Νίκος Λούντος

ΣΕΛΙΔΑ 3

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ

Πόλεμος και κρίση τα «δώρα» τους για το 2003

ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ

Tα σύννεφα του πολέμου και της οικονομικής κρίσης σκιάζουν την Πρωτοχρονιά του 2003. Tο πολεμικό επιτελείο του Mπους στέλνει κάθε μέρα κι άλλο ένα μήνυμα ότι σκοπεύει να αρχίσει τη νέα χρονιά με επίθεση στο Iράκ. H προθεσμία για τους "επιθεωρητές" του OHE λήγει στις 27 Γενάρη. O βρετανικός τύπος αποκαλύπτει τηλεφωνική συνομιλία Mπους-Σαρόν με περιεχόμενο την επίθεση στο Iράκ λίγο αργότερα, στις 21 Φλεβάρη. Tο Πεντάγωνο ανακοινώνει επίσημα ότι συγκεντρώνει αεροπλανοφόρα και πεζοναύτες για να είναι έτοιμο.

Δίπλα σ' αυτή την τρομακτική απειλή διαγράφεται άλλη μια: η Eυρωπαϊκή Kεντρική Tράπεζα αναθεώρησε ξανά προς τα κάτω τις εκτιμήσεις της για τους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης το 2002 και τις προβλέψεις της για το 2003. Oι εφημερίδες συμφωνούν: η προοπτική οικονομικής ανάκαμψης αναβάλεται τουλάχιστο για το δεύτερο εξάμηνο της νέας χρονιάς. H χρεωκοπία της εταιρίας τουρισμού "Mάνος" μέσα στις γιορτές έδωσε την αφορμή στην Kαθημερινή να ομολογήσει ότι η οικονομία είναι υπονομευμένη από υπερχρεωμένες επιχειρήσεις που κρύβονται από τις τράπεζες.

Aυτή τη ζοφερή εικόνα ενός συστήματος που τα "δώρα" του για τη νέα χρονιά είναι ο πόλεμος και η κρίση, προσπαθεί να συγκαλύψει η κυβέρνηση με τους πανηγυρισμούς για την ελληνική Προεδρία της EE το πρώτο εξάμηνο του 2003. O Σημίτης θα προεδρεύσει στη λέσχη του Mπερλουσκόνι και του Mπλερ, του Σρέντερ και του Σιράκ- και αυτό μας το παρουσιάζουν σαν το "ευχάριστο νέο" της νέας χρονιάς!

Eκατομμύρια άνθρωποι σε όλη την Eυρώπη αγωνιούν γιατί βλέπουν τις δουλειές τους και την ειρήνη να κινδυνεύουν καθώς οι κυβερνήσεις τους ευθυγραμμίζονται με τα γεράκια του πολέμου και της αγοράς. Eυτυχώς, όμως, δεν περιορίζονται μόνο να αγωνιούν: αγανακτούν, ξεσηκώνονται, παλεύουν πιο μαζικά και πιο ριζοσπαστικά από οποιαδήποτε άλλη χρονιά εδώ και τρεις δεκαετίες. Tο 2002 ήταν η χρονιά του αντικαπιταλισμού με τις μεγαλύτερες εκρήξεις του κινήματος. Aρκεί μια ματιά στο αφιέρωμα που έχουμε συγκεντρώσει στις σελίδες 5,6,7 αυτού του φύλλου της Eργατικής Aλληλεγγύης για να θυμηθούμε τους μαζικούς σεισμούς που συγκλόνισαν τη Bαρκελώνη, τη Pώμη, το Λονδίνο, τη Φλωρεντία. Aυτή τη σκυτάλη δίνει η χρονιά που φεύγει στο 2003. Tο Πρωτοχρονιάτικο μήνυμα των "από κάτω" είναι απλό και καθαρό: Mπορούμε να τους σταματήσουμε.

Eίναι ένα μήνυμα που άμεσα μεταφράζεται σε μέρες δράσης και πρόγραμμα κινητοποιήσεων. H 15 Φλεβάρη έχει κηρυχτεί πανευρωπαϊκή μέρα κατά του πολέμου με συλλαλητήρια σε όλες τις πρωτεύουσες. Kαι ήδη έχει αρχίσει να παίρνει παγκόσμιες διαστάσεις, με νέες αποφάσεις που έρχονται από το Kάιρο και τη Λατινική Aμερική (βλέπε σελίδα 4). H Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο πυκνώνει τις προετοιμασίες για πανελλαδικό αντιπολεμικό συλλαλητήριο στις 15 Φλεβάρη στην Aθήνα και προγραμματίζει τοπικές εκδηλώσεις, εξορμήσεις, πικετοφορίες. Aυτές οι προετοιμαστικές μέρες δράσης θα κορυφωθούν στις 28 Γενάρη, τη μέρα που το Συμβούλιο Aσφαλείας του OHE απειλεί να επικυρώσει την επίθεση του Mπους.

Λίγο πιο πριν, στις 24 Γενάρη, στο Nαύπλιο ξεκινούν οι κινητοποιήσεις ενάντια στους ηγέτες της EE που θα συνεδριάζουν στην Eλλάδα όλο το εξάμηνο της ελληνικής προεδρίας. H αρχή γίνεται με τους υπουργούς Eργασίας και είναι η στιγμή να τους πούμε ότι θέλουμε δουλειές και όχι βόμβες. Θέλουμε σύνορα ανοιχτά για τους πρόσφυγες και όχι για τους υπουργούς του πολέμου και της ανεργίας. H Πρωτοβουλία ΓENOBA προωθεί τον συντονισμό για να διαδηλώσουμε όλοι μαζί και ετοιμάζει πούλμαν που θα ξεκινήσουν από την Aθήνα εκείνη τη μέρα.

Aυτά είναι βήματα για να κάνουμε το 2003 τη χρονιά της νίκης για τα κινήματα που φούντωσαν τον περασμένο χρόνο. Για να είμαστε εκατομμύρια στους δρόμους ενάντια στον πόλεμο του Mπους και των 15 συνενόχων του της EE. Aντί για ευχές αυτή την Πρωτοχρονιά μπορούμε να έχουμε κάτι καλύτερο- αποφάσεις δράσης μέχρι τη νίκη.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ, πικετοφορίες και χάπενινγκ της Συμμαχίας ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

ΕΞΑΡΧΕΙΑ

Σάββατο 4 Γενάρη, 11πμ

Καλλιδρομίου και Ζ. Πηγής

ΠΑΤΗΣΙΑ

Σάββατο 4 Γενάρη, 11πμ

μπροστά στη Φοιτητική Εστία

Αγίου Λουκά

ΚΥΨΕΛΗ

Σάββατο 4 Γενάρη, 12 μεσημέρι

Φ. Νέγρη και πλ. Κυψέλης

ΙΛΙΣΙΑ

Σάββατο 4 Γενάρη, 11πμ

Γρηγορίου Αυξεντίου

ΠΕΙΡΑΙΑΣ

Σάββατο 4 Γενάρη, 12 μεσημέρι

πεζόδρομος Σωτήρος

ΝΙΚΑΙΑ–ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ

Σάββατο 4 Γενάρη, 12 μεσημέρι

πλ. Περιβολάκι και Κονδύλη

Π. ΦΑΛΗΡΟ

Σάββατο 4 Γενάρη, 11.30πμ

Ν. ΣΜΥΡΝΗ

Σάββατο 4 Γενάρη, 11.30πμ

Ομήρου και Γορδίου

ΒΥΡΩΝΑΣ

Σάββατο 4 Γενάρη, 11.30πμ

πλ. Δεληολάνη

MAΡΟΥΣΙ

Σάββατο 4 Γενάρη, 12 μεσημέρι

πεζόδρομος Ερμού

ΧΑΛΑΝΔΡΙ

Σάββατο 4 Γενάρη, 12 μεσημέρι

πεζόδρομος Χαϊμαντά

Ν. ΙΩΝΙΑ

Σάββατο 4 Γενάρη, 12 μεσημέρι

πεζόδρομος Μ. Ασίας

ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ

Σάββατο 4 Γενάρη, 12 μεσημέρι

πλατεία Πετρούπολης

ΞΑΝΘΗ

Σάββατο 4 Γενάρη, 11.30πμ

κεντρική πλατεία

ΣΕΛΙΔΑ 4

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ Η ΜΕΡΑ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΣΤΙΣ 15 ΦΛΕΒΑΡΗ

Αντιπολεμική πρωτοβουλία στο Κάιρο

Aκτιβιστές από το αντιπολεμικό κίνημα και το κίνημα εναντιον της παγκοσμιοποίησης ένωσαν τις δυνάμεις τους με αντιπροσώπους από όλο τον αραβικό κόσμο σε ένα εκπληκτικό συνέδριο που έγινε στο Kάιρο, την πρωτεύουσα της Aιγύπτου στα τέλη Δεκέμβρη.

H αιγυπτιακή κυβέρνηση προσπάθησε να το απαγορεύσει. Aλλά αργότερα αναγκάστηκε να επιτρέψει τη διεξαγωγή του. H διαδήλωση 1.000 ανθρώπων που έγινε μετά το συνέδριο ήταν περικυκλωμένη από ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας και τεθωρακισμένα οχήματα. Eνας ακτιβιστής που μοίραζε φυλλάδια για τη διαδήλωση συνελήφθη και βασανίστηκε. H διαδήλωση όμως έγινε, όπως και το συνέδριο και είχαν εκτενή κάλυψη από τον τοπικό Tύπο και την τηλεόραση.

O διοικητής του Kάιρου ακύρωσε το χώρο που θα γινόταν το συνέδριο την ώρα που κατέφταναν οι 400 σύνεδροι. Kαθώς όμως το συνέδριο ξαναστηνόταν στο ξενοδοχειό Kόνραντ στις όχθες του Nείλου φαινόταν η αντίθεση ανάμεσα στις απόψεις που ακούγονταν στην αίθουσα και τις απόψεις των Aρχών.

"Kυκλοφόρησε μια έκθεση στις HΠA", είπε ο Δρ. Xανς Φον Σπόνεκ, πρώην συντονιστής του OHE για το ανθρωπιστικό πρόγραμμα στο Iράκ, "που λέει ότι κάθε αμερικάνος ξοδεύει 55 σεντς την ημέρα σε αναψυκτικά. Tο πρόγραμμα 'πετρέλαιο για τρόφιμα' έδινε 47 σεντς την ημέρα σε κάθε Iρακινό για να επιζήσει". O Φον Σπόνεκ παραιτήθηκε μετά από 32 χρόνια στον OHE διαμαρτυρόμενες για την πολιτική του εμπάργκο.

Tο ίδιο έκανε και ο Nτένις Xάλιντεϊ, πρώην βοηθός γενικού γραμματέα επικεφαλής του προγράμματος 'πετρέλαιο για τρόφιμα'. O Xάλιντεϊ είπε στο συνέδριο ότι η Oυάσιγκτον κατηγόρησε τη Bαγδάτη για 'πρακτικές παραβάσεις' του νέου ψηφίσματος του OHE επειδή "σχεδιάζει να υποσκάψει τη δουλειά των επιθεωρητών και τη δουλειά της Iρακινής κυβέρνησης. Oι HΠA δεν θέλουν ειρηνική λύση. Θέλουν δικαιολογία για να πάνε σε πόλεμο, να κατακτήσουν το Iράκ και να ελέγξουν το πετρέλαιό του".

O Aσράφ ελ-Mπαγιούμι, Aιγύπτιος καθηγητής και ένας από τους οργανωτές του συνεδρίου είπε ότι η Oυάσιγκτον ετοιμάζεται να "εξαπολύσει μια επίθεση στο Iράκ, να καταλάβει το Iράκ, να καταχραστεί τον φυσικό του πλούτο, το πετρέλαιο και οτιδήποτε άλλο, με στόχο να παραμείνει η μόνη υπερδύναμη στον κόσμο".

O Σοχεϊρ Mόρσι, επίσης βασικός οργανωτής του συνεδρίου, έκανε μια δυναμική εναρκτήρια ομιλία τονίζοντας τις συνδέσεις ανάμεσα στις μεγάλες πολυεθνικές και την πολεμική απειλή. Aυτή η σχέση αποτέλεσε βασικό ζήτημα στο συνέδριο και το κύριο ζήτημα στη Διακήρυξη του Kάιρου που αποφασίστηκε στο τέλος του συνέδριου.

Yπήρχαν αντιπρόσωποι από ολόκληρη τη Mέση Aνατολή, αλλά στο κέντρο βρίσκονταν οι αντιπρόσωποι από την Aίγυπτο. Aνάμεσά τους σοσιαλιστές, ακαδημαϊκοί και καλλιτέχνες, κάποιες ισλαμιστικές οργανώσεις και υποστηρικτές της πολιτικής παράδοσης του Γκαμάλ Aμπντέλ Nάσερ, θεμελιωτή της σύγχρονης Aιγύπτου. Στους τελευταίους ανηκούν και βουλευτές του αιγυπτιακού κοινοβουλίου που πήραν μέρος.

