26 Νοέμβρη 1997: Συνεδριάζει η σύγκλητος του Πολυτεχνείου Κρήτης και μέσα από αδιαφανείς διαδικασίες και μηχανορραφίες αποδέχεται το ενδεχόμενο λειτουργίας Π.Σ.Ε. το Ίδρυμα εγκρίνει τη λειτουργία τριών Προγραμμάτων Σπουδών Επιλογής στο Π.Κ.

Δεκέμβριος 1997: Πραγματοποιούνται μαζικές γενικές συνελεύσεις σε όλους τους συλλόγους του Π.Κ., οι οποίοι παίρνουν την ίδια απόφαση: να μη λειτουργήσουν τα Π.Σ.Ε. στο Π.Κ.

20 Φλεβάρη 1998: Όστερα από την αδιαλλαξία και την εμμονή της πρυτανείας και του ΥΠ.Ε.Π.Θ. για την εφαρμογή των Π.Σ.Ε. στο Π.Κ., οι φοιτητικοί σύλλογοι αποφασίζουν να προχωρήσουν σε κατάληψη της πρυτανείας από 23/2/1998.

6 Μαρτίου 1998: Ξεκινάει η ολική κατάληψη του ιδρύματος.

13 Μαρτίου 1998: Ο εργολάβος ιδιωτικής εταιρίας Λιμογιάννης τραυματίζει με φορτηγό, κατά την έξοδό του από το Πολυτεχνείο, ένα φοιτητή, ο οποίος προσπάθησε, εμποδίζοντάς του την έξοδο, να εφαρμόσει απόφαση γενικής συνέλευσης.

23 Μαρτίου 1998: Η πρυτανεία φασιστικά, με τη συγκατάθεση του ΥΠ.Ε.Π.Θ., αποφασίζει τη λειτουργία των Π.Σ.Ε., αξιολογώντας τις αιτήσεις στο σπίτι του πρύτανη. Η εγγραφή των εισαχθέντων στα Π.Σ.Ε. έγινε στις τουαλέτες (!) του ξενοδοχείου Κρέτα Παραντάιζ (!).

30 Μαρτίου 1998: Υπό την απειλή της πρυτανείας ότι πρόκειται να χαθεί το εξάμηνο, πραγματοποιείται μαζική γενική συνέλευση του συλλόγου (500 άτομα σε σύνολο 800), η οποία αποφασίζει τη συνέχιση της κατάληψης.

19 Μαύου 1998: Κατάληψη του Ινστιτούτου Τηλεπικοινωνιών Κρήτης, του καθηγητή Σταυρουλάκη, όπου στεγάζονταν οι υπηρεσίες του ΕΛΚΕ και κάποια μαθήματα των Π.Σ.Ε. Υπάλληλος της πρυτανείας, στην προσπάθειά του να εμποδίσει την κατάληψη, γρονθοκοπεί και στέλνει στο νοσοκομείο φοιτητή.

8 Ιουλίου 1998: Μέλη της ΔΑΠ, της ΠΑΣΠ και της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, με αρχηγό τον πρώην γραμματέα της ΠΑΣΠ Θ. Βούρδα και τον πρώην γραμματέα της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Χανίων Βογανάτση, διαλύουν τη γενική συνέλευση των φοιτητών και τους ξυλοκοπούν.

10 Ιουλίου 1998: Πραγματοποιείται μαζική γενική συνέλευση, στην οποία αποφασίζεται η συνέχιση της κατάληψης για τρεις ακόμα μέρες. Η συνολική διάρκεια της κατάληψης ήταν 148 ημέρες.

23 Ιουλίου 1998: Συνεδριάζει η σύγκλητος του ιδρύματος ύστερα από 6 μήνες. Αποφασίζει την επικύρωση των προσλήψεων μπράβων του πρύτανη και προκηρύσσει ΕΔΕ για φοιτητές και καθηγητές.

