ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ ΟΠΛΑ:

του Χρήστου Κουντζάκη

«Οι λαοί και οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται

ως ποντίκια που πεθαίνουν ή επιζούν,

ανάλογα με τις απαιτήσεις μιας χούφτας καρχαριών»

ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΤΟΥ 21ου ΑIΩΝΑ

Τι είδους πόλεμο τραβάει η όρεξή σας; Πόλεμο με θύματα ανθρώπους και πόλεις; Ή πόλεμο μόνο με περιστατικά «ανθρωπιστικής καταστροφής», όπως λέει και το ΝΑΤΟ; Οι μακελάρηδες του διεθνούς καπιταλισμού έχουν έτοιμες λύσεις για κάθε περίπτωση. Στην «ειδική» περίπτωση που χρειάζεται, ας πούμε, καταστροφή εργατικής δύναμης ενώ οι παραγωγικές μονάδες με τις εγκαταστάσεις τους θα πρέπει να μείνουν ανέπαφες, μία «λύση» είναι η χρήση βιολογικών όπλων.

01_14_01_01.gif (3637 bytes)Τα βιολογικά όπλα είναι κυρίως ιοί και χημικά παρασκευάσματα που επιδρούν καταστροφικά στους ζωντανούς οργανισμούς. Ακόμη και συνηθισμένοι ιοί, που προκαλούν αρρώστιες στα φυτά, στα ζώα ή στον άνθρωπο, με κατάλληλη επεξεργασία μετατρέπονται σε πανίσχυρους, ανθεκτικούς στα αντίδοτα ιούς, ικανούς να σπείρουν τον όλεθρο. Σε αρκετές περιπτώσεις, η δράση ενός και μόνο «βιοπράκτορα» που έχει αναλάβει να απελευθερώσει έναν επικίνδυνο ιό σε κάποιο γεωγραφικό πλάτος, αρκεί για να δημιουργήσει επιδημία μεγάλων διαστάσεων. Από την άλλη, ισχυρά φυτοφάρμακα μπορούν να καταστρέψουν ή να δηλητηριάσουν τη γεωργική παραγωγή, κάνοντας ικανό τμήμα των τροφίμων ακατάλληλο. Αυτή ακριβώς η επιδίωξη, μπορεί να επιτευχθεί και με άλλη μέθοδο, όπως είναι π.χ. οι ... σαλμονέλες στο δίκτυο ύδρευσης.

Ακόμη και ο άνθρακας αποτελεί βιολογικό όπλο. Αν απελευθερωθεί άνθρακας στην ατμόσφαιρα μίας πυκνοκατοικημένης πόλης, οι κάτοικοι, αναπνέοντας αέρα με άνθρακα, αρχικά θα νομίσουν ότι κρυολόγησαν, ότι ξέσπασε επιδημία γρίππης. Όλοι θα κυκλοφορούν με κόκκινες μύτες και μαντίλια στο χέρι. Μετά από τέσσερις μέρες, νιώθοντας κάπως καλύτερα, θα έχουν την εντύπωση ότι η επιδημία γρίππης υποχωρεί -αυτό ονομάζεται «έκλειψη του άνθρακα»-, ενώ τις επόμενες μία ή δύο μέρες αρκετοί από αυτούς θα πέσουν σε κώμα, τα πνευμόνια τους θα γεμίσουν αίμα και υγρό και θα πεθάνουν ακαριαία. Για αρκετό καιρό μετά, όποιος φταρνίζεται ενδέχεται να είναι μελλοθάνατος!

Το πλεονέκτημα των βιολογικών όπλων είναι ότι είναι «αόρατα». Είναι αρκετά δύσκολο να εντοπισθεί αν ένα γεγονός, π.χ. η επιδημία, είναι τυχαίο ή προέρχεται από βιοπολεμική επίθεση. Και στην περίπτωση που η επίθεση ανακαλυφθεί, είναι δύσκολο αφ' ενός να εντοπισθεί με ακρίβεια το σημείο εκκίνησης της επίθεσης, αφ' ετέρου οι ένοχοι θα έχουν κάνει φτερά. Επίσης, αν ακόμη υποθέσουμε ότι υπάρχει αντίδοτο για τον πληθυσμό, δεν είναι σίγουρο αν θα υπάρχουν τη στιγμή μίας βιοπολεμικής επίθεσης τόσες δόσεις που να είναι ικανές να τον θωρακίσουν απέναντι στα αποτελέσματά της. Σε κάποιες περιπτώσεις βιολογικών όπλων, π.χ. του άνθρακα που αναφέρθηκε πιο πάνω, οι δόσεις των απαραίτητων αντιβιοτικών είναι πολύ πιθανό να υπερβαίνουν τις συνολικά υπάρχουσες σε ολόκληρη τη Γη!