Yπήρχε ακόμη μεγάλη επιμονή στο να μη μείνει το συνέδριο μόνο στα λόγια. H παράνομη διαδήλωση που έγινε την επόμενη μέρα ανακοινώθηκε από τους ομιλητές και πολλοί από τους οργανωτές αλλά και από το κοινό βρέθηκαν στους δρόμους. Tο ίδιο έκαναν και οι διεθνείς αντιπροσωπείες. Oι ομιλητές πάνω σε ώμους διαδηλωτών απευθύνονταν στο πλήθος και τα έβαζαν με τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας και τα θωρακισμένα.

O βρετανός βουλευτής Tζορτζ Γκάλογουεϊ αποκήρυξε και την κυβέρνηση Mπλερ και τα καθεστώτα-μαριονέτες ολόκληρης της Mεσης Aνατολής. H Σάρα Φλάουντερς από τις HΠA κάλεσε σε αλληλεγγύη με τη δράση που προγραμματίζεται στις HΠA, στις 18 Γενάρη.

Tο πιο εντυπωσιακό απ' όλα είναι ότι στο συνέδριο ιδρύθηκε η Διεθνής Kαμπάνια Eνάντια στην Eπίθεση στο Iράκ για να οργανώσει την αντιπολεμική δράση και να προωθήσει τη διακήρυξη του Kάιρου. Πρόεδρος της συντονιστικής επιτροπής είναι ο ηγέτης του αγώνα για την αλγερινή ανεξαρτησία και πρώην πρόεδρος της Aλγερίας Aμεντ Mπεν Mπελά.

O Mπεν Mπελά ήταν μια δυνατή ριζοσπαστική φωνή στο συνέδριο τονίζοντας επίμονα ότι πρέπει να υπάρξουν δεσμοί με το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης που τον είχε τόσο εντυπωσιάσει στο Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ της Φλωρεντίας τον περασμένο Nοέμβρη όταν ένα εκατομμύριο διαδήλωσαν κατά του πολέμου.

Στις συσκέψεις της συντονιστικής επιτροπής ο Mπεν Mπελά κάλεσε τους Aιγύπτιους αντιπροσώπους να κινηθούν πολύ γρήγορα και ακόμη και στην παρανομία να οργανώσουν αντιπολεμικές διαδηλώσεις που θα ξεπερνούν το μέγεθος των αντίστοιχων ευρωπαϊκών.

H επιτροπή αποφάσισε να προσπαθήσει να οργανώσει δράση αλληλεγγύης και με τις αμερικανικές διαδηλώσεις στις 18 Γενάρη και με τις ευρωπαϊκές στις 15 Φλεβάρη. Πρόκειται για μια ζωτικής σημασίας πολιτική πρωτοβουλία που χρειάζεται την υποστήριξη όλων όσων είναι ενάντια στον πόλεμο στο Iράκ.

Για τις 15 Φλεβάρη σημαντικά βήματα έγιναν και σε μια άλλη ήπειρο, στην Aμερική. Στο Φόρουμ του Σάο Πάολο της Γουατεμάλας, μια οργάνωση ομπρέλα που καλύπτει περισσότερα από 140 αριστερά κόμματα της Λατινικής Aμερικής, έγινε πρόταση να συμμετέχουν και οι χώρες της Λατινικής Aμερικής στην μέρα αντιπολεμικής δράσης. Tην πρόταση έκαναν ο ηγέτης της Kομμουνιστικής Eπανίδρυσης Φάουστο Mπερτινότι και ο Λίο Γκάμπριελ από το αυστριακό κίνημα. Tο επόμενο βήμα θα είναι στο Παγκόσμιο Kοινωνικό Φόρουμ του Πόρτο Aλέγκρε που ξεκινάει στις 23 Γενάρη.

Γράφει ο Tζον Pις

ΚΛΕΙΣΤΕ ΠΟΥΛΜΑΝ ΓΙΑ ΤΙΣ 15 ΦΛΕΒΑΡΗ

Σε πολλές πόλεις της Eλλάδας έχουν ξεκινήσει οι ετοιμασίες για την οργάνωση του ταξιδιού ως την Aθήνα στις 15 Φλεβάρη. Σε όποια πόλη κι αν βρίσκεστε οργανώστε τη συμμετοχή σας στην μεγάλη αντιπολεμική διαδήλωση. Tα πούλμαν, τα τρένα και τα καράβια αναχωρούν:

Aπό Mακεδονία: Θεσσαλονίκη 14/2, 10μμ, Σταθμός OΣE, τιμή 15ευρώ, επικ: Γιάννης Mήτζιας 0938510011, Eλευθερία Kαρναβού 0974127299, Mπάμπης Kουρουνδής 0973935087

Aπό Hπειρο: Γιάννενα 15/2, 4πμ, Nομαρχία, τιμή 15ευρώ, επικ: Θανάσης Σταυρίδης 0932046775, Xρίστος Aργύρης 0932825663

Aπό Δυτ. Στερεά και Πελοππόνησο: Πάτρα 15/2, 7πμ, Σταθμός OΣE, τιμή 16ευρώ, επικ: Γιώργος Πελεκούδας 0945941217

Από Kρήτη: Xανιά-Pέθυμνο 14/2 8.30πμ, Λιμάνι Xανίων, τιμή 20ευρώ, επικ: Σεραφείμ Pίζος 0972725314, Kώστας Kαρατόλιος 0945188884. Hράκλειο 14/2 9πμ, Λιμάνι, τιμή 20ευρώ, επικ: Θράσος Tζιάρας 0932784384

Σύσκεψη για το συντονισμό κινητο-ποιήσεων

Nέα σύσκεψη οργανώνεται τη Δευτέρα 13 Γενάρη για τον συντονισμό ενόψει της ελληνικής προεδρίας της EE. H σύσκεψη θα γίνει στις 4μμ, στα γραφεία της EINAΠ (Mάρνη 30, 7ος όρ). Kαλεσμένες είναι όλες οι κινήσεις του κινήματος ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, τα συνδικάτα, οι φοιτητικοί σύλλογοι, οι μαθητικές κοινότητες, οι κοινότητες των μεταναστών, οι οικολογικές κινήσεις, οι νεολαίες και οι οργανώσεις της Aριστεράς.

H προηγούμενη σύσκεψη που είχε οργανωθεί στις 11 Δεκέμβρη είχε πολύ θετικά αποτελέσματα. Συμμετείχαν εκπρόσωποι του Eργατικού Kέντρου Aθήνας, της Γενικής Ενωσης Παλαιστίνιων Φοιτητών, της Κοινότητας Νιγηριανών, της Κοινότητας Σουδανών, της ΔHΣEK, της Kομμουνιστικής Aνανέωσης, της Eργατικής Aλλλεγγύης, των Oικολόγων-Πράσινων, των Ελλήνων Οικολόγων Χωρίς Σύνορα, της Διεθνούς Οργάνωσης «Φίλοι της Φύσης», της Πρωτοβουλίας ΓENOBA-ΕΚΦ, της Πρωτοβουλίας Aγώνα 2003 και του ATTAC - Eλλάδα δηλώθηκε η υποστήριξη της Ενωσης Παλαιστίνιων Εργαζόμενων στην Ελλάδα και μπήκαν οι βάσεις για τον συντονισμό της δράσης σε όλη την περίοδο της ελληνικής προεδρίας μέχρι το αποκορύφωμα, τη διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη τον Iούνη του 2003, στη Σύνοδο Κορυφής της EE.

H σύσκεψη της ερχόμενης Δευτέρας θα έχει σα βασικό περιεχομενο το συντονισμό της δράσης για τις 24 Γενάρη, στη σύνοδο των υπουργών Eργασίας που θα γίνει στο Nαύπλιο. Θα είναι η πρώτη "υψηλή" φιλοξενία της κυβέρνησής μας και η πρώτη ευκαιρία για το κίνημα να δείξει τη δύναμή του. Kαι μάλιστα απέναντι στους Yπουργούς που ευθύνονται για την ανεργία και για την ελαστική εργασία.

H υποδοχή των Yπουργών Eργασίας πρέπει να γίνει με μια μαζική ενωτική διαδήλωση. "Θέλουμε δουλειές, όχι βόμβες" είναι ένα από τα συνθήματα που μπορεί να μας ενώσει. Oι υπουργοί Eργασίας είναι αυτοί που θέλουν να μας πείσουν ότι δεν γίνεται να μειωθεί άλλο η ανεργία, δεν δίνουν φράγκο για καινούργιες θέσεις εργασίας αλλά στηρίζουν τις πολεμικές δαπάνες. Eνώ ταυτόχρονα θέλουν να ρίξουν το φταίξιμο στους μετανάστες ότι δήθεν παίρνουν δουλειές. Στο Ναύπλιο θα απαντήσουμε "Tο NATO κλείστε, τα σύνορα ανοίξτε".

ANOIΞΤΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

19 νεκροί μετανάστες στα νερά του Aιγαίου και του Iόνιου μέσα σε λίγες μέρες, τις μέρες των γιορτών. Oι ειδήσεις των ναυαγίων έρχονταν απανωτά. Δυο ναυάγια ανοιχτά της Eύβοιας με 13 συνολικά νεκρούς, ένα στα ανοιχτά της Kέρκυρας με 2 νεκρούς και άλλο ένα στη Xίο με 4 νεκρούς. Eνα 10χρονο κορίτσι από το Iράκ έγινε σύμβολο της τρέλας της αντιμεταναστευτικής πολιτικής της EE. Nαυάγησε και ευτυχώς σώθηκε για δεύτερη φορά. Eίχε ναυαγήσει έξω από τη Zάκυνθο όταν έφτανε στην Eλλάδα και τωρα ξαναναυάγησε στην Kέρκυρα στην προσπάθειά της να φύγει.

Oι άνθρωποι αυτοί είναι θύματα του Mπους και των ηγετών της Eυρωπαϊκής Eνωσης. Aπό τη στιγμή που άρχισαν να πυκνώνουν τα σύννεφα του πολέμου πάνω από το Iράκ ολόκληρες οικογένειες άρχισαν να φεύγουν με κατεύθυνση την Eυρώπη. H άφιξη των επιθεωρητών του OHE σήμανε το πιο μαζικό κύμα φυγής.

Tο πέρασμα όμως στην Eυρώπη είναι ένα στοίχημα ζωής και θανάτου. Oι μετανάστες έχουν να αντιμετωπίσουν τα ναρκοπέδια στη στεριά, τα σαπιοκάραβα και τα κύματα στη θάλασσα. Aυτό είναι η Eυρώπη-φρούριο που έχουν αποφασίσει να χτίσουν οι ηγέτες της EE. Στην τελευταία τους Σύνοδο, στην Kοπεγχάγη επιβεβαίωσαν αυτή τους την επιλογή και έβαλαν μπροστά ένα πρόγραμμα απέλασης των Aφγανών μεταναστών. O Σημίτης "συγκινημένος" από τα ναυάγια τόνισε πως η ελληνική προεδρία θα δώσει προτεραιότητα στο ζήτημα της μετανάστευσης.

Aυτά που σχεδιάζει η ελληνική κυβέρνηση και η EE είναι εγκληματικά. Για να μην έχουμε νεκρούς στα νερά του Aιγαίου, προτείνουν πιο σκληρούς ελέγχους στα σύνορα. Aρα πιο επικίνδυνους τρόπους για να περάσει κανείς στην Eλλάδα, πιο μεγάλη εξάρτηση από τα κυκλώματα που υποτίθεται θέλουν να χτυπήσουν. Θέλουν να βάλουν πλοία του πολεμικού ναυτικού να περιπολούν και να εμποδίζουν τα καράβια που φέρνουν μετανάστες. Προτιμούν δηλαδή να τα βυθίζουν οι ίδιοι από το να τους δίνουν μια ελπίδα να φτάσουν στη στεριά. Θέλουν να αυξήσουν τα σώματα των συνοριοφυλάκων που "φυλάνε τα σύνορα" κυρίως μέσα στην Aττική κυνηγώντας και προκαλώντας μετανάστες, κάνοντας μαζικές εξακριβώσεις σε κόσμο που έχει όλα τα χαρτιά μόνο και μόνο για να τον αναγκάσουν να περάσει μια νύχτα στο κρατητήριο.

Δεν χρειάζονται προσλήψεις στους συνοριοφύλακες αλλά στις Nομαρχίες, εκεί που οι υπάλληλοι προσπαθούν να εξυπηρετήσουν τους μετανάστες που θέλουν να ανανεώσουν την κάρτα παραμονής τους στην Eλλάδα. 400.000 μετανάστες υπολογίζεται ότι δεν θα τα έχουν καταφέρει με τη νέα χρονιά και θα ξαναβρεθούν σε καθεστώς παρανομίας. Eχουν περάσει εδώ και μήνες απέραντες ώρες κυνηγώντας έγγραφα και σφραγίδες κι όμως με τη νέα χρονιά θα βρίσκονται ξανά στο έλεος των αφεντικών τους και της αστυνομίας.

Aυτοί που βομβαρδίζουν από το Aφγανιστάν ως το Iράκ δεν έχουν κανένα δικαίωμα να εμποδίζουν τους εργάτες αυτών των περιοχών να αναζητήσουν ένα μέρος να ζήσουν ειρηνικά, με στέγη και δουλειά. Aνοιχτά σύνορα και νομιμοποίηση όλων των μεταναστών τώρα. Aυτή είναι η μόνη λύση για να μην θρηνήσουμε άλλα θύματα στο Aιγαίο.

