Ξεκινώντας τη συγγραφή αυτού του κειμένου έρχομαι σε αντιπαράθεση με διαφορετικά και αντικρουόμενα, σε κάποιες περιπτώσεις, στοιχεία.
Από τη μία πλευρά, παρατηρούμε ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια θεσμική κατοχύρωση των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων κυρίως στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μια αποκατάσταση της ομοφυλοφιλίας ως απόλυτα φυσιολογικής συμπεριφοράς από την Ψυχολογία και την Ψυχιατρική.
Από την άλλη όμως πλευρά, σε κοινωνίες ιδιαίτερα συντηρητικές όπως η δική μας, παρατηρούμε έντονες προκαταλήψεις και στερεοτυπικές αντιλήψεις σε βάρος ομοφυλόφιλων ατόμων. Τέτοιου είδους προκαταλήψεις είναι ορατές στις οικογενειακές και διαπροσωπικές σχέσεις, στο εργασιακό περιβάλλον, στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και με λίγα λόγια, σχεδόν παντού όπου λειτουργούν και αναπτύσσονται ανθρώπινες δραστηριότητες.
Τι σημαίνει, όμως, να είσαι γυναίκα και ομοφυλόφιλη; Ως γυναίκα, υφίστασαι όλες τις διακρίσεις και τις προκαταλήψεις λόγω του φύλου σου και ως ομοφυλόφιλη, είσαι αναγκασμένη να κρύβεις τον προσανατολισμό σου αυτό ακόμα κι από τα πιο αγαπημένα σου πρόσωπα πολλές φορές.
Η ελληνική κοινωνία είναι ιδιαίτερα αυστηρή. Οι βασικές της αρχές «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια» δεν επιδέχονται ούτε αμφισβητήσεις ούτε και παρεκκλίσεις. Οι άνθρωποι που ξεφεύγουν από τα συγκεκριμένα πρότυπα συνήθως περιθωριοποιούνται ή και στιγματίζονται. Γι’ αυτό και όλα τα καλύπτει το πέπλο της σιωπής. Οι ομοφυλόφιλες γυναίκες δεν υπάρχουν θεσμικά στη χώρα μας. Περνούν γύρω μας μυστικά κι αθόρυβα.
Εντούτοις, δεν ξεφεύγουν από μύθους, προκαταλήψεις και πολύ περισσότερο από τα γρανάζια του ετεροσεξισμού και του ρατσισμού που είναι διάχυτοι στην ελληνική κοινωνία διαπερνώντας θεσμούς και κύκλους ανθρώπων.
Δεν θα μπω στη διαδικασία ν’ ασχοληθώ με τέτοιου είδους μύθους και προκαταλήψεις που συχνά τα συναντά κανείς καταγεγραμμένα σε κατώτερου επιπέδου έντυπα. Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι η συγγένεια αυτών των εντύπων με ολοκληρωτικές κοινωνικο-πολιτικές ιδεολογίες είναι εμφανής και ο σκοπός τους, βέβαια, είναι να εντείνουν το μίσος, το ρατσισμό και την ομοφοβία. Οραματίζονται μια χιτλερικού ή σταλινικού τύπου κοινωνία όπου ό,τι ξεφεύγει από συγκεκριμένα πρότυπα και κανόνες πρέπει να θεωρείται κατακριτέο και να διώκεται.
Το ζητούμενο είναι, η κοινωνία στο σύνολό της πως θα αντιδράσει; Θα θωρακιστεί απέναντι στις ολοκληρωτικές, μισογύνικες και ρατσιστικές τάσεις ή θα ενδώσει;
Προσωπικά, ευελπιστώ στη νίκη της δημοκρατίας. Άλλωστε, η υψηλότερη μορφή και έκφραση της δημοκρατίας συνίσταται στον σεβασμό και στην προστασία των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και των μειονοτήτων.
Το φεμινιστικό κίνημα από την πλευρά του δεν μπορεί και δεν πρέπει να παραμείνει αμέτοχο σ’ αυτή την κοινωνικο-πολιτική διαπάλη. Οι λεσβίες φεμινίστριες αποτελούσαν ανέκαθεν ένα από τα πιο δυναμικά και ζωντανά κομμάτια του κινήματός μας. Οι ομοφυλόφιλες γυναίκες είναι διπλά ευάλωτες και χρειάζονται τη στήριξη και τους αγώνες μας για την προάσπιση των δικαιωμάτων τους. Η πλειονότητα των φεμινιστικών συλλογικοτήτων σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν ενσωματώσει τη διάσταση του σεξουαλικού προσανατολισμού και της προάσπισης των ομοφυλόφιλων γυναικών στις θέσεις και στις δράσεις τους.
Στη φάση που βρισκόμαστε πιστεύω ότι αυτό θα πρέπει να γίνει περισσότερο ορατό και εμφανές στον ελληνικό χώρο. Θα πρέπει πλέον πάντα να γίνεται αναφορά στα ιδιαίτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι λεσβίες όπως γίνεται αναφορά στα ιδιαίτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μετανάστριες, οι πρόσφυγες και οποιαδήποτε άλλη επιμέρους κατηγορία γυναικών.
Η προάσπιση της γυναικείας ομοφυλοφιλίας αφορά άμεσα την προάσπιση της ελευθερίας όλων των γυναικών γιατί απλούστατα η γυναικεία απελευθέρωση χωρίς τη σεξουαλική απελευθέρωση των γυναικών δεν μπορεί να σταθεί και να υπάρξει.