30 Ιουλίου 1998: Συνεδριάζει η σύγκλητος του Π.Κ. με μοναδικό θέμα τα Π.Σ.Ε. Η συνεδρίαση διαλύεται από φοιτητές, διότι η πρυτανεία προσπαθώντας να προκαταλάβει το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας είχε εξαγοράσει καθηγητές-συγκλητικούς.

27 Αυγούστου 1998: Πραγματοποιούνται μαζικές γενικές συνελεύσεις των φοιτητών, οι οποίες και προκηρύσσουν εκλογές (οι οποίες δεν είχαν γίνει την 1η Απρίλη λόγω κατάληψης).

29 Αυγούστου 1998: Παρά την αντίθεση των ΠΑΣΠ και ΔΑΠ για τη διεξαγωγή των εκλογών και την προσπάθειά τους για δημιουργία πολεμικού κλίματος, οι εκλογές ξεκινούν. Όμως, από νωρίς το πρωί, μέλη της νεολαίας ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής τον Θ. Βούρδα και με συνοδεία μπράβων προσπαθούν να σπάσουν τις εκλογές. Μάλιστα, ο φοιτητής Γ. Ανδρέου, μέλος της ΠΑΣΠ και υπάλληλος του υπουργείου Παιδείας, επιτίθεται και στέλνει στο νοσοκομείο τον πρόεδρο της εφορευτικής Στέφανο Καρασαββίδη. Παράλληλα, μια παρασυναγωγή μελών του Κ.Σ. της ΕΦΦΕ αποφασίζει ότι οι εκλογές είναι παράνομες και καταγγέλλει τις κινητοποιήσεις των φοιτητών του Π.Κ. Το έγγραφο υπογράφουν φοιτητές από τις παρατάξεις ΠΑΣΠ, ΔΑΠ, Νέοι Ορίζοντες.

Σεπτέμβρης 1998: Μπράβοι της πρυτανείας παραβιάζουν καθημερινά το άσυλο, κατεβάζοντας αφίσες και εμποδίζοντας με κάθε τρόπο την πολιτική δράση, σε μια προσπάθεια φίμωσης των αγωνιζόμενων φοιτητών. Αποκορύφωμα αυτής της προσπάθειας αποτελεί η επίθεση σε τρεις φοιτητές από τον μπράβο της πρυτανείας και άνθρωπο της νύχτας Γ. Κονταξάκη, οι οποίοι προπαγάνδιζαν τη γενική συνέλευση του συλλόγου τους. Μετά την απώθηση του μπράβου, περιπολικό εισβάλει στο χώρο του Πολυτεχνείου.

23 Οκτώβρη 1998: Συνεδριάζει η σύγκλητος του ιδρύματος με φανερά αλλοιωμένη σύνθεση, περιφρουρούμενη από φοιτητές των Π.Σ.Ε. Οι φοιτητές εισβάλλουν στο χώρο της συγκλήτου, αφού πρώτα σπάνε τον κλοιό που έχει δημιουργηθεί από τους εισαχθέντες στα Π.Σ.Ε.

Νοέμβρης 1998: Η τρομοκρατία στο ίδρυμα εντείνεται. Καθημερινά εισβάλλουν στο Πολυτεχνείο περιπολικά, φοιτητές σέρνονται στους εισαγγελείς, μπράβοι τρομοκρατούν φοιτητές στους δρόμους των Χανίων, καθηγητές εκβιάζονται. Ως απάντηση, οι φοιτητές πραγματοποιούν μαζικές γενικές συνελεύσεις, πορείες και αποφασίζουν την κατάληψη της πρυτανείας του ιδρύματος, η οποία κρατάει μία εβδομάδα. Παράλληλα, πραγματοποιείται παράσταση διαμαρτυρίας στη σύνοδο των πρυτάνεων στο Ηράκλειο.

Δεκέμβρης 1998: Η δικαιοσύνη παρεμβαίνει στα εσωτερικά των φοιτητικών συλλόγων (!) και ακυρώνει τις εκλογές του Αυγούστου. Ταυτόχρονα, πραγματοποιούνται γενικές συνελεύσεις των συλλόγων και τρεις από τους πέντε αποφασίζουν τη διεξαγωγή εκλογών. Οι εκλογές διεξάγονται στις 19 Δεκέμβρη και κερδίζονται από την Ενωτική Πρωτοβουλία (Ανεξάρτητοι - ΡΑΚΙ).