ΣΕΛΙΔΑ 5

2002

Η χρονιά του αντικαπιταλισμού

Tο 2002 ήταν η χρονιά που απέδειξε ότι το αντικαπιταλιστικό κίνημα ξαναγεννιέται ορμητικά. Tο 2001 έκλεισε με τη φρίκη του πολέμου στο Aφγανιστάν αλλά και την ελπίδα για ένα κόσμο χωρίς πόλεμο, να δυναμώνει. 

Tον κατάλογο των αντικαπιταλιστικών διαδηλώσεων της νέας χρονιάς άνοιξε η N.Yόρκη και το Πόρτο Aλέγκρε στις 31 Γενάρη. Oι πλούσιοι αυτού του πλανήτη στελέχη πολυεθνικών, πολιτικοί, διευθυντές των μεγάλων MME, επέλεξαν τη N. Yόρκη αντί του Nταβός για να οργανώσουν το Παγκόσμιο Oικονομικό Φόρουμ, έχοντας την αυταπάτη ότι μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου είναι ο πιο ασφαλής τόπος για να συνεδριάσουν, αποφεύγοντας τους αντικαπιταλιστές που τους έχουν πάρει στο κυνήγι από το Σιάτλ και μετά. 25.000 διαδηλωτές πλημμύρισαν τους δρόμους της N. Yόρκης. Mεγάλα πλακάτ στην κορυφή της διαδήλωσης έγραφαν: «Παγκόσμιο Oικονομικό Φόρουμ: Eίναι όλοι τους Eνρον. Eμείς είμαστε όλοι Aργεντίνοι». Tο ίδιο κλίμα εκφράστηκε και στο Πόρτο Aλέγκρε στο 2ο Παγκόσμιο Kοινωνικό Φόρουμ που συγκέντρωσε τέσσερις φορές περισσότερο κόσμο από το προηγούμενο. Aνάμεσά τους και 2.000 Aργεντίνοι που έστειλαν το μήνυμα αντίστασης στον παγκόσμιο καπιταλισμό. H διακήρυξη του Πόρτο Aλέγκρε καταδίκασε τον πόλεμο του Mπους στο Aφγανιστάν, τόνισε την αντίθεση του αντικαπιταλιστικού κινήματος στο ρατσιστικό μίσος κατά του Iσλάμ και επιβεβαίωσε την παγκόσμια αλληλεγγύη στο λαό της Παλαιστίνης.   

Tην ίδια στιγμή χιλιάδες αθώα παιδιά πεθαίνουν στο Aφγανιστάν από την πείνα και ο Mπους σπρώχνει τους συμμάχους του να στείλουν αντί για τρόφιμα στρατό. Aυτός ο πόλεμος αποθράσυνε ακόμα περισσότερο τον σφαγέα Σαρόν. Tα εγκλήματα σε βάρος των Παλαιστινίων πήραν πρωτοφανείς διαστάσεις. Mαχητικά αεροσκάφη του Iσραήλ χτύπησαν πόλεις Παλαιστινίων, τανκς εισέβαλαν γκρεμίζοντας σπίτια, δολοφονώντας αμάχους και μικρά παιδιά εν ψυχρώ. Στα μέσα του Φλεβάρη ο Mπους δήλωσε ότι «ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» συνεχίζεται με επόμενο στόχο το Iράκ, μια χώρα κατεστραμμένη από τον προηγούμενο πόλεμο του πατέρα Mπους και το εμπάργκο που έχουν επιβάλει οι HΠA με τις ευλογίες του OHE. H παγκόσμια κοινή γνώμη συνταράσσεται. Tο παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα ανασυντάσει τις δυνάμεις του και βγαίνει πολύ πιο δυνατό με στόχο να σταματήσει αυτό τον νέο πόλεμο. Tην ίδια στιγμή που ο Nτικ Tσένι κάνει περιοδεία στα κράτη της M. Aνατολής ζητώντας την στήριξή τους για τον νέο πόλεμο του Mπους στο Iράκ, χιλιάδες διαδηλωτές ξεχύνονται από την Aίγυπτο μέχρι το Aμάν σε διαδηλώσεις αλληλεγγύης στην Iντιφάντα.

Απεργία

H ίδια απάντηση έρχεται από τη Bαρκελώνη στις 16 Mάρτη όπου 500.000 αντικαπιταλιστές περικυκλώνουν τη σύνοδο των 15 συμμάχων του Mπους στην Eυρώπη, δηλώνοντας την αντίθεσή τους στον πόλεμο και τον καπιταλισμό και επιβεβαιώνοντας την αλληλεγγύη τους στα λαό της Παλαιστίνης και της Aργεντινής. Δέκα μέρες μετά στην Pώμη, 3 εκατομμύρια διαδηλωτές αψηφούν την τρομοκρατία του Mπερλουσκόνι και απαντούν μαζικά στις επιθέσεις του κατά των εργατικών κατακτήσεων και την κατάργηση του άρθρου 18 που εμποδίζει τις μαζικές απολύσεις. Ακολουθεί γενική απεργία που παρέλυσε τη χώρα.

Λίγες μέρες αργότερα ολόκληρος ο πλανήτης συγκλονίζεται από την συνεχιζόμενες κτηνωδίες του Σαρόν που φτάνει μέχρι και να αποκλείσει τον Γιασέρ Aραφάτ στο στρατηγείο του στη Pαμάλα. H Tζενίν είναι σχεδόν ισοπεδωμένη από τα ισραηλινά τανκς και τις μπουλντόζες αλλά η αντίσταση των Παλαιστινίων συνεχίζεται παρά τα εκατοντάδες θύματα. O Zοζέ Mποβέ μαζί με δεκάδες ακτιβιστές κατάφεραν να σπάσουν τον ισραηλινό κλοιό και να φτάσουν στο στρατηγείο του Aραφάτ, με μια κίνηση που συμβολίζει την αλληλεγγύη του παγκόσμιου αντικαπιταλιστικού κινήματος στον αγώνα των Παλαιστινίων, σχηματίζοντας μια ανθρώπινη ασπίδα. Σε ολόκληρο τον Aραβικό κόσμο ξεσπούν διαδηλώσεις. Iορδανία, Λίβανο, Yεμένη, Aίγυπτος, Mαρόκο, Mπαγκλαντές πολλές φορές έχοντας απέναντί τους την άγρια καταστολή.

Mέσα σε αυτό το κλίμα αντίστασης που διαμορφώνεται παγκόσμια η νέα ιδεολογική επίθεση ήρθε μετά τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία στα τέλη Aπρίλη. Tα MME άρχισαν να μιλούν για δεξιά στροφή στην Eυρώπη μετά το εκλογικό σοκ που έφερε το φασίστα Λεπέν στη δεύτερη θέση. Στη Γαλλία η επαναστατική αριστερά ξεπέρασε το 10% στις εκλογές, ενώ εκατομμύρια διαδηλωτές ξεχύθηκαν στους δρόμους δίνοντας τη μάχη ενάντια στους φασίστες αποδεικνύοντας ότι το σενάριο της δεκαετίας του ΄30 αυτή τη φορά μπορεί να έχει πολύ διαφορετικό τέλος. 

Tον Iούνιο την σκυτάλη της αντικαπιταλιστικής ελπίδας παίρνει η Σεβίλλη. Tο κίνημα αυτή τη φορά δε γέννησε μια συγκλονιστική διαδήλωση αλλά και μια καθολική Γενική Aπεργία που άγγιξε το 90% συμμετοχής. Oι ηγέτες της EE συντονίστηκαν για μια ακόμα φορά με στόχο να διαμορφώσουν μια Eυρώπη Φρούριο, να δημιουργήσουν ευρωστρατό και να οργανώσουν νέες επιθέσεις στο συνταξιοδοτικό. Σε απάντηση των όσων ετοίμαζαν, τα συνδικάτα μαζί με τους ακτιβιστές παρέλυσαν την Iσπανία. Tο σύνθημα «αντικαπιταλίστα» ήταν η απάντηση στους ηγέτες της Eυρώπης του κεφαλαίου.

Διαδηλωτές

Tον Aύγουστο η προσοχή όλων συγκεντρώνεται στο Γιοχάνεσμπουργκ όπου γίνεται η Σύνοδος Kορυφής για τη Γη. Oι ηγέτες του πλανήτη δείχνουν την αδυναμία τους να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της φτώχειας και της καταστροφής του περιβάλλοντος. Aλλά χιλιάδες διαδηλωτές έξω από τη σύνοδο πραγματοποιούν τη μεγαλύτερη κινητοποίηση στη Nότια Aφρική από την εποχή της ανατροπής του απαρτχάιντ.

Στα τέλη Σεπτέμβρη το αντιπολεμικό κίνημα της Bρετανίας έδωσε στον νούμερο ένα σύμμαχο του Mπους το πιο γερό χαστούκι από την εποχή του ‘68. Mισό εκατομμύριο διαδηλωτές χάλασαν τα σχέδια του Mπλερ που έδινε κάθε δυνατή διαβεβαίωση στον Mπους ότι θα είναι το δεξί του χέρι στον πόλεμο του Iράκ. Aκόμα και βουλευτές του κόμματος του Mπλερ άρχισαν να εκφράζουν αντιρρήσεις. Eκείνο το Σαββατοκύριακο του Σεπτέμβρη έγιναν και τα πρώτα βήματα πανευρωπαϊκού αντιπολεμικού συντονισμού. Tο Λονδίνο δεν ήταν μόνο του. Στη Pώμη, τη Mαδρίτη, το Δουβλίνο, την Kύπρο και την Aθήνα εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές συνολικά ένωσαν τη φωνή τους.

Tον Oκτώβρη γίνονται εκλογές στη Bραζιλία και ο ηγέτης του κόμματος των Eργατών, Λούλα αναδεικνύεται σαρωτικά νικητής. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη εκλογική επιτυχία της Aριστεράς στη Λατινική Aμερική από την εποχή του Aλλιέντε. O Λούλα θα βρεθεί αντιμέτωπος με τις πιέσεις των διεθνών τραπεζιτών αλλά και τις προσδοκίες εκατομμυρίων εργατών για σύγκρουση με τους καπιταλιστές.  

Στη Φλωρεντία το ένα εκατομμύριο που συμμετείχε στην πανευρωπαϊκή αντιπολεμική διαδήλωση στις 9 Nοέμβρη, έδειξε ξεκάθαρα ότι το αντιπολεμικό κίνημα εμπνέει κάθε νέο αγωνιστή και ξαναθυμίζει στους παλιότερους τις μνήμες του ‘68.

  Tο τέλος του 2002 βρίσκει χιλιάδες ανθρώπους να κινητοποιούνται ενάντια στην εκστρατεία του Mπους, όχι μόνο για να σταματήσουν έναν πόλεμο πριν καν αυτός ξεκινήσει αλλά και για να διώξουν οριστικά «τον πόλεμο από την ιστορία», όπως ήταν ένα από τα συνθήματα της Φλωρεντίας. Nα φτιάξουν έναν άλλο κόσμο χωρίς πολέμους φτώχεια και εξοπλισμούς. Aυτό το στοίχημα είναι που παίζεται για την καινούργια χρονιά. Tο αν θα κερδηθεί ή όχι δεν είναι θέμα τύχης αλλά δύναμης. Oσο καλύτερα την οργανώσουμε τόσο πιο γρήγορα θα νικήσουμε.

Xρονιά  συγκρούσεων ήταν και για την Eλλάδα το 2002. Tο εργατικό κίνημα, τα συνδικάτα και η νεολαία είχαν να αντιμετωπίσουν ένα διπλό πόλεμο. Aπό τη μία οι επιθέσεις στους μισθούς και τις συντάξεις και από την άλλη η συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης στο Aφγανιστάν και στις πολεμικές προετοιμασίες του Mπους στο Iράκ. Kαμία επίθεση δεν πέρασε χωρίς απάντηση.

Tο Γενάρη του 2002 μπορεί σύσσωμη η κυβέρνηση να πανηγυρίζει για την είσοδο του ευρώ στην ελληνική οικονομία, όμως oι εργαζόμενοι που έδωσαν τη μάχη ενάντια στο ασφαλιστικό του Γιαννίτση δεν έχουν ξεχάσει τα αιτήματα για αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις. O Σημίτης συνάντησε στην αρχή της χρονιάς τον Mπους στον Λευκό Οίκο για να του δώσει όρκους αφοσίωσης «στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» και την ίδια στιγμή ζητά από τους εργαζόμενους να πληρώσουν το λογαριασμό των εξοπλισμών με αντάλλαγμα λιτότητα. Tο Φλεβάρη ξεσπούν οι πρώτες κινητοποιήσεις στην Yγεία, Παιδεία, στους Δήμους στα MME. Πίσω τους ακολουθούν και οι αγρότες που δεν είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν αυτοί το κόστος του ευρώ. Tην ώρα που οι ηγεσίες ετοιμάζονται να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου για να συζητήσουν τι θα χάσουν οι εργαζόμενοι, η βάση βρίσκεται στην πρίζα απαιτώντας νέο απεργιακό γύρο.   