Τα βιολογικά όπλα έλκουν την καταγωγή τους από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Οι πρώτες έρευνες για τη δημιουργία τους χρονολογικά τοποθετούνται στη δεκαετία του '60. Μετά το τέλος του ανατολικού μπλοκ, βιολογικά όπλα βρέθηκαν σε «επικίνδυνα» χέρια, όπως αυτά του Ιράκ, εξ ου και όλες οι αμερικανονατοϊκές έρευνες στα οπλοστάσια του Σαντάμ. Σημειωτέον, ότι τα «επικίνδυνα» χέρια τα όπλισαν οι ίδιοι οι νατοϊκοί, όταν προηγουμένως τα θεωρούσαν «ασφαλή», π.χ. στον πόλεμο Ιράκ-Ιράν. Σήμερα, τα εργαστήρια βιολογικού πολέμου του ΝΑΤΟ, είναι πραγματικός εφιάλτης για την ύπαρξη του πλανήτη. Εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς πως η αναχαίτιση αποδέχεται πιο πριν τη χρήση τους. Σε κάθε περίπτωση, οι λαοί και οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται περίπου ως ποντίκια που πεθαίνουν ή επιζούν ανάλογα με τις απαιτήσεις μιας χούφτας καρχαριών.

Ας φέρουμε στο μυαλό μας μία πρόσφατη εικόνα: αυτή του κατοίκου του βομβαρδισμένου Βελιγραδίου. Ας φανταστούμε επιπλέον τον άνθρωπο αυτό να φοβάται να πιει νερό ή γάλα, έστω και μόνο με την υπόνοια ή τη φήμη ότι έχει εκδηλωθεί και βιοπολεμική επίθεση, εκτός των βομβαρδισμών. Κάθε φορά που θα διψάει, θα αισθάνεται σαν να κάνει ή όντως θα κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Έχοντας αυτά κατά νου, το δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» ξαναπροβάλλει για άλλη μία φορά αμείλικτο.


Linux: Απέναντι στη μονοκρατορία της Μicrosoft

Εδώ και πολλά χρόνια, υπάρχει ανάμεσα στους χρήστες ηλεκτρονικών υπολογιστών και τη Μicrosoft (τη μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής λογισμικού και μία από τις ισχυρότερες πολυεθνικές γενικά) μία ιδιότυπη σχέση μίσους και αγάπης.

Από τη μία, όλοι σχεδόν ορύονται για τις μεθόδους που χρησιμοποιεί η Μicrosoft απέναντι στους ανταγωνιστές της, για τη μονοκρατορία που έχει κατακτήσει, αλλά και για τα αμέτρητα προβλήματα των προγραμμάτων της. Από την άλλη, όλοι τη λατρεύουν, αν όχι με τα λόγια, τουλάχιστον στην πράξη, αφού κατάφερε να κάνει τη χρήση του Η/Υ προσιτή και ελκυστική για τον καθένα. Εμφανίζεται δηλαδή το κλασικό σύνδρομο του μικροαστού, που καταριέται το μεγαλοαστό για τα δεινά που προκαλεί από την άνεση της πολυθρόνας του, ταυτόχρονα όμως δεν έχει καμία διάθεση να αποχωριστεί τα αγαθά που αυτός του προσφέρει.

Τα τελευταία χρόνια όμως, έχει κάνει την εμφάνισή του ένα λειτουργικό σύστημα, που τείνει να εξελιχθεί σε υπέρμαχο όλων αυτών που αντιτίθενται στη Μicrosoft. Το όνομα αυτού είναι Linux και αποτελεί ουσιαστικά μία έκδοση του «παλιού» UΝΙΧ για προσωπικούς υπολογιστές. Αυτό που το κάνει τόσο ξεχωριστό δεν είναι ούτε η αρχιτεκτονική του ούτε και η συγκριτικά με τα υπόλοιπα συστήματα παροιμιώδης αξιοπιστία του. Είναι το γεγονός ότι κατασκευάστηκε και εξελίσσεται χάρη κυρίως στη συνδρομή εθελοντών, κάτι που έγινε εφικτό χάρη στην ελεύθερη διανομή του πηγαίου κώδικα και την απλότητα της δομής του. Έτσι, μπορεί οποιοσδήποτε να κάνει μία βελτίωση στο υπάρχον σύστημα, ώστε να το προσαρμόσει στις ανάγκες του και στη συνέχεια να τη διαθέσει μέσω Ιnternet, ώστε να το χρησιμοποιήσει και οποιοσδήποτε άλλος. Η οργάνωση είναι στοιχειώδης και περιορίζεται σε μια επιτροπή που αξιολογεί τις βελτιώσεις και κρίνει ποιες από αυτές θα προστεθούν στην επόμενη έκδοση του πυρήνα. Το άλλο χαρακτηριστικό του είναι ότι τα περισσότερα προγράμματα διατίθενται δωρεάν και ανοιχτά σε κάθε παρέμβαση από τον χρήστη.

