ΕΡΕΥΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ ΣΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΣΑΛΑΜΙΝΟΣ

ΑΝΑΣΚΑΦΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ 1995


Αποτελέσματα της έρευνας

Σε όλους τους χώρους της φετινής ανασκαφής η επίχωση βρέθηκε ισχυρά διαταραγμένη. Πουθενά δεν διαπιστώθηκε αδιατάρακτη διαδοχή αρχαιολογικών στρωμάτων. Η έλλειψη, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, αδιατάρακτης στρωματογραφίας στο εσωτερικό του σπηλαίου οφείλεται, αναμφίβολα, σε διευθετήσεις και αναμοχλεύσεις που έγιναν κατά την Αρχαιότητα, αλλά και σε βάναυσες επεμβάσεις λαθρανασκαφέων σε νεώτερους (ακόμη και σε πολύ πρόσφατους) χρόνους, που έφθαναν, σε ορισμένα σημεία, μέχρι και το βάθος του ενός (1) και πλέον μέτρου. Χαρακτηριστική ήταν η εικόνα της πλήρους αναστάτωσης που παρουσίαζε επίχωση του μεγάλου θαλάμου (Χώρου VIII). Σε όλα τα ανασκαφικά τετράγωνα, η αφαιρεθείσα αναμοχλευμένη επίχωση περιείχε ανάμικτα θραύσματα αγγείων και άλλα ευρήματα της Νεολιθικής, της Μυκηναϊκής και της Ρωμαϊκής εποχής (και σε ορισμένες περιπτώσεις μαζί με νομίσματα και μικροαντικείμενα των χρόνων της Φραγκοκρατίας).

Πρέπει να τονισθεί πάντως, ότι το πλήθος των κεραμικών και άλλων ευρημάτων από την ανασκαφή του 1995 τεκμηριώνουν επαρκώς τις ποικίλες χρήσεις του σπηλαίου κατά τη διάρκεια διαφορετικών περιόδων της Ελληνικής Προϊστορίας και Ιστορίας. Με βάση τις μαρτυρίες από τη φετινή και την περσινή έρευνα, το σπήλαιο στα Περιστέρια φαίνεται ότι λειτούργησε ως:

Τόπος εποχικής εγκατάστασης και δραστηριότητας μιας ομάδος κυνηγών, αλιέων, γεωργών και τεχνιτών κατά τη Νεώτερη Νεολιθική Εποχή.

Σπήλαιο ενταφιασμών κατά την Ύστερη Μυκηναϊκή Εποχή.

Περιστασιακό ενδιαίτημα λίγων ανθρώπων κατά την Κλασική Εποχή, ίσως και ως χώρος αυτοσυγκέντρωσης και έμπνευσης ενός μεγάλου επωνύμου (του Ευριπίδη) κατά τα μέσα του 5ου αι. π.Χ.

Αξιοθέατο και χώρος άσκησης της Σαλαμινιακής λατρείας κατά τη Ρωμαϊκή Εποχή.

Καταφύγιο και τόπος απόκρυψης νομισμάτων και πολυτίμων αντικειμένων, σε περίοδο κινδύνου κατά τη Φραγκοκρατία.
 
 

Προηγούμενη | Αρχική