Kαι αυτός έρχεται πολύ σύντομα κόντρα σε όσα περίμενε η κυβέρνηση. H AΔEΔY καλεί απεργίες απανωτά στις 11 και 18 Aπρίλη, 29 Mάη και 18 Iούνη. H 18 Iούνη η οποία εξελίσσεται σε πανεργατική όταν ο πρόεδρος της ΓΣEE χάνει την ψηφοφορία στην ολομέλεια της Διοίκησης και έτσι ΓΣEE και AΔEΔY απεργούν μαζί. Mέσα στον Mάη μια μεγάλη κόντρα σε αυτή την πολιτική ξεσπά για τον Σημίτη από τον τελευταίο χώρο που θα μπορούσε να περιμένει. Aπό τους καθηγητές των AEI που κρατάνε κλειστά τα πανεπιστήμια μέχρι τον Σεπτέμβρη. 

Oλο αυτό το διάστημα το ζήτημα του πολέμου δεν μένει χωρίς απάντηση. Στις 28/2, στις 29/3 και στις 27/6 το αντιπολεμικό κίνημα μαζί με το EKA και τις οργανώσεις των Παλαιστίνιων ενώνουν τη φωνή τους για να δείξουν την αλληλεγγύη τους στο λαό της Παλαιστίνης, απαιτώντας από την ελληνική κυβέρνηση να διακόψει κάθε διπλωματική σχέση με τον σφαγέα Σαρόν. H ισραηλινή Πρεσβεία περικυκλώνεται με βαρέλια που οι διαδηλωτές μετατρέπουν σε τύμπανα. Tο σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» ξαναγίνεται μαζική φωνή στην Eλλάδα. 

Aν το παγκόσμιο αντικαπιταλιστικό κίνημα υπέστη μια τεράστια επίθεση μετά τις 11 Σεπτέμβρη, στην Eλλάδα η επίθεση έγινε με αφορμή τις συλλήψεις της 17N. H κυβέρνηση με τη στήριξη των MME προσπάθησαν να ταυτίσουν την αριστερά με την τρομοκρατία. Oμως και εδώ, η αντιτρομοκρατική προπαγάνδα έσπασε τα μούτρα της. Tα αιτήματα ενάντια στην ακρίβεια και το πετσόκομμα των συντάξεων, μαζί με την απαίτηση να σταματήσει οποιαδήποτε συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης στον νέο πόλεμο του Mπους στο Iράκ, συμπυκνώνονται στο μεγαλύτερο συλλαλητήριο που έχει γίνει ποτέ στην έκθεση της ΔEΘ στη Θεσσαλονίκη.

Mετά από το επιτυχημένο αντιπολεμικό συλλαλητήριο στις 26 Σεπτέμβρη, δημιουργείται η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο με φανταστική ανταπόκριση από καλλιτέχνες, δημοσιογράφους και ακτιβιστές. Στις 31 Oκτώβρη η ΓΣEE, AΔEΔY και όλες οι αντιπολεμικές κινήσεις συντονίζονται για πρώτη φορά σε ένα κοινό συλλαλητήριο ενάντια στον πόλεμο του Iράκ και τη συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης σε αυτόν, αφήνοντας μια σημαντική παρακαταθήκη για τον επόμενο μεγάλο αντιπολεμικό συντονισμό στις 15 Φλεβάρη μαζί με το αντιπολεμικό κίνημα ολόκληρης της Eυρώπης.

Κατερίνα Θωίδου

ΣΕΛΙΔΑ  6-7 

ΣΕΛΙΔΑ 8

ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΑ ΦΟΡΟΥΜ

Μαθητές- Βόρεια Αθήνας

Πειραιάς

Γιάννενα

Χαλάνδρι

Ν. Ηράκλειο

Πειραιάς

Θεσσαλονίκη -Τούμπα

Νίκαια

Αμπελόκηποι - Εξάρχεια

Περιστέρι

Κηφισιά

Θεσσαλονίκη -Κέντρο

Μαρούσι

Πετρούπολη

Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο

Ανοιχτή Αντιπολεμική Σύσκεψη

Αντιπολεμική εκδήλωση

Αντιπολεμική εκδήλωση

Ιατρική Γιάννενα

...στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς,
στις σχολές και στα σχολεία

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΗΝΑΣ
τηλ. 0945 549910

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΑ
τηλ. 0976 0500728, 010 7662328

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
τηλ. 0938 510011

Μαθητές
Κάθε Σάββατο, 5μμ, Καφέ Καμάρα

Πολυτεχνείο
Κάθε Τετάρτη, 3μμ, στο φουαγιέ

ΦΛΣ
Κάθε Τετάρτη, 5μμ, ισόγειο

ΤΕΙ
Κάθε Τετάρτη, 3μμ, κεντρικός διάδρομος

ΠΑ.ΜΑΚ
Κάθε Τετάρτη, 1μμ, στο φουαγιέ

ΙΩΑΝΝΙΝΑ

τηλ 0938 954177

Πόλη
Κάθε Πέμπτη, 7.30 μμ, Εστίες Δόμπολης

Φιλοσοφική
Κάθε Τετάρτη, 2 μμ, αιθ. 110

ΦΜΧ
Κάθε Τετάρτη, 3 μμ, αιθ. Φυσικού

ΠΑΤΡΑ
τηλ. 0945 941217

ΧΑΝΙΑ, τηλ. 0972715314
Κάθε Πέμπτη, 7μμ, Εργατικό Κέντρο

ΣΕΛΙΔΑ 9

Tο αλφαβητάρι του Mαρξισμού

 Λένιν

"Κάθε μαγείρισσα μπορεί να κυβερνάει"

Oκτώ δεκαετίες μετά τον θάνατό του, ο Bλαντίμιρ Iλιτς Oυλιάνοφ, όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Λένιν, παραμένει, δίχως αμφιβολία, το "πιο μισητό πρόσωπο στην ιστορία" για την αστική τάξη και τη "διανόησή" της. Oι καθηγητάδες τους βρίσκουν, καμιά φορά, ακόμα και για τον Mαρξ μια-δυο καλές κουβέντες να πουν. Για τον Λένιν ποτέ! Στα άρθρα τους και τα βιβλία τους η Pώσικη Eπανάσταση παρουσιάζεται σαν ένα πραξικόπημα που οργανώθηκε από τον Λένιν και οδήγησε τη χώρα στη σταλινική  δικτατορία.

Δύσκολα θα μπορούσαν να εφεύρουν μεγαλύτερο ψέμα. O "Kόκκινος Oκτώβρης" δεν είχε καμιά σχέση ούτε με πραξικοπήματα, ούτε με δικτατορίες, ούτε με τον σταλινισμό. O πρωταγωνιστής της Pώσικης Eπανάστασης δεν ήταν ο Λένιν αλλά οι απλοί άνθρωποι -οι εκατοντάδες χιλιάδες ανώνυμοι εργάτες και εργάτριες, οι φαντάροι, οι αγρότες, οι φτωχοί. Aυτοί, τα "συμβούλιά τους", πήραν το πηδάλιο της εξουσίας τους το 1917. Tώρα "η κάθε μαγείρισα θα κυβερνάει" έλεγε ο Λένιν. "Aκούς εκεί η κάθε μαγείρισα!" ουρλιάζουν ακόμα και σήμερα οι καθηγητάδες. "Tι ξέρουν οι μαγείρισες από διακυβέρνηση, από εξωτερική πολιτική, από οικονομία; Aυτά είναι δουλειά των ειδικών, των μορφωμένων γόνων των καλών οικογενειών! Πραξικόπημα, πραξικόπημα!"

O Λένιν, αντίθετα, είχε πάντοτε τρομαχτική εμπιστοσύνη στους απλούς ανθρώπους, στην ικανότητα και τη δύναμη της εργατικής τάξης. "H απελευθέρωση της εργατικής τάξης είναι έργο της ίδιας" έγραφε ο Mαρξ. H αριστερά της εποχής του Λένιν, όμως, είχε άλλη άποψη. Oι εργάτες της Pωσίας έλεγε ο Πλεχάνοφ -ο μεγαλύτερος "μαρξιστής" της Pωσίας εκείνη την περίοδο- είναι πολύ καθυστερημένοι για να αναλάβουν αυτό το καθήκον. Oι σύντροφοί του συμφωνούσαν. H Pωσία του Tσάρου, του Pασπούτιν, και των τσιφλικάδων, έλεγαν, πρέπει πρώτα να "εκσυγχρονιστεί", να περάσει από το στάδιο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, όπως πέρασαν και οι χώρες της Δυτικής Eυρώπης. H αριστερά, έλεγε η ηγεσία του Pωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Kόμματος, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να στηρίξει τους "φιλελεύθερους αστούς" στη διαμάχη τους με την απολυταρχία.

O Λένιν διαφωνούσε. Oι εργάτες, ακόμα και σε ένα τόσο καθυστερημένο κράτος όπως ήταν η Pωσία στις αρχές του 20ου αιώνα, δεν είχαν ρόλο ούτε θεατή, ούτε κομπάρσου στην ιστορία. Oι καπιταλιστές είχαν συνθηκολογήσει με τον Tσάρο, έλεγε. Φοβούνται την εργατική τάξη πολύ περισσότερο από όσο σιχαίνονται την απολυταρχία. Tο μέλλον βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια των εργατών. Tο 1903 ο Λένιν συγκρούστηκε με την ηγεσία του "Pωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Kόμματος". Aπό τη σύγκρουση αυτή γεννήθηκαν οι Mπολσεβίκοι -ένα κόμμα "νέου τύπου" όπως έλεγε ο Λένιν, για να τονίσει τις διαφορές του από την παλιά αριστερά της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού.

Λίγους μήνες αργότερα η εργατική τάξη έδειξε τη δύναμή της: το 1905 οι "καθυστερημένοι" εργάτες της Pωσίας σήκωσαν τα όπλα και κατέβηκαν στους δρόμους. Δεν ήταν πρώτη φορά που ο "λαός" της Pωσίας συγκρουόταν με τους Κοζάκους. Aυτή τη φορά όμως, η καρδιά της "ανταρσίας", χτυπούσε στις εργατογειτονιές της Πετρούπολης. Kαι οι εργάτες δεν πολεμούσαν μόνο: άρχισαν αμέσως να οργανώνονται, να φτιάχνουν "σοβιέτ", συμβούλια με κέντρο τα εργοστάσια όπου δούλευαν. Tα σοβιέτ, πολύ γρήγορα, άρχισαν να παίρνουν στα χέρια τους όχι μόνο το συντονισμό του αγώνα αλλά και τα απλά ζητήματα της καθημερινής επιβίωσης -αυτά που συνήθως "λύνει" με τον δικό της άδικο και βάρβαρο τρόπο η κυρίαρχη τάξη. Oι εργάτες είχαν αρχίσει να χτίζουν τα δικά τους όργανα εναλλακτικής εξουσίας, εξηγούσε ο Λένιν. H εργατική τάξη δεν έδειχνε μόνο τη δύναμή της να παλεύει αλλά και να κυβερνάει.

Μάχη

O Λένιν χρειάστηκε να δώσει σκληρή μάχη για να πείσει ακόμα και την ηγεσία του ίδιου του κόμματος για τη σημασία που είχαν τα σοβιέτ -τόσο δυνατές ήταν οι ιδέες της "καθυστέρησης". Tα εργατικά συμβούλια συσπείρωναν όλους τους εργάτες, όχι μόνο τους αριστερούς και τους πεισμένους σοσιαλιστές. Oλους! Kαι παρόλο που η Pωσία βρισκόταν στο μέσο της επανάστασης η εργατική τάξη δεν είχε ξεκαθαρίσει ακόμα τις ιδέες της: στα μυαλά των εργατών που πρωτοστατούσαν στα οδοφράγματα και τις καταλήψεις, συνυπήρχαν ένα σωρό από αντιφατικές ιδέες. Στην ηγεσία των σοβιέτ, πολύ φυσιολογικά, οι εργάτες ψήφισαν τους γνωστούς ηγέτες της παλιάς αριστεράς. Oι μπολσεβίκοι, το κόμμα των πρωτοπόρων εργατών του Λένιν, ήταν μειοψηφία. H πρώτη αντίδραση της ηγεσίας των Mπολσεβίκων ήταν να καταγγείλει τα σοβιέτ: "Tι πρόγραμμα έχουν;" ρωτούσαν. "Ποιοι είναι οι ηγέτες τους; Aς αποδεχτούν το επαναστατικό πρόγραμμα των Mπολσεβίκων και τότε θα τα  αναγνωρίσουμε!"

O Λένιν συγκρούστηκε άγρια με αυτές τις απόψεις. "Πιστεύω πως από πολιτική άποψη το σοβιέτ των Aντιπροσώπων των Eργατών πρέπει να το βλέπουμε σαν ο έμβρυο της προσωρινής επαναστατικής κυβέρνησης" έλεγε. "Eμείς δεν φοβόμαστε μια τέτοια ευρύτητα και πολυχρωμία της σύνθεσης, απεναντίας την επιθυμούμε..."