Φλεβάρης-Μάρτης 1999: Επιχείρηση εκφοβισμού από μέρους της πρυτανείας, με ξυλοδαρμούς φοιτητών από μπράβους. Διεξάγονται γενικές συνελεύσεις με τη συμμετοχή όλων των φορέων του Π.Κ. και οργανώνονται πορείες διαμαρτυρίας στα Χανιά. Τέλη Μαρτίου, συνεδριάζει η σύγκλητος με αλλοιωμένη σύνθεση σε αίθουσα του δημαρχείου (!). Η σύγκλητος διαλύεται από το σύνολο των παρευρισκόμενων φοιτητών.

Απρίλης 1999: Διεξάγονται φοιτητικές εκλογές και κερδίζονται, με ακόμα μεγαλύτερη πλειοψηφία, από την Ενωτική Πρωτοβουλία.

Μάιος 1999: Η πρυτανική αρχή του Πολυτεχνείου κρίνεται παράνομη από το ΣτΕ, ύστερα από προσφυγή του αντιπάλου των πρυτάνεων στις πρυτανικές εκλογές, κ. Κατσάνου.

2 Ιουνίου 1999: Συνεδριάζει το ΣτΕ, με θέμα τη συνταγματικότητα των Π.Σ.Ε. Στους φοιτητές του Π.Κ. συμπαραστέκονται φοιτητές από το Πάντειο και το Ε.Μ.Π.

Ιούλιος 1999: Διεξάγονται πρυτανικές εκλογές και αλλάζει η πρυτανική αρχή.

26 Αυγούστου 1999: Συνεδριάζει η σύγκλητος με την κανονική της σύνθεση και αποφασίζει την οριστική παύση όλων των λειτουργιών και των κονδυλίων των Π.Σ.Ε.

1, 2, 3... ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ (ΚΡΗΤΗΣ)!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΔΥΟ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΟΥΣ ΑΓΩΝΑ

«Αυτό που έχει σημασία είναι να μην υποτιμάμε ποτέ τη δυναμική που υπάρχει στα πράγματα. Αυτή τη δυναμική δεν μπορεί κανείς να την εξαφανίσει...»

του Δημήτρη Πουλικάκου

01_08_09_02_01.gif (7437 bytes)Aυτή η συνέντευξη δεν είχε τυπικότητες. Δεν είμαστε δα και άγνωστοι με τον Βασίλη τον Παπαδάκη και τον Γιάννη τον Καραμπάτσο, δύο από τους πολλούς πρωταγωνιστές του διετούς πια πραγματικού πολέμου στο Πολυτεχνείο Κρήτης. Είχαμε σκοπό να συζητήσουμε, κάνοντας έναν πρώτο «απολογισμό», μετά την απόφαση της συγκλήτου για την κατάργηση των Προγραμμάτων Σπουδών Επιλογής, μία νίκη με πολύ ευρύτερη σημασία και όχι μόνο για το εκπαιδευτικό κίνημα. Η κουβέντα μας διακόπηκε από την είσοδο δύο αστυνομικών, οι οποίοι έδωσαν στον Βασίλη ένα χαρτί: «Καλούμε τον Βασίλειο Παπαδάκη, επαγγέλματος φοιτητή, κάτοικο οικίας Γιάννη Καραμπάτσου, Χανιά, να εμφανιστεί αυτοπροσώπως την 9η του μηνός Σεπτεμβρίου 1999, ημέρα Πέμπτη και ώρα 12 μ., ενώπιον του Εισαγγελέως Εφετών Κρήτης, για να παραστεί ως μάρτυρας στη διενεργηθείσα προκαταρκτική εξέταση που παρήγγειλε ο υπουργός Δικαιοσύνης. Σε περίπτωση που δεν θα εμφανιστεί, θα υποστεί τις συνέπειες που προβλέπονται από το άρθρο 213 του ΚΠΔ».

