιού μας ! Ο τρόπος που το κρατάμε, η ηρεμία μας, ο τρόπος που το αλλάζουμε και το λούζουμε, ο τρόπος που το ταίζουμε και του τραγουδάμε, είναι οι πρώτες εγγραφές που θα το προετοιμάσουν να δεχτεί αργότερα πιό συστηματοποιημένα μυνήματα για καταγραφή και ενσωμάτωση.

Ηδη από το 2ο μήνα το παιδί αναζητεί το ανθρώπινο πρόσωπο και αργότερα αναγνωρίζει το πρόσωπο της μητέρας και του πατέρα του.

Ποιός αμφισβητεί σήμερα ότι η αγαθή σχέση μεταξύ των δύο γονιών, είναι η καλύτερη προυπόθεση για την ομαλή ανάπτυξη του παιδιού; Γι αυτό και το συζητάμε πρωταρχικά όταν έρχονται κάποιοι γονείς να μας συμβουλευτούν για προβλήματα των παιδιών τους. Γι αυτό και αφορά άμεσα αλλά και έμμεσα τη γυναίκα.

Μια σωστή σχέση αγάπης και κατανόησης, αλληλοβοήθειας και συγχωρητικότητας, μέσα από την ομαλή και επαρκή (οπτική, λεκτική και σωματική) επικοινωνία, θα αποτελέσουν το ιδανικό οικογενειακό κλίμα για να ευδοκιμήσουν οι νέοι βλαστοί. Θα αποτελέσουν παράλληλα το ιδανικό κλίμα για να βρούν συναισθηματική ικανοποίηση και δικαίωση η γυναίκα-μητέρα αλλά ο πατέρας. Τι άλλο μπορεί να είναι ένας γάμος;

Αντίθετα, όταν ο ένας μετράει τα δικαιώματα του αλλου με τη μεζούρα, ζυγίζει τις δουλειές ή τις υπηρεσίες που προσφέρει για να αμειφθεί ανάλογα... σίγουρα δημιουργούνται αρνητικές συνθήκες που θα καταλήξουν σε προστριβές και τραυματκές εμπειρίες που τελικό αποδέκτη θα έχουν το παιδί. (παράδειγμα)

Θέλω να τονίσω ότι το παιδί είναι ο καρπός της αγάπης των γονιών και δεν τους ξεχωρίζει στη συνείδησή του, άσχετα αν ο καθένας παίζει διαφορετικό ρόλο σε κάθε φάση της ζωής του. Η ποιότητα της σχέσης των γονιών αντανακλάται στο αίσθημα ασφάλειας των παιδιών και στην αδιάκοπη συμμόρφωσή τους με τις αρχές που τους δίδονται στα πλαίσια της αγωγής.

Αντίθετα όταν είναι διαταραγμένη η σχέση των δύο γονιών, βλέπουμε προβλήματα στη συμπεριφορά των παιδιών, στη συναισθηματκή τους ζωή και την πρόοδό τους στο σχολείο. Τα παιδιά μπορεί να σχημάτισαν μέσα τους την αίσθηση του χάους, όπως γίνεται συχνά με γονείς που βρίσκονται στα πρόθυρα διαζυγίου ή έχουν χωρίσει.

Οι απόψεις βέβαια αυτές δεν πρέπει να μας κάνουν να σκεφτούμε ότι για όλα φταίνε οι γονείς. Στο κάτω κάτω και μείς μεγαλώσαμε με τα δικά μας προβλήματα και τότε δεν υπήρχαν οι ειδικοί να μας βοηθήσουν... Επειτα πιστεύω ότι δεν υπάρχει γονιός που να υποστηρίζει ότι είναι τέλειος. Η πρόκληση όμως της ζωής είναι να θέλει να γίνεται κάθε μερα και καλύτερος τόσο για τη δική του ωριμότητα και ικανοποίηση όσο και για το καλό των παιδιών του και γι αυτό τα συζητάμε όλα αυτά.

ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ;

Ισως θα δημιουργηθεί σε μερικές το ερώτημα μέσα τους. Γιατί δεν μιλάμε τόσην ώρα για τις υποχρεώσεις των αντρών. Δεν τους αφορούν όλα αυτά; Τουλάχιστον εγω δεν είμαι από αυτούς που “χαρίζονται” στους άντρες... Και πολλές φορές λεω στις γυναίκες όταν έρχονται να διεκδικούν τα δικαιώματά τους, ειρηνικά εννοείται (όχι όπως η Ωλμπράιτ!) αλλά σε άλλες περιπτώσεις και να επιτρέπουν στους άντρες μια πιο ενεργητική συμμετοχή στα του σπιτιού. Και το λεω αυτό, γιατί πολλές φορές οι γυναίκες έχοντας την αυταρέσκεια ότι τα καταφέρνουν καλύτερα, αναλαμβάνουν όλες τις υποχρεώσεις εκείνες. Αυτό έχει σαν συνέπεια και να νιώθουν συνέχεια κουρασμένες και με βαρειές ευθύνες, αλλά και το να αποξενώνεται ο πατέρας από το σπίτι και την οικογένειά του και μάλιστα και από αυτή τη γυναίκα του αφού είναι ελάχιστος ο χρόνος που αφιερώνει γι αυτούς...