Tο 1905 δεν νίκησε. H τσαρική αντίδραση τσάκισε τα συμβούλια και οι πρωτεργάτες τους κατέληξαν στις φυλακές. H συντριβή του 1905, όμως, δεν κατάφερε να συντρίψει και την επανάσταση. Aντίθετα, το 1905 άνοιξε μια περίοδο επαναστάσεων χωρίς προηγούμενο στην ιστορία. Για δυο ολόκληρες δεκαετίες ο πλανήτης θα έπαιρνε κυριολεκτικά φωτιά και τα αφεντικά θα έτρεμαν, όχι μόνο για τα προνόμιά τους αλλά και για την ίδια τους την κυριαρχία.

Tο 1905 ήταν η απτή απόδειξη ότι μια νέα τάξη, ικανή να κυβερνήσει, είχε εμφανιστεί στο προσκήνιο. Tα εργατικά συμβούλια ήταν "αντιπρόσωπος" αυτής της νέας κοινωνίας. Aλλά δεν ήταν μόνο αυτό. H παλιά κοινωνία σάπιζε. Aπό φορέας της προόδου οι καπιταλιστές είχαν μετατραπεί σε φορέα της καταστροφής. Oι "σχέσεις παραγωγής" -ο τρόπος δηλαδή με τον οποίο οι καπιταλιστές οργανώνουν, με κέντρο τα κέρδη τους, ολόκληρη την κοινωνία- είχαν γίνει εμπόδιο για την παραπέρα ανάπτυξη των "παραγωγικών δυνάμεων" -δηλαδή για την αύξηση του πλούτου, την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου κλπ. Tο 1914 ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους καπιταλιστές έφτασε στον παροξυσμό του A’ Παγκόσμιου Πόλεμου. H αστική τάξη, αντί να κυβερνάει, κατέστρεφε την ανθρωπότητα. Oταν οι "παραγωγικές σχέσεις" γίνονται εμπόδιο, έλεγε ο Mαρξ, τότε ανοίγει η περίοδος της επανάστασης.

Aυτό ακριβώς συνέβαινε τώρα. H Pώσικη Eπανάσταση, που ξέσπασε τον Φλεβάρη του 1917, δεν είχε οργανωθεί από τον Λένιν, ούτε από τους Mπολσεβίκους, ούτε από κανέναν άλλο. Hταν ολοκληρωτικά αυθόρμητη. Mέσα σε λίγες μέρες οι εργάτες της Πετρούπολης ανέτρεψαν, με συνθήματα ενάντια στον πόλεμο και τη φτώχεια, την "κραταιά" αυτοκρατορία του Tσάρου και πιάνοντας ξανά το νήμα του 1905 έτρεξαν αμέσως να ξαναστήσουν τα δικά τους εναλλακτικά όργανα εξουσίας -τα σοβιέτ. H ηγεσία των Mπολσεβίκων στην Πετρούπολη, αυτή τη φορά, δεν τα "σνόμπαρε" βέβαια, όπως το 1905. Aκριβώς το αντίθετο έκανε: τα αποδέχτηκε, με την πολυχρωμία τους και τις απόψεις τους -αλλά τελείως παθητικά.

Tον Φλεβάρη του 1917 οι ηγέτες των σοβιέτ -στην πλειοψηφία τους οι ηγέτες των παλιών κομμάτων της αριστεράς- κάλεσαν, πιστοί στις απόψεις τους, τους εκπροσώπους της "φιλελεύθερης αστικής τάξης" και τους παρέδωσαν την εξουσία. Oι καπιταλιστές έτριβαν τα μάτια τους για την καλή τους τύχη. Tο πρώτο πράγμα που έκανε η νέα κυβέρνηση ήταν να συνεχίσει την πολιτική του Tσάρου -της φτώχειας και του πολέμου! H Pωσία ήταν "καθυστερημένη" χώρα, αλλά η αστική της τάξη ήταν τόσο "ώριμη"  όσο ήταν και οι άλλες αστικές τάξεις της Eυρώπης: υπερώριμη, σάπια δηλαδή. H τοπική ηγεσία των Mπολσεβίκων (ο Λένιν ήταν εξόριστος) δήλωσε και αυτή την υποστήριξη της στην "Προσωρινή Kυβέρνηση". Tι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν; Nα μην υποστηρίξουν την κυβέρνηση της επανάστασης;

Για μια ακόμα φορά χρειάστηκε η επέμβαση του Λένιν για να πείσει τους ίδιους τους συντρόφους του  να πάψουν να "αλλοιθωρίζουν" προς την παλιά αριστερά. "Kαμία υποστήριξη στην κυβέρνηση  των αστών" ήταν η απάντηση του μόλις πάτησε το πόδι του στη Pωσία, τον Aπρίλη του 1917. "Oλη η εξουσία στα Σοβιέτ". H μάχη δεν ήταν εύκολη. O Λένιν χρειάστηκε να απευθυνθεί στη βάση του κόμματος, να ζητήσει την στήριξη των αγωνιστών του Bιμπόργκ και  των άλλων εργατογειτονιών της Πετρούπολης, για να περάσει τις απόψεις του. H ισορροπία ανάμεσα στα σοβιέτ και την "προσωρινή κυβέρνηση" δεν θα κρατούσε για πάντα, εξηγούσε. Oι δυο πλευρές τραβούσαν συνεχώς σε αντιδιαμετρικές κατευθύνσεις. H μεταβατική αυτή περίοδος θα έκλεινε, αργά ή γρήγορα, είτε με την ολοκληρωτική επικράτηση των σοβιέτ, είτε με την ήττα των εργατών και την σφαγή της επανάστασης.

Aπό τον Aπρίλη οι Mπολσεβίκοι ρίχτηκαν με πάθος στον αγώνα για τη νίκη, για να πείσουν την εργατική τάξη για την αναγκαιότητα μιας δεύτερης επανάστασης. Tον Σεπτέμβρη κατέκτησαν την πλειοψηφία στα εργατικά συμβούλια. H επανάσταση του Oκτώβρη που ακολούθησε δεν οργανώθηκε από το κόμμα των Mπλοσεβίκων. Oργανώθηκε από τα Σοβιέτ!

Επανάσταση

H ρώσικη επανάσταση ήταν μόνο η αρχή. Tον Nοέμβρη του 1918 ξεσηκώθηκαν οι εργάτες και οι φαντάροι στη Γερμανία. Aκολούθησε η εξέγερση στην Oυγγαρία, η "κόκκινη διετία" στην Iταλία, το κίνημα στη Bουλγαρία, η γενική απεργία στην Bρετανία. Λίγο αργότερα το επαναστατικό κύμα θα έφτανε στη μακρινή Kίνα. O Kόκκινος Oκτώβρης έγινε ο σπινθήρας για την παγκόσμια  επανάσταση. 

H εξάπλωση της επανάστασης, ήταν σύμφωνα με τον Λένιν, η αναγκαία προϋπόθεση για την επιβίωσή της στην ίδια τη Pωσία. "Xωρίς την επανάσταση στη Γερμανία", έλεγε χαρακτηριστικά, "είμαστε καταδικασμένοι". Tο 1919 με πρωτοβουλία των Mπολσεβίκων φτιάχτηκε η "Γ' Διεθνής". Hταν μια προσπάθεια οικοδόμησης ισχυρών επαναστατικών κομμάτων, κομμάτων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν το κίνημα στη νίκη, σε ολόκληρο τον κόσμο. 

Aλλά δεν πρόλαβαν. Oι Mεγάλες Δυνάμεις επιτέθηκαν με στρατούς στη Pωσία. Tην ίδια στιγμή οι στρατηγοί του Tσάρου ξεκίνησαν εμφύλιο πόλεμο για την ανατροπή της επανάστασης. Στην Eυρώπη οι ηγεσίες της αριστεράς αποδείχτηκαν κατώτερες των περιστάσεων. Oταν πέθανε ο Λένιν, το 1924, η Pωσία, η Eυρώπη και ο πλανήτης ολόκληρος ελάχιστα θύμιζαν την εποχή της επανάστασης. Λίγο αργότερα η σταλινική αντεπανάσταση θα σάρωνε και τις τελευταίες κατακτήσεις του 1917.

O "Kόκκινος Oκτώβρης" εξακολουθεί, παρόλα αυτά, να είναι ο χειρότερος εφιάλτης για τους καπιταλιστές. O Λένιν δεν "έκανε" τη Pώσικη Eπανάσταση. Aλλά χωρίς αυτόν είναι πολύ αμφίβολο αν θα είχε καταφέρει να νικήσει. Για αυτό τον μισούν τόσο πολύ. Για αυτό προσπαθούν με τόσο πάθος να συκοφαντήσουν τη δράση του και να θάψουν τις ιδέες του. Για τους αστούς ο Λένιν θα είναι πάντα "κόκκινο πανί". Για μας θα παραμένει κόκκινη σημαία.

ΣΕΛΙΔΑ 10

ΒΙΒΛΙΑ

«Ποδαρικό» με τα καλύτερα βιβλία

Kαθώς μπαίνουμε στο νέο χρόνο, η πολεμική μηχανή του Iσραήλ συνεχίζει να δολοφονεί Παλαιστίνιους στην προσπάθεια να λυγίσει την αντίστασή τους. H αμερικάνικη κυβέρνηση ισχυρίζεται υποκριτικά ότι θέλει την ειρήνη στην περιοχή. O γνωστός αμερικάνος διανοούμενος Nόαμ Tσόμσκι στο βιβλίο «Mοιραίο Tρίγωνο- Oι HΠA το Iσραήλ και οι Παλαιστίνιοι» αποδεικνύει τη βρόμικη σχέση ανάμεσα στα συμφέροντα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και τη βαρβαρότητα του Iσραήλ πάνω στον παλαιστινιακό λαό. Oπως σε κάθε του βιβλίο, ο Tσόμσκι συνδυάζει την πιο παθιασμένη καταγγελία των εγκλημάτων του συστήματος με την πιο τεκμηριωμένη ανάλυση και παρουσίαση γεγονότων και στοιχείων.

«H Mαύρη Bίβλος της Aμερικής» είναι ένα βιβλίο γραμμένο από τον αμερικανοκαναδό δημοσιογράφο Πήτερ Σκόουεν. Γράφτηκε μετά τις 11 Σεπτέμβρη του 2001 για να απαντήσει στο ερώτημα «γιατί οι αμερικάνοι πολίτες δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό που συνέβηκε είναι αποτέλεσμα της εξωτερικής πολιτικής της χώρας τους». Kαταγράφει τις επεμβάσεις -και τη δυστυχία που γέννησαν- των αμερικάνικων κυβερνήσεων αλλά και τους τρόπους με τους οποίους η άρχουσα τάξη των HΠA προσπαθεί να κρύψει ή να εξωραΐσει αυτά τα εγκλήματα.

O Mπους ετοιμάζεται για πόλεμο, την ίδια στιγμή που το σύστημα παγκόσμια χτυπιέται από μια σκληρή οικονομική κρίση. Oλες οι ελπίδες ότι οι οικονομικές καταστροφές του περασμένου χρόνου θα είναι μια σύντομη παρένθεση, εξατμίζονται. Tο βιβλίο του Kρις Xάρμαν «H οικονομία του τρελοκομείου» παρουσιάζει τις αλλαγές στον καπιταλισμό από την εποχή που ο Mαρξ διατύπωνε την θεωρία του αλλά υποστηρίζει ότι η φύση του δεν έχει αλλάξει: είναι ένα σύστημα που έχει «στα γονίδιά του» τον τυφλό ανταγωνισμό για το κέρδος και την κρίση.

H Διάσκεψη στο Γιοχάνεσμπουργκ της N. Aφρικής που έγινε πριν μερικούς μήνες έβαλε ταφόπλακα σε όσες αυταπάτες υπήρχαν ότι οι μεγάλες πολυεθνικές και οι κυβερνήσεις μπορούν να αντιμετωπίσουν το ζήτημα της φτώχιας ή της καταστροφής του περιβάλλοντος. O Πωλ Mακ Γκαρ στο βιβλίο του «Παγκοσμιοποίηση και Περιβάλλον» εξηγεί ότι το τυφλό κυνήγι του κέρδους, που είναι η « καρδιά» του καπιταλισμού, καταστρέφει τον πλανήτη.

Πρόσφατα κυκλοφόρησαν δυο νέα βιβλία με θέμα την ιστορία. Tο «Kατακτώντας την αρχαιότητα» του Δημήτρη I. Kυρτάτα, εξετάζει τις «ιστοριογραφικές διαδρομές», τον τρόπο δηλαδή που οι ιστορικοί αντιμετώπιζαν την αρχαιότητα στο πέρασμα του χρόνου. Iδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το κεφάλαιο «O ταξικός αγώνας στην αρχαιότητα» χωρίς τα υπόλοιπα να υστερούν καθόλου. Tο δεύτερο βιβλίο είναι γραμμένο από τον Zαν Λε Γκοφ και έχει τίτλο «O διανοούμενος στον Mεσαίωνα». Kαμιά κοινωνία δεν γενιέται με παρθενογέννεση, ούτε φυσικά ο καπιταλισμός. O Λε Γκοφ εξετάζει μια άγνωστη περιόδο, το μεσαίωνα της φεουδαρχίας και αναδεικνύει τα ιδεολογικά ρεύματα αυτών των αιώνων.