Η αντίδραση αναμενόμενη: Εμείς δεν κάναμε πίσω σε πολύ δυσκολότερες καταστάσεις. Έχουμε αντιμετωπίσει καταστολή, που δυστυχώς η έκτασή της δεν «βγαίνει» προς τα έξω, τα ΜΜΕ σιώπησαν σε φοβερά γεγονότα που συνέβησαν τα τελευταία 2 χρόνια. Αυτό είναι ένα ακόμα κρούσμα. Θα το αντιμετωπίσουμε και αυτό χωρίς να κάνουμε βήμα πίσω.

Από το Πολυτεχνείο-πρότυπο του «εκσυγχρονισμού» στο Πολυτεχνείο-ατμομηχανή του κινήματος

01_08_09_02_02.gif (5860 bytes)Οι πρώτες μας ερωτήσεις αφορούν σε αυτή την απότομη «στροφή». Στο «πριν» και το «μετά» της μεγάλης κατάληψης. Ο Βασίλης -που είναι και «παλιότερος»- μας μεταφέρει μια ζοφερή εικόνα, μιλάει για μαύρο Πολυτεχνείο. Εντατικοποίηση, καθηγητές μάνατζερ, πληρωμή συγγραμμάτων, καμιά μέριμνα για τη διαβίωση των φοιτητών. Όσο για το Σύλλογο των Φοιτητών, αυτοδυναμία της ΠΑΣΠ και απόλυτη υποταγή. Όχι ότι δεν υπήρχαν αντίθετες φωνές, αλλά αυτές χάνονταν στο γενικό κλίμα της απάθειας και του συμβιβασμού. Ακριβώς λόγω αυτής της κατάστασης χρησιμοποιήθηκε σαν πειραματικό πεδίο εφαρμογής της μεταρρύθμισης.

Η εφαρμογή των ΠΣΕ και γενικότερα ο ν. 2525, με αυτή τη μεταφορά της επιχειρηματικοποίησης μέσα στην ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία ουσιαστικά ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Μπορούμε να πούμε ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια συσσωρρεύονταν καταστάσεις, το επιχειρηματικό πολυτεχνείο κατά κάποιο τρόπο «έφτασε στα όριά του», ξέσπασαν αντιθέσεις, έσπασε το περίβλημα και αποκαλύφθηκε ο χαρακτήρας και ο ρόλος του. Σήμερα, μπορούμε να πούμε ότι έχουν αλλάξει οι συσχετισμοί μέσα στο φοιτητικό σώμα, έχει αναπτυχθεί μια βαθιά κριτική στο επιχειρηματικό πολυτεχνείο και ευρύτερα στην κυβερνητική πολιτική, είναι μια άλλη κατάσταση.

Και συμπληρώνει με μία γενικότερη διαπίστωση: Η κινητοποίησή μας ξεκίνησε σε μεγάλο βαθμό αυθόρμητα. Πολύς κόσμος συνειδητοποιήθηκε και πολιτικοποιήθηκε στην πορεία. Αυτό που έχει σημασία κάθε φορά, είναι να μην υποτιμάμε ποτέ τη δυναμική που υπάρχει στα πράγματα. Ακόμα και εκεί που τα πάντα φαίνονται να είναι τελματωμένα και να μην υπάρχει καμία ελπίδα υπάρχει μία δυναμική που οφείλεται ακριβώς στο ότι στοιβάζονται στρώματα αδικίας το ένα πάνω στο άλλο. Αυτή τη δυναμική δεν μπορεί κανείς να την εξαφανίσει, αυτό που μένει να γίνει είναι να αποκαλυφθεί και να ενεργοποιηθεί.

Ο ρόλος της ΕΦΕΕ, των ΔΣ, των καθεστωτικών παρατάξεων

Οι συνομιλητές μας έχουν πικρή πείρα από το «συνδικαλισμό της γραβάτας». Η ΠΑΣΠ και η ΔΑΠ στην αρχή συμμετείχαν στην κινητοποίηση, προσπαθώντας να της δώσουν συντεχνιακό περιεχόμενο και προωθώντας τη συναλλαγή και το συμβιβασμό.