Τι γίνεται όταν η γυναίκα επωμίζεται τις περισσότερες ευθύνες και καθήκοντα;

Είναι πολύ άσχημο για τον άντρα εκείνο που επιτρέπει ή ανέχεται να γίνεται κάτι τέτοιο χωρίς να καταβάλει από τη μεριά του προσπάθεια για έναν δίκαιο καταμερισμό των ρόλων και ευθυνών. Γνωρίζω ότι πολλές γυναίκες θα έδιναν τον καλύτερο εαυτό τους έστω και αν έβλεπαν μια μικρή φιλότιμη προσπάθεια από τη μεριά των αντρών. (παράδειγμα ΠΧΒΕ)

Από την άλλη στη σημερινή εποχή δύσκολα βρίσκει κανείς τον ιεραποστολικό ζήλο που είχαν ίσως οι μητέρες και οι γιαγιάδες μας. Η εποχή μας προβάλει την καλοπέραση και τις όσο το δυνατόν περισσότερες αποδοχές με τον λιγότερο κόπο. Αυτό το “σαράκι” έχει χτυπήσει όλους τους κλάδους ακόμη και εκείνους που από παράδοση είναι ταγμένοι να υπηρετούν πρώτα απ΄όλα τον άνθρωπο... από τους γιατρούς μέχρι και πολλούς ιερείς.

Θεωρείται κορόιδο όποιος κάνει το καθήκον του και δεν θέλει να υποταχθεί στο συρμό, στο φακελάκι, τη μίζα, την κολακεία, τη συκοφαντία, μόνο και μόνο για μια ευκολότερη ζωή και καριέρα. Το σαράκι αυτό έχει χτυπήσει και την οικογένεια. Συχνά ο καθένας από το ζευγάρι κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, για να έχει όσο το δυνατόν λιγότερες ευθύνες απέναντι στα παιδιά και στο σύντροφο. Παράλληλα θεωρεί πρώτιστο δικαίωμά του να ικανοποιεί κάποιες προσωπικές ανάγκες του έξω από την οικογένεια.. Ετσι όμως χαλαρώνουν οι εσωτερικοί δεσμοί της οικογένειας, μεγαλώνει η ανασφάλεια για όλους και μάλιστα για τα παιδιά που θα μεγαλώσουν σε στερημένο και προβληματικό περιβάλλον με ανυπολόγιστες αλλά μοιραίες απώτερες συνέπειες.

ΣΥΝΟΨΙΖΟΝΤΑΣ

“ Από τη γή βγαίνει νερό

κι απ την ελιά το λάδι,

κι από τη μάννα την καλή

βγαίνει το παλληκάρι! ”

Λέει ένα λαικό τετράστιχο... Και συμπληρώνω:

κι από τη μάννα την καλή...βγαίνει η καλή η κόρη!

Ο ρόλος της γυναίκας στη σύγχρονη οικογένεια δεν μπορεί να είναι ξεκομμένος από τους γενικότερους οραματισμούς και στόχους της κοινωνίας μας. Τα πρότυπα αγωγής ανακυκλώνουν παλιές νοοτροπίες και συνήθειες, όταν δεν υπάρξει η κατάλληλη ανατροφή. Εδώ φαίνεται καθαρά ο ρόλος της παιδείας που δυστυχώς αποδυναμώνεται επικίνδυνα τα τελευταία χρόνια.. Από την άλλη ο ρυθμός της ζωής με τις αυξανόμενες απαιτήσεις αλλά και δυσκολίες επιβαρύνει το κλίμα και κατ΄ επέκταση διαλύει τους οικογενειακούς δεσμούς.

Η γυναίκα συνεχίζει να αποτελεί -λόγω της θέσεώς της- τον πυρήνα της οικογένειας. Σύζυγος- Μητέρα και αργότερα Γιαγιά, η καθεμία καλείται να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να μεταλαμπαδέψει τον ενθουσιασμό της στην κόρη (και εγγονή) και τον αλτρουισμό, χωρίς γκρίνιες και μιζέρια. Πάνω απ΄όλα με ξεκάθαρους στόχους ζωής, που θα έχουν αιώνια αξία και δεν θα βασίζονται απλά και μόνο σε υλικά αγαθά και ιδιοτέλεια. Τότε θα έχει νόημα προσφοράς και αγάπης οποιαδήποτε “θυσία”, αλλά και τότε θα αποφέρει καρπούς και για την ίδια τη γυναίκα, την οικογένεια αλλά και την κοινωνία.

 

<< ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

 

 

 


* Θεσσαλονίκη, Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο, 6 Μαίου 1999