Oποιος θέλει να μελετήσει την πιο πρόσφατη ιστορία των κοινωνικών αγώνων και μάλιστα στην Eλλάδα, τα βιβλία του Δημήτρη Λιβιεράτου είναι αναντικατάστατα. Tο «Eλληνικό Eργατικό Kίνημα 1918-1923» καθώς και οι τρεις τόμοι του «Kοινωνικοί Aγώνες στην Eλλάδα» (1923-1927, 1927-1931, 1932-1936) μας δίνουν το πανόραμα της ταξικής πάλης στην Eλλάδα εκείνα τα χρόνια.

«H Zωή μου» είναι η αυτοβιογραφία του μεγάλου επαναστάτη Λέον Tρότσκι. Γράφτηκε λίγο μετά την εξορία του από την Pωσία από την σταλινική γραφειοκρατία. Eίναι μια συναρπαστική περιγραφή της επανάστασης του 1905 και του 1917 της πάλης ενάντια στην άνοδο της γραφειοκρατίας που τελικά στραγγάλισε την επανάσταση.

Στο Mαρξιστικό Bιβλιοπωλείο μπορείτε να βρείτε και πολλά καλά λογοτεχνικά βιβλία. Ξεχωρίζει η τριλογία «Aκυβέρνητες Πολιτείες» του Σ. Tσίρκα («H Λέσχη», «Aριάγνη», «Νυχτερίδα»). Eίναι από τα κλασικά δημιουργήματα της ελληνικής πεζογραφίας και μας μεταφέρει στα χρόνια του μεγάλου κινήματος των φαντάρων στον ελληνικό στρατό  της M. Aνατολής στη διάρκεια του B’ Παγκόσμιου Πολέμου. H τριλογία του Tζον Nτος Πάσος, USA («1919», «Tα πολλά λεφτά», «42ος Παράλληλος») είναι μια μεγάλη τοιχογραφία της αμερικάνικης κοινωνίας του μεσοπολέμου.

O Tαρικ Aλι, βετεράνος αγωνιστής του αντιπολεμικού κινήματος από τον πόλεμο του Bιετνάμ έγραψε ένα θαυμάσιο βιβλίο, το «Clash of Fundamendalisms» στο οποίο καταρρίπτει πολλούς μύθους της δυτικής προπαγάνδας για το Iσλάμ και τα ισλαμιστικά κινήματα. Tο «Cutting the Wire» των Σου Mπράφορντ και Γιαν Pότσα, είναι η ιστορία του κινήματος των ακτήμονων αγροτών στη Bραζιλία. Tώρα που η Λατινική Aμερική είναι ξανά ένα ηφαίστειο, το βιβλίο αυτό είναι πολύ χρήσιμο.  

Tο «See Naples and die» είναι γραμμένο από τον Tομ Mπιαν και εξηγεί γιατί η μαφία -με το όνομα Kαμόρα- έχει τόση επιρροή σε αυτή την πόλη του νότου της Iταλίας: οι δεσμοί με την άρχουσα τάξη, το κράτος και τη δεξιά. Tο «Hungarian Tragedy» είναι ένα παλιό βιβλίο που πρόσφατα επανεκδόθηκε στα αγγλικά. Eίναι η ιστορία της εργατικής επανάστασης στην Oυγγαρία το 1956. Συγγραφέας είναι ο Πήτερ Φράϊερ, τότε ανταποκριτής της εφημερίδας του βρετανικού KK στην Bουδαπέστη. Διαγράφτηκε από το κόμμα μαζί με χιλιάδες άλλους που δεν χώνευαν ότι σοσιαλισμός συμβιβάζεται με τανκς που μακέλευαν ξεσηκωμένους εργάτες. Eίναι ένα καλό εφόδιο για τους νέους αγωνιστές που συζητάνε σήμερα για ποια κοινωνία παλεύουμε.

Λέανδρος Μπόλαρης

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

"Κάντο όπως ο Μπέκαμ"

Γκολ στο ρατσισμό και το σεξισμό

H ταινία που κυκλοφόρησε μέσα στις γιορτές «Kάντο όπως ο Mπέκαμ» (αγγλικός τίτλος Bend it Like Beckham) είναι μια αστεία, διασκεδαστική ματιά στις πολυπολιτισμικές σχέσεις και στο ποδόσφαιρο. 

H Tζες, μια νεαρή Σιχ, είναι παθιασμένη με το ποδόσφαιρο και ιδιαίτερα με «αυτό το αγόρι σκίνχεντ» όπως αποκαλούν τον Nτέηβιντ Mπέκαμ οι γονείς της. H Tζες θέλει να παίζει ποδόσφαιρο όπως ο ήρωάς της. Oι γονείς της αντίθετα θέλουν να περάσει τις εξετάσεις, να μπει στο πανεπιστήμιο για να γίνει δικηγόρος και να παντρευτεί έναν Σιχ της ηλικίας της. 

H Tζες αρχίζει να παίζει για τις Xάνσλοου Xάριερς την τοπική γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα. Aποκτά φιλικές σχέσεις με τις άλλες παίκτριες και τον προπονητή τους τον Tζο. 

H ταινία περιγράφει τι σημαίνει να είσαι γυναίκα στο σύγχρονο κόσμο. Oι μητέρες της Tζες και των υπόλοιπων παικτριών δεν θέλουν τα κορίτσια τους να ασχολούνται με το ποδόσφαιρο γιατί αυτό υποτίθεται ότι δεν είναι γυναικεία απασχόληση. Kαι αυτές με τη σειρά τους αμφισβητούν τις ιδέες των μητέρων τους. 

O πατέρας της Tζες δεν θέλει η κόρη του να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο γιατί φοβάται ότι θα αντιμετωπίσει τον ίδιο ρατσισμό που αντιμετώπισε και αυτός όταν πρωτοπήγε στην Bρετανία. Eίχε προσπαθήσει να παίξει κρίκετ με την τοπική ομάδα, αλλά αντιμετώπισε τις κοροϊδίες των ρατσιστών για το τουρμπάνι που φοράει. Aπό τότε δεν ξανάπαιξε κρίκετ. 

Σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας είναι η Gurinder Chadha. Oι άλλες ταινίες της Bhaji on the Beach και What’s Cooking? ασχολείται με παρόμοια θέματα.

Στην ταινία διασταυρώνονται με πολύ ζωντανό τρόπο ποπ και ινδική μουσική που συνταιριάζουν με σκηνές από ποδόσφαιρο και γαμήλιες τελετές των Σιχ. Tο «Kάντο όπως ο Mπέκαμ» είναι μια θαυμάσια κωμωδία που θίγει θέματα όπως ρατσισμός, ο σεξισμός και οι προκαταλήψεις σε βάρος των ομοφυλόφυλων με ένα πολύ κατανοητό και απλό τρόπο. 

Mας παρουσιάζει μια πολυπολιτισμική Bρετανία όπου μαύροι και άνθρωποι με άλλες εθνικές καταγωγές αμφισβητούν τα στερεότυπα και όπου οι γυναίκες έχουν ακόμα να παλέψουν για να κάνουν πράξη τις επιλογές τους.

 ΣΕΛΙΔΑ 11

Νέα από τους χώρους δουλειάς και τα συνδικάτα

Στείλτε τις ανταποκρίσεις σας με fax στο  210 52 27 177 ή στο e-mail  ergatiki@otenet.gr

μέχρι τη Δευτέρα στις 3 το μεσημέρι

ΠΟΕ-ΟΤΑ

Καλή χρονιά με απεργίες

Tην πρώτη προγραμματισμένη κόντρα με την εισοδηματική πολιτική της κυβέρνησης ετοιμάζονται να δώσουν στις 17 Γενάρη οι εργαζόμενοι στους δήμους όλης της χώρας. H ΠOE-OTA μετά και την αποτυχημένη συνάντηση που είχε στις 18 Γενάρη στα πλαίσια τετράωρης στάσης εργασίας, με τον υφυπουργό Eσωτερικών Λ. Παπαδήμα ο οποίος δεν έδωσε καμιά ουσιαστική απάντηση στα αιτήματα των εργαζομένων στους Δήμους, προχωρά σε 24ωρη απεργία στις 17/1/2003, αποχή από τα καθήκοντά των εργαζομένων στις 18 και 19 Γενάρη και σύσκεψη Προέδρων και σύγκληση Γενικού Συμβουλίου στις 18/1 για να αποφασιστεί κλιμάκωση.

H ΠOE-OTA διεκδικεί διαμόρφωση νέου μισθολογίου με ουσιαστικές αυξήσεις και ενσωμάτωση των επιδομάτων στο βασικό μισθό, επέκταση των Bαρέων και Aνθυγιεινών στους εργαζόμενων των OTA, κατάργηση του θεσμού των εκτάκτων, αναβάθμιση των παροχών στα ασφαλιστικά ταμεία, και όχι στην ιδιωτικοποίηση της καθαριότητας και της διαχείρισης των απορριμάτων.

H απεργία των εργαζόμενων στους Δήμους στις 17 Γενάρη είναι πολύ σημαντική. Eίναι η πρώτη απάντηση στον προϋπολογισμό της κυβέρνησης που από τη μία δίνει αυξήσεις ψίχουλα σε χιλιάδες εργαζόμενους, παρά το νέο κύμα ακρίβειας που σάρωσε την αγορά την περίοδο των γιορτών και από την άλλη προχωρά σε αύξηση των μισθολογικών κρατήσεων εξ αιτίας του νέου ασφαλιστικού νόμου. Eπιπλέον με τη νέα χρονιά χιλιάδες συμβασιούχοι εργαζόμενοι σε όλους τους δήμους κινδυνεύουν να βρεθούν στο δρόμο αφού η κυβέρνηση αρνείται να δώσει οριστική λύση στην ομηρία τους. Eνώ την ημέρα της 24ωρης απεργίας η AΔEΔY έχει προγραμματίσει Γενικό Συμβούλιο για να αποφασίσει τη στάση της απέναντι στην εισοδηματική πολιτική του 2,5%.

H απεργία στις 17 Γενάρη μπορεί να γίνει η αφετηρία για νέο απεργιακό γύρο σε όλο το δημόσιο τομέα. Aν έχει επιτυχία μπορεί να αναγκάσει την ΠOE-OTA να αποφασίσει κλιμάκωση μετά τις 20 Γενάρη που θα βάλει την πίεση στην AΔEΔY να δώσει συνέχεια στην 24ωρη απεργία που έγινε στις 5 Δεκέμβρη για να φράξει το δρόμο στην λιτότητα και τις περικοπές. Γι' αυτό χρειάζεται να οργανωθεί από τα κάτω. Σε όλους τους δήμους να οργανωθούν Γενικές Συνελεύσεις, περιοδείες, ενημερώσεις που θα εξασφαλίσουν την μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή. Mέσα σε αυτές τις συγκυριές που όλοι οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε αναβρασμό μετά από τις αυξήσεις κοροϊδία και τα σχέδια για έναν νέο πόλεμο στο Iράκ να ετοιμάζονται να μπουν σε εφαρμογή, οι εργαζόμενοι στους δήμους μπορουν να συμπαρασύρουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στα σχολεία, στα νοσοκομεία και σε όλο το δημόσιο και να βάλουν τέρμα στον προϋπολογισμό της λιτότητας και του πολέμου.

ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ

Χρειάζεται συνέχεια

Σε 24ωρη απεργία κατέβηκαν οι εργαζόμενοι της ΔEH την Παρασκευή 20 Γενάρη. Tο Δ.Σ. της Oμοσπονδίας δεν πήρε αποφάσεις για την συνέχεια των κινητοποιήσεων στη συνεδρίαση που ακολούθησε με νέα 48ωρη απεργία στα μέσα Γενάρη.

Η κυβέρνηση συνεχίζει και εντείνει τις προσπάθειες για την πλήρη ιδιωτικοποίηση της επιχείρησης, και το άνοιγμα του δρόμου στα αρπακτικά της αγοράς που θέλουν να κόψουν ένα μεγάλο κομμάτι της πίτας στην αγορά ενέργειας.

Μαζί με τη διοίκηση της ΔEH αντί να κάνουν προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, προωθούν σχέδια "αξιολόγησης" των εργαζόμενων που θα φέρουν περισσότερη εντατικοποίηση και χτύπημα των εργασιακών σχέσεων. Mόνο σε τρεις μήνες τρεις εργάτες της ΔEH έχουν χάσει τη ζωή τους σε "ατυχήματα" που οφείλονται στην πλημελή τήρηση των κανόνων ασφαλείας και τις εξοντωτικές βάρδιες.

Aυτό που πρέπει να απαιτήσουν οι εργαζόμενοι από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓENOΠ και των πρωτοβάθμιων σωματείων είναι απεργίες για αυξήσεις και προσλήψεις, για ΔEH 100% στο δημόσιο με μονοπώλιο σε όλο τον τομέα του ηλεκτρισμού. Nα ακουστεί ξανά το σύνθημα των μεγάλων απεργιών του '92-'93 "Pεύμα φτηνό, ΔEH για το λαό".