Γρήγορα εξελίχθηκαν στους χειρότερους εχθρούς της. Έφτασαν να επιτεθούν με τραμπούκους, προσπαθώντας να διαλύσουν συνέλευση και να σπάσουν την κατάληψη. Το ΚΣ της ΕΦΕΕ για πρώτη φορά στην ιστορία του κατήγγειλε κινητοποίηση φοιτητικού συλλόγου. Ο Γιάννης πιστεύει ότι το παραδοσιακό συνδικαλιστικό φοιτητικό κίνημα έχει ξοφλήσει. Οι φοιτητές δεν εκπροσωπούνται όπως πρέπει. Το ΔΣ προσπαθούσε να σπάσει την κατάληψη, το ΚΣ της ΕΦΕΕ την κατήγγειλε. Αλλά και πανελλαδικά, το περσινό κίνημα δεν εκπροσωπήθηκε ούτε από την ΕΦΕΕ ούτε από το πανσπουδαστικό συνέδριο. Είναι στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί, η εκπροσώπηση φοιτητών αλλά και των μαθητών από όργανα που να εκφράζουν άμεσα τους πολλούς, τις Γενικές Συνελεύσεις, να οργανωθούμε και να συντονιστούμε καλύτερα σε πανελλαδικό επίπεδο.

Η προπαγάνδα του Υπουργείου:

στην αρχή επρόκειτο για «έριδα μεταξύ μερίδων καθηγητών», τώρα το «κοινωνικό πρόβλημα» των σπουδαστών των ΠΣΕ

Ο Γιάννης απαντά: Η κινητοποίησή μας όξυνε τις αντιθέσεις μεταξύ μερίδων καθηγητών και δεν προκλήθηκε από αυτές. Οι καθηγητές της σημερινής πρυτανείας, που ψήφισε την κατάργηση των ΠΣΕ, είχαν ψηφίσει υπέρ της έναρξης των ΠΣΕ το 1997. Η πίεση του κινήματός μας τους έκανε να αλλάξουν στάση. Όσο για όσους γράφτηκαν στα ΠΣΕ, θα πρέπει να πούμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία έχει προ πολλού φύγει από τα Χανιά, είτε γιατί κατάλαβε ότι επρόκειτο περί απάτης, είτε γιατί ήθελαν να κρατήσουν μία -κατά τη γνώμη μου- τίμια στάση και όχι να κάνουν μάθημα την ώρα που άνθρωποι στέλνονται στο νοσοκομείο ή σέρνονται στα δικαστήρια. Τώρα έχουν μείνει 100-150 άτομα εκ των οποίων τα 40-50 είναι σκληρός πυρήνας εγκάθετων του ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής το νονό της νύχτας Κονταξάκη. Πάντως, η ευθύνη για όλο το πρόβλημα είναι εξ ολοκλήρου στο υπουργείο Παιδείας.

Συλλογικότητα, συνολικές απαντήσεις, Αριστερά

Η εικόνα που θα μου μείνει για πάντα από την κατάληψη είναι οι συζητήσεις γύρω από τη φωτιά στο οδόφραγμα. Πρωτοετής φοιτητής ο Γιάννης τότε «ανακάλυψε» μέσα στη δράση τη συλλογικότητα, έψαξε για συνολικές απαντήσεις, ήρθε σε επαφή με την αντικαπιταλιστική Αριστερά. Τώρα συμμετέχει στη ΡΑΚΙ-ΕΑΑΚ και υπάρχει και ένα ευρύτερο σχήμα, η Ενωτική Πρωτοβουλία, που είναι ουσιαστικά το «μπλοκ του αγώνα».