Αυτό που παραξενεύει όμως πολλούς, είναι η υποστήριξη που δείχνει να λαμβάνει τελευταία το όλο εγχείρημα από διάφορες μεγάλες πολυεθνικές. Ο καπιταλισμός όμως έχει δείξει την ικανότητά του να κερδίζει ακόμα και από τις αδυναμίες του. Έτσι, έχει ήδη αρχίσει η προσπάθεια να γίνει το Linux περισσότερο εμπορικό και λιγότερο «δωρεάν», κάνοντάς το να μοιάζει όλο και περισσότερο στον αντίπαλό του, τα Windows. Έτσι, η εποχή που η ενασχόληση με το Linux ήταν μια διαρκής περιπέτεια δείχνει να τελειώνει, υποχωρώντας μπροστά στην ανάγκη για εμπορικότητα. Μένει όμως η απόδειξη, ότι η παραγωγή μπορεί να οργανωθεί σε μια νέα βάση, προσανατολισμένη να καλύπτει τις ανάγκες των παραγωγών και όχι της κερδοφορίας.

Μάρκος Δασκαλάκης

ΤΕΧΝΟΣΧΟΛΙΑ

«Κινητό χάος»

Μετά το πρώτο σοκ του σεισμού, η ίδια εικόνα επικρατούσε σε όλες της περιοχές της Αθήνας, τουλάχιστoν σε αυτές στις οποίες το μέγεθος της τραγωδίας δεν ήταν ακόμα αντιληπτό. Όλοι βγήκαν στο δρόμο με ένα κινητό τηλέφωνο στο χέρι και προσπαθούσαν να μιλήσουν με τους δικούς τους. Το αποτέλεσμα μηδαμινό, και ενώ το δίκτυο του ΟΤΕ, όπου παρουσίασε προβλήματα, αυτά είχαν αποκατασταθεί σχεδόν στο σύνολό τους μέσα σε μία ώρα, τα κινητά τηλέφωνα άρχισαν να επικοινωνούν μεταξύ τους

01_14_03_01.gif (10094 bytes)

από αργά το απόγευμα, μέχρι την επόμενη μέρα το απόγευμα, όταν πια όλοι είχαν κάνει τα απαραίτητα τηλεφωνήματα μέσω του ΟΤΕ. Αιτία όπως μας εξήγησαν με ολοσέλιδες καταχωρήσεις τους η Πάναφον και η Τελεστέτ ήταν η υπερφόρτωση του δικτύου, καθώς οι πάνω από 1.500.000 χρήστες κινητών της Αττικής προσπαθούσαν να πάρουν τηλέφωνο. Και λοιπόν; Ακριβώς τότε, στις κρίσιμες περιστάσεις, είναι υποχρεωμένοι, όσοι διαφημίζουν ότι απελευθέρωσαν την επικοινωνία, να έχουν προβλέψει ώστε να λειτουργούν. Μήπως το σταθερό δίκτυο του ΟΤΕ έχει λιγότερους συνδρομητές και δεν «υπερφορτώθηκε»; Ενδιαφέρον βέβαια, είναι και το γεγονός ότι η πρώτη εταιρία που απεκατέστησε σχετικά σύντομα το δίκτυό της ήταν η ημικρατική Cosmote.

Μπροστά στο φαινόμενο αυτό βέβαια, δεν μπορούσε να μείνει αμέτοχη και η αξιωματική αντι(;)πολίτευση. Έτσι, εκτός από τους πέντε βουλευτές της Ν.Δ. που ζήτησαν εξηγήσεις για το φαινόμενο, ο γνωστός για την κοινωνική του ευαισθησία Μιλτιάδης Έβερτ σημείωσε ότι η κινητή τηλεφωνία δεν είναι μόνο για να αποκομίζουν οι εταιρείες κέρδη, αλλά και για να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο (sic). Και εγώ που τόσα χρόνια ζούσα στην πλάνη ότι η ιδιωτική πρωτοβουλία και η αγορά επιλύουν τα πάντα...

Οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας είναι υποχρεωμένες να διαθέσουν λίγα από τα πολύτιμα υπερκέρδη τους για να είναι το δίκτυό τους σε θέση να λειτουργεί σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και όχι απλά να κάνουν τώρα κάποιες επενδύσεις, για να γράψουν νέους συνδρομητές, και σε λίγους μήνες να βρεθούμε πάλι στην ίδια κατάσταση. Αν τέλος, κάποιοι κοιμούνται αμέριμνοι μπροστά σε αυτό το, σίγουρα όχι, ανυπέρβλητο πρόβλημα, να τους θυμίσουμε απλά ότι η ιδιωτική πρωτοβουλία ετοιμάζεται να εισβάλει και στα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, εκεί που το κυνήγι του κέρδους, μπορεί να στοιχίσει ζωές.

Μ.ΔΕΛ.


next.gif (252 bytes)

next.gif (252 bytes)