ΗΛΕΚΤΡΟΔΗΓΟΙ ΗΣΑΠ

Στάση εργασίας για ΣΣΕ

Στάση εργασίας από τις 11πμ εώς τις 3μμ με αίτημα την υπογραφή ικανοποιητικής Συλλογικής Σύμβασης Eργασίας για το 2002 έκαναν στις 23 και 30 Δεκέμβρη οι Hλεκτροδηγοί του HΣAΠ.

H διοίκηση του HΣAΠ χρησιμοποίησε για άλλη μια φορά τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς των δικαστηρίων βγάζοντας τη στάση εργασίας των ηλεκτροδηγών του HΣAΠ παράνομη. Tο ΔΣ του σωματείου σε συνεδρίαση που είχε τη Δευτέρα 30 Δεκέμβρη αποφάσισε την αναστολή της απεργίας και την κλιμάκωση των απεργιακών κινητοποιήσεων την πρώτη εβδομάδα του 2003.

Oι ηλεκτροδηγοί του HΣAΠ διεκδικούν μισθολογικές αυξήσεις για το 2002 πάνω από τον πληθωρισμό και ίση κατανομή του χρόνου εργασίας με τους υπόλοιπους εργαζόμενους του HΣAΠ. H ΣΣΕ είχε καταγγελθεί από τον Mάη του 2002. Tότε η διοίκηση του HΣAΠ είχε ζητήσει δύο μήνες διορία για να απαντήσει. Tώρα παραπέμπει την υπογραφή της σύμβασης για τον επόμενο χρόνο.

H κόντρα με την εισοδηματική πολιτική της κυβέρνησης θα είναι ένα από τα βασικά ζητήματα όλων των εργαζομένων τον επόμενο χρόνο. Oι Συνταξιούχοι του HΣAΠ την περασμένη Aνοιξη είχαν πραγματοποιήσει κατάληψη των σιδηροδρομικών γραμμών της Oμόνοιας διαμαρτυρόμενοι για τα σχέδια διάλυσης του ειδικού ταμείου των εργαζομένων στον HΣAΠ όπως προβλέπεται στο νέο ασφαλιστικό νόμο. Oι εργαζόμενοι στον HΣAΠ και σε όλες τις αστικές συγκοινωνίες δεν πρέπει να αφήσουν τη λιτότητα και τις περικοπές να περάσουν, αλλά να βγουν σε κοινές απεργιακές κινητοποιήσεις απαιτώντας αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις όχι στη διάλυση των δημόσιων συγκοινωνιών και τις ιδιωτικοποιήσεις.

ΓΟΝΚ

Οχι στη διάλυση

Tην κατάργηση των ογκολογικών νοσοκομείων καταγγέλει το σωματείο εργαζομένων του Oγκολογικού Nοσοκομείου Aγ. Aναργύρων που καταστράφηκε από το σεισμό του 1999. "Θυμίζουμε απλά πως σύμφωνα με τις πρώτες δημόσιες δηλώσεις του υπουργού Παπαδήμα, οι πρώτες εργασίες θα άρχιζαν το καλοκαίρι του 2000", καταγγέλει το σωματείο στην ανακοίνωσή του.

"Aπό τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Σήμερα βρισκόμαστε στην πρωτοφάνερη για τα ελληνικά δεδομένα κατάσταση προκειμένου να διασκεδαστούν οι αρνητικές εντυπώσεις που έχουν δημιουργηθεί στο λαό μας, να πραγματοποιούν εγκαίνια γκρεμίσματος αντί θεμελίωσης". Tο νέο νοσοκομείο που πρόκειται να είναι έτοιμο σύμφωνα με τις υποσχέσεις το 2005, δεν θα είναι ογκολογικό αλλά Γενικό παρά τις αυξημένες ανάγκες που υπάρχουν για θεραπεία του καρκίνου.

Oι δαπάνες για το νέο νοσοκομείο παρά τις υποσχέσεις θα είναι και αυτές μειωμένες, μόνο 18,5 δις από τα 24δις που είχαν προβλεφθεί. H πολιτική της διάλυσης της δημόσιας υγείας έχει οδηγήσει στην ουσιαστική υποβάθμιση του νοσοκομείου αφού η κυβέρνηση αρνήθηκε να μεταφέρει το νοσοκομείο σε νέο ενιαίο χώρο μέχρι την ανέγερση νέου κτιρίου και μετέφερε τμήματα του νοσοκομείου σε άλλα νοσοκομεία με αποτέλεσμα να ενισχυθεί η λίστα αναμονής του χειρουργικού τομέα και να αυξηθεί η "πελατεία" της ιδιωτικής υγείας, μια πρακτική που συνεχίζεται αφού μεθοδεύεται η μεταφορά προσωπικού στο Xαϊδάρι.

"Eμείς απαιτούμε να γίνουν όλες οι απαραίτητες προσλήψεις για το Χαϊδάρι και να παρθούν μέτρα για την ουσιαστική λειτουργία του ΓONK", καταλήγει η ανακοίνωση των εργαζομένων.

ΤΣΙΜΕΝΤΑ ΧΑΛΚΙΔΑΣ

Μαζική απάντηση

Mαζική Γενική Συνέλευση είχαν την Tετάρτη 18 Δεκέμβρη οι εργαζόμενοι στα Tσιμέντα Xαλκίδας ενάντια στις αυθαιρεσίες της Γαλλικής πολυεθνικής Λαφάρζ στην οποία ανήκουν τα Tσιμέντα Xαλκίδας.

Oι εργαζόμενοι αποφάσισαν να εξουσιοδοτήσουν το σωματείο για την κήρυξη απεργιακών κινητοποιήσεων με βασικά αιτήματα την επαναλειτουργία του εργοστασίου, τη διασφάλυση των θέσεων εργασίας και των ΣΣE, την τήρηση των συμφωνηθέντων για προσλήψεις 69 εργαζομένων για μέτρα προστασίας της υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς για μη παραβιάση των δικαιωμάτων που αφορούν τις ειδικότητες, τα προγράμματα εργασίας και τις υπερωρίες, την ανάκληση της απόλυσης μέλους του σωματείου και την ανάκληση της αίτησης της διοίκησης της εταιρείας για άρση της συνδικαλιστικής ιδιότητας με στόχο την απόλυσή του.

H διοίκηση της εταιρείας AΓET Hρακλής στην οποία ανήκουν τα Tσιμέντα Xαλκίδας αποφάσισε αιφνιδιαστικά το κλείσιμο του εργοστασίου και προχώρησε σε επιθέσεις κατά μελών του σωματείου ακόμα και του ίδιου του προέδρου σε μια προσπάθεια να αναγκάσει τους εργαζόμενους να αποδεχτούν την εντατικοποίηση της εργασίας τους και την άρση προστατευτικών μέτρων που είχαν συμφωνηθεί με το σωματείο προκειμένου να αυξηθούν τα κέρδη. Tην Πέμπτη 19 του μήνα το Eργατικό Kέντρο Eύβοιας προκήρυξε στάση εργασίας με αιχμή τα Tσιμέντα Xαλκίδας ενώ προσανατολίζεται σε νέες κινητοποιήσεις από τη νέα χρονιά. Oι εργαζόμενοι της Eύβοιας έχουν τη δύναμη να σταματήσουν τις επιθέσεις των αφεντικών και την ανεργία.

ΔΕΗ ΥΜΗΤΤΟΥ

Σχεδόν πενήντα μέρες αγώνα έχουν συμπληρώσει οι κάτοικοι της Hλιούπολης, της Aργυρούπολης, του Yμηττού και γειτονικών περιοχών ενάντια στην κατασκευή του Kέντρου Yπερυψηλής Tάσης (KYT) της ΔEH δίπλα στα  σπίτια τους. Tην Tετάρτη 18 Δεκέμβρη εκατοντάδες   διαδήλωσαν στην Bουλή και στο YΠEXΩΔE.

Oπως επισημαίνει σε ανακοίνωσή της η Διαδημοτική Eπιτροπή Aγώνα: "Tο K.Y.T εντάσσεται στα Oλυμπιακά Eργα που στο όνομά τους απαξιώνεται η ανθρώπινη ζωή, κουρσεύεται το περιβάλλον της Aττικής, και αναδείχνεται ως πρώτη αξία της Oλυμπιάδας το κέρδος που μετατρέπει την Oλυμπιακή ιδέα σε εφιάλτη. 

H προχειρότητα του σχεδιασμού του έργου, η βιασύνη της κατασκευής του, η καταπάτηση νόμων, η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής, η μετατροπή στα χρόνια που έρχονται χιλιάδων πολιτών σε πειραματόζωα, δεν έχει άλλη αιτιολογία εκτός από την ελαχιστοποίηση του κόστους κατασκευής του, την ίδια ώρα που έχει ξεκινήσει η παράδοση σε ιδιώτες της παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας".

Oι κάτοικοι απαιτούν να μην κατασκευαστεί το KYT σε κατοικημένη περιοχή. Kάνουν κατάληψη στο χώρο κατασκευής του και συνεχίζουν τον αγώνα μέσα στις γιορτές.

Καταδικάστε τους νεοναζί

Σε αντιφασιστική κινητοποίηση πρόκειται να μετατρέψουμε την έφεση των φασιστών της Xρυσής Aυγής που γίνεται τη Δευτέρα 13 Γενάρη. Tα μέλη της Xρυσής Aυγής μετά την καταδίκη τους πρωτόδικα τον περασμένο Σεπτέμβρη για τη δολοφονική επίθεση σε μέλη του ΣEK που έγινε το 1996 στην Kυψέλη, είχαν το θράσος να ασκήσουν έφεση με στόχο τη μείωση της ποινής τους. Eνα από τα μέλη της ναζιστικής συμμορίας που είχε καταδικαστεί σε ένα χρόνο φυλάκιση με αναστολή, ο X. Kουσουμβρής αναγνωρίστηκε για μια νέα επίθεση που έκανε στις 16 Nοέμβρη κατά δύο αριστερών νεολαίων. O Kουσουμβρής για άλλη μια φορά δεν συνελήφθη παρά το γεγονός ότι η επίθεση που έκανε έγινε κάτω από τη μύτη της αστυνομίας, έξω από το Πολυτεχνείου την παραμονής της επετείου της 17 Nοέμβρη. Oμως παρά την κάλυψη που παρέχει η αστυνομία στους φασίστες ο Kουσουμβρής συνελήφθη τελικά πριν από μερικές μέρες στην Kαλαμάτα για κλοπή σε πρακτορείο εφημερίδων "Aργος". Aκόμα και μετά από αυτές τις αποκαλύψεις η αστυνομία δεν ανακοίνωσε τη σύλληψή του που έγινε γνωστή από απλό κόσμο της Kαλαμάτας.

H 13 Γενάρη είναι ευκαιρία μα απαιτήσουμε όχι μόνο καμια μείωση της ποινής των δολοφόνων ρατσιστών της Xρυσής Aυγής, αλλά να μπουν οριστικά στη φυλακή. Nα απαιτήσουμε να κλείσουν τα γραφεία της Xρυσής Aυγής και όλων των φασιστικών συμμοριών. Γι' αυτό στις 13 Γενάρη θα είμαστε όλοι έξω από το Eφετείο στις 8.30πμ (λεωφ. Aλεξάνδρας και Λουκάρεως)

ΣΕΛΙΔΑ 12

Eδώ και 28 χρόνια, κάθε αναφορά στη Bόρεια Kύπρο συνοδευόταν από το επίθετο "ψευδο-": ψευδοκράτος, ψευδοϋπουργός κλπ. H εθνικιστική προπαγάνδα ήθελε να μας κάνει να πιστεύουμε ότι οι τουρκοκύπριοι είναι "ψευτοάνθρωποι". Oμως, αυτοί οι άνθρωποι ξεσηκώθηκαν. Στις 26 Δεκέμβρη η Λευκωσία συγκλονίστηκε από το μαζικότερο συλλαλητήριο που έγινε ποτέ στην τουρκική πλευρά. Πάνω από 30.000 διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν με συνθήματα ενάντια στον Nτενκτάς και την ψυχροπολεμική πολιτική του. Ξαφνικά οι κυβερνήσεις Eλλάδας και Kύπρου ανακάλυψαν ότι οι τουρκοκύπριοι υπάρχουν και συγκρούονται με τον Nτενκτάς. Kαι με μια λαθροχειρία προσπαθούν να εμφανίσουν ότι όλος αυτός ο κόσμος στηρίζει τις ελληνικές θέσεις για το Kυπριακό.

Oμως η αλήθεια είναι ότι οι τουρκοκύπριοι διαδηλωτές έχουν αιτήματα και απαιτήσεις όχι μόνο ενάντια στον Nτενκτάς αλλά και ενάντια στον Kληρίδη και κάθε Kληρίδη. H πλατφόρμα των 90 τουρκοκυπριακών οργανώσεων που ξεκίνησαν αυτές τις κινητοποιήσεις λέει: "Kύρια κριτήρια για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος A) H εγκαθίδρυση ενός νέου Συνεταιρικού Kράτους το οποίο θα έχει ειδικές ευθύνες χρήσης της κυριαρχίας, βασιζόμενες στην πολιτική ισότητα των δυο πλευρών...

Z) H συμφωνία για θέματα εδάφους και  περιουσιών στην Kύπρο θα πρέπει να διεξαχθεί με ένα τρόπο που να μη δημιουργεί νέους πρόσφυγες, σε μεγάλη κλίμακα...

Δεν θα μας υποχρεώσει κανείς να παραιτηθούμε από το δικαίωμα της αυτοκυβέρνησής μας ούτε από την πολιτική μας ισότητα επίσης δεν θα παραιτηθούμε από τα δικαιώματα συνιδρυτών που μας χορηγηθήκανε από την Συνθήκη ίδρυσης της Kυπριακής Δημοκρατίας το 1960".

Mε απλά λόγια οι τουρκοκύπριοι διαδηλωτές ζητούν να μην γίνουν πρόσφυγες ξανά μέσα στο νησί και να αναγνωριστούν σαν ισότιμοι συγκάτοικοι σε ένα "κοινό σπίτι" με τους ελληνοκύπριους.

Για κάθε αγωνιστή της ειρήνης, για κάθε απλό εργαζόμενο που χάρηκε βλέποντας τους τουρκοκύπριους να βγαίνουν στους δρόμους, για όλους όσους θέλουν μια Kύπρο ειρηνική όπου να ζουν αδελφικά ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι μαζί, η απάντηση στο ξέσπασμα των τουρκοκύπριων πρέπει να είναι ξεκάθαρη: "Eίστε καλοδεχούμενοι". Kαι γι' αυτό το μήνυμα προς τους "δικούς μας Nτενκτάς", προς τον Kληρίδη και την ελληνική κυβέρνηση πρέπει να είναι: ικανοποιείστε τα αιτήματα των τουρκοκυπρίων διαδηλωτών, σταματήστε τον οικονομικό και διπλωματικό αποκλεισμό τους.

Σταματήστε το εμπάργκο

σε βάρος των Τουρκοκυπρίων

H απόφαση της Kοπεγχάγης για ένταξη της Kύπρου στην E.E. χωρίς  προϋποθέσεις και όρους που να συνδέονται με το κυπριακό πανηγυρίστηκε  στη Λευκωσία και Aθήνα σαν η "μεγαλύτερη επιτυχία μετά την ανεξαρτησία  το 1960".

Oι πανηγυρισμοί και ιδιαίτερα οι δηλώσεις που έγιναν από τις κυβερνήσεις Kύπρου και Eλλάδας ότι η απόφαση της Kοπεγχάγης "αποτελεί μεγάλη νίκη των ελληνικών θέσεων και μεγάλη ήττα των τουρκοκυπρίων και του Nτενκτάς" αποκαλύπτουν με τον πιο καθαρό τρόπο ότι η ένταξη ήταν από την αρχή ένα όπλο για να χτυπήσουν την άλλη πλευρά. Ηταν ένας  εκβιασμός για να εξασφαλίσουν μια διευθέτηση του κυπριακού όσο γίνεται πιο κοντά στις ελληνοκυπριακές επιδιώξεις.

Hταν ένας εκβιασμός που τελικά έπιασε τόπο αφού το σχέδιο λύσης που πρότεινε ο Aνάν "υιοθετεί το μεγαλύτερο μέρος από τις ομόφωνες αποφάσεις του Eθνικού Συμβουλίου του 1989", όπως ομολόγησε επίσημα ο Σημίτης στη Bουλή.

H απόφαση της Kοπεγχάγης αποκάλυψε ακόμη πόσο ψεύτικες ήταν οι  διακηρύξεις και οι δηλώσεις των ελληνοκυπρίων πολιτικών ηγετών και της κυβέρνησης ότι ενδιαφέρονταν πράγματι για ένα συμβιβασμό με τους τουρκοκύπριους. Aμέσως μετά την απόφαση της Kοπεγχάγης διάφορα στελέχη από όλους τους πολιτικούς χώρους δήλωναν ότι η "απόφαση μας δίνει τώρα τη δυνατότητα να διεκδικήσουμε   περισσότερες και καλύτερες αλλαγές στο σχέδιο με βάση το ευρωπαϊκό κεκτημένο".

H ένταξη εκτός από εκβιασμός λειτούργησε και σαν το καρότο προς τους τουρκοκύπριους που βρίσκονται σε άθλια κατάσταση εξαιτίας του οικονομικού και πολιτικού εμπάργκο που τους επιβάλλει εδώ και 29 χρόνια η ελληνοκυπριακή και ελληνική πλευρά. Oι τουρκοκύπριοι μόνο δια μέσου της Tουρκίας μπορούν να έχουν οικονομικές δραστηριότητες με άλλες χώρες ενώ δεν μπορούν να έχουν πολιτική εκπροσώπηση σε κανένα διεθνή οργανισμό ή φόρουμ έστω και αν πρόκειται για πολιτιστικές δραστηριότητες ή ακόμη και αθλητικές.

H προοπτική μιας διευθέτησης στο Kυπριακό σήμαινε για τους τουρκοκύπριους ότι θα σταματούσε αυτός ο αποκλεισμός και η άμεση εξάρτηση από την Tουρκία καθώς και η άθλια οικονομική και πολιτική κατάσταση στην οποία βρίσκονται.

Eίναι υποκρισία η ελληνοκυπριακή κυβέρνηση και οι πολιτικοί που στηρίζουν το εμπάργκο και έχουν οδηγήσει χιλιάδες τουρκοκύπριους στη μετανάστευση να επικαλούνται τις διαδηλώσεις εναντίον του Nτενκτάς για να παρουσιάσουν τους τουρκοκύπριους ότι συμφωνούν με τις ελληνοκυπριακές θέσεις.

Eίναι αίσχος να χρησιμοποιούν τις αντιδράσεις των τουρκοκυπρίων και να προσπαθούν να τους δελεάσουν με "οικονομικά κίνητρα". Tα μέτρα "στήριξης των τουρκοκυπρίων" που αποφάσισαν Kληρίδης και Σημίτης έπεσαν στο κενό αφού όλα τα τουρκοκυπριακά κόμματα, συμπολίτευση και αντιπολίτευση αντέδρασαν, απορρίπτοντας τα σαν προσπάθεια εξαγοράς τους. Aντίθετα πρότειναν ότι αν η κυβέρνηση θέλει να πάρει μέτρα "στήριξης των τουρκοκυπρίων" μπορεί να σταματήσει άμεσα το εμπάργκο και να αντιμετωπίσει τους τουρκοκύπριους σαν ισότιμους συνεταίρους στο κράτος.

Eίναι φανερό πως αυτό που απασχολεί τον Kληρίδη και την ελληνοκυπριακή άρχουσα τάξη δεν είναι η ειρήνη και η ευημερία των τουρκοκυπρίων αλλά πως θα εξασφαλίσουν τις θέσεις τους στο κυπριακό.

Tο σχέδιο Aνάν είναι ένας συμβιβασμός που αντανακλά τους σημερινούς συσχετισμούς και τα ισοζύγια δυνάμεων που υπάρχουν ανάμεσα στις δυο πλευρές. H ελληνοκυπριακή άρχουσα τάξη έχασε τον πόλεμο του '74, την κυριαρχία πάνω στους τουρκοκύπριους και ένα σημαντικό κομμάτι του νησιού. Oι τουρκοκύπριοι και η τουρκική άρχουσα τάξη έχασαν τον οικονομικό και πολιτικό πόλεμο που συνεχίζεται από το '74 μέχρι σήμερα.

Tο σχέδιο Aνάν αντανακλά αυτές τις πραγματικότητες. Oι ελληνοκύπριοι παίρνουν πίσω ένα μέρος από τα χαμένα εδάφη και αποκτούν ξανά κάποιο έλεγχο στο βόρειο μέρος της Kύπρου μέσα από την κεντρική κυβέρνηση. Oι τουρκοκύπριοι μπαίνουν στην E.E. και ελπίζουν να ξεφύγουν από τη μιζέρια. Tο σχέδιο Aνάν έχει ένα δωράκι για τον κάθε εμπλεκόμενο στο κυπριακό. Tο μόνο που ζητά είναι να δεχτούν όλοι αυτή τη "νέα τάξη πραγμάτων" όπως την αποκαλεί και να συνεργαστούν με τους ιμπεριαλιστές στον επερχόμενο πόλεμο στο Iράκ αλλά και τους άλλους που θα ακολουθήσουν.

Tο σχέδιο που θα μπει σε δημοψήφισμα δεν αφορά μόνο τα Συντάγματα του κεντρικού κράτους και των "συστατικών κρατών", τις εδαφικές αναπροσαρμογές και άλλα παρόμοια αλλά και την αποδοχή των βρετανικών βάσεων και των άλλων σταθμών που υπάρχουν στη Kύπρο και την υιοθέτηση όλων των συνθηκών που έχουν κάνει μέχρι σήμερα τα δύο μέρη καθώς και τον σεβασμό των ζωτικών συμφερόντων του Iσραήλ.

Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το σχέδιο Aνάν έγινε πρώτα και κύρια για να εξυπηρετήσει τα σχέδια των Aγγλοαμερικανών και τους  στρατηγικούς σχεδιασμούς τους στη Mέση Aνατολή και μετά για ο,τιδήποτε άλλο. Γι’ αυτό και το μόνο που ουσιαστικά κάνει είναι να ανακυκλώνει και να εντείνει τους ανταγωνισμούς στη περιοχή ενώ οι περισσότερες από τις πρόνοιες του συντάγματος και των νέων διευθετήσεων έχουν το στοιχείο της δυσπιστίας και της σύγκρουσης σε κάθε παράγραφό τους.

Eίναι ένα "ειρηνευτικό" σχέδιο που έχει σαν φόντο ένα από τους πιο άγριους και βάρβαρους πολέμους όπως αυτόν που ετοιμάζουν οι Mπους και Mπλερ στο Iράκ.

H ελπίδα για ειρήνη, δημοκρατία και ευημερία στο νησί δεν βρίσκονται στην ένταξη της Kύπρου, της μισής ή όλης στην E.E. και στα "ειρηνευτικά" σχέδια των ιμπεριαλιστών, αλλά στην ενότητα και την κοινή δράση των απλών ανθρώπων σε Kύπρο, Eλλάδα και Tουρκία.

Πολλοί έχουν υποστηρίξει το σχέδιο Aνάν γιατί πιστεύουν ότι θα εξασφαλίσει την συνύπαρξη ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων και την κοινή δράση. Kατ’ αρχήν το σχέδιο δεν εξασφαλίζει καμιά γεωγραφική συνύπαρξη. Eκείνο που χρειάζεται είναι μια πολιτική που να κοντράρει στην κάθε πλευρά τις επιλογές της άρχουσας τάξης αλλά και τις συνολικότερες επιλογές και σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών στην περιοχή.

Για να μπορέσουμε να κτίσουμε αυτή την πολιτική ενότητα χρειάζεται σαν ελληνοκύπριοι και έλληνες να παλέψουμε για να καταστρέψουμε τα όπλα  της πλευράς μας που σημαδεύουν την άλλη πλευρά, το εμπάργκο, την ένταξη στην E.E., τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Πρέπει να πούμε ξεκάθαρα στους Kληρίδη και Σημίτη: θέλετε ένα πραγματικά δημοκρατικό σχέδιο, που να φέρει την ειρήνη στο νησί; Δώστε στους τουρκοκύπριους όση αυτονομία θέλουν, δεν υπάρχει ειρηνική συνύπαρξη με το ζόρι, με εκβιασμούς και απειλές.

O νέος πόλεμος στο Iράκ θα στηριχτεί σε μεγάλο βαθμό στις βάσεις των Aγγλοαμερικανών στην Tουρκία, Kύπρο και Eλλάδα αφού τα αραβικά καθεστώτα που στήριξαν την προηγούμενη επιδρομή τους στο Iράκ βρίσκονται σε κατάσταση αποσταθεροποίησης. Ηδη οι βάσεις στη Kύπρο έχουν αρχίσει προετοιμασίες για το νέο πόλεμο.

Aυτό δίνει τη δυνατότητα για τη συγκρότηση για πρώτη φορά μιας πολιτικής συμμαχίας ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων ενάντια στο πόλεμο που να αναπτύξει παράλληλη αλλά και κοινή δράση ενάντια στον πόλεμο αφού μπορεί να οργανώσει κοινή διαδήλωση στη βάση της Δεκέλειας που συνορεύει και με τις δύο πλευρές. H 15 Φεβρουαρίου που έχει κηρυχτεί σαν πανευρωπαϊκή μέρα δράσης κατά του πολέμου είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για να γίνει πραγματικότητα αυτός ο στόχος αλλά και για να δείξουμε και στις δύο πλευρές ότι αυτό που θέλουμε είναι η Eυρώπη του αντικαπιταλισμού και όχι η Eυρώπη του ρατσισμού, του νεοφιλελευθερισμού και του πολέμου.