Υπάρχουν ελπιδοφόρα σημάδια τα τελευταία χρόνια. Στους φοιτητές, στους μαθητές, στους αδιόριστους αναπτύχθηκαν κινήματα και αντιστάσεις. Απαιτούνται όμως συνολικές απαντήσεις και πολιτικό βάθεμα. Τα ρεύματα που βρίσκονται σε τέτοια κατεύθυνση πρέπει να συναντηθούν. Εμείς, μετά τη μεγάλη κατάληψη κάναμε, με μεγάλο κόπο, ξανά κατάληψη το φθινόπωρο που πέρασε, συμμετείχαμε στη μάχη του διαγωνισμού, πήγαμε στα συντονιστικά των μαθητών, διαδηλώσαμε στην αμερικανική βάση και πήραμε μέρος στο αντιπολεμικό κίνημα. Σίγουρα δεν είναι ούτε '68, ούτε '73. Όμως, η επίθεση στην εκπαίδευση, και γενικότερα, θα ενταθεί. Και οι απαντήσεις θα κριθούν από το βάθος που θα έχουν και από το πόσο συνολικές θα είναι. Ο Βασίλης θεωρεί ότι το Πολυτεχνείο Κρήτης είναι η οπισθοφυλακή σε ένα κίνημα που ηττήθηκε σε πρώτη φάση τουλάχιστον. Όμως πολλές φορές, η νίκη γεννιέται μέσα από την ήττα. Η ιστορία είναι πονηρή και δεν τελείωσε, όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν γι' αυτό. Η Αριστερά πρέπει να επαναπροσδιορίσει τις τακτικές της, χωρίς να χάσει τους στόχους της. Χρειάζεται στρατηγική απέναντι στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό. Όχι σαν ένα όραμα μακριά στο μέλλον, αλλά ως πραγματικός αγώνας για την αλλαγή του συστήματος. Αν η κατάσταση άλλαξε στο Πολυτεχνείο Κρήτης, αν εδώ πραγματοποιήθηκε το αδιανόητο, γιατί αυτό δεν μπορεί να γίνει και συνολικά;


Ίδρυμα: Πολυτεχνείο Κρήτης

Έτος ιδρύσεως: 1979

Πρώτοι φοιτητές: 1984

Αριθμός φοιτητών: 1.000 εγγεγραμμένοι, 600 ενεργοί (1998)

Status: Πανεπιστήμιο-επιχείρηση από την πρώτη στιγμή. Το όνειρο κάθε υποψήφιου μαθητή που φαντάζεται τον εαυτό του μάνατζερ από τα φοιτητικά του κιόλας χρόνια.

Φοιτητικό κίνημα: Ανύπαρκτο. Η κυβερνητική παράταξη σαρώνει τις σχολές και απολιτικοποιεί πλήρως το Σύλλογο φοιτητών. Ποτέ καμία σοβαρή πολιτική κινητοποίηση...

«Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει, πώς την πραγματικότητα ν' αλλάξουμε»

Μπ. Μπρεχτ

Είναι στιγμές στην ιστορία που ο χρόνος αρχίζει να τρέχει γρήγορα, μεταβάλλοντας και ανατρέποντας κατεστημένα, σπάζοντας βασικές δομές του συστήματος, αλλάζοντας αυτό που λέμε πραγματικότητα. Είναι η στιγμή που ξεκινάει μια πορεία, που στήνεται ένα οδόφραγμα, που ένα αμφιθέατρο γεμίζει και παίρνει φωτιά. Είναι η στιγμή της συνέλευσης, της κινητοποίησης, του αγώνα, της εξέγερσης.

Στο Πολυτεχνείο Κρήτης, η ιστορία ξαναγράφτηκε μέσα σε λίγους μήνες. Οι βασικοί ιστοί λειτουργίας αυτού του πολυτεχνείου-επιχείρηση έγιναν θρύψαλα μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα. Η πειθαρχημένη και απολίτικη ατμόσφαιρα, αποτέλεσμα του ανταγωνισμού και της εξατομίκευσης που καλλιεργήθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια, έδωσαν τη θέση τους σε μία έννοια άγνωστη στους περισσότερους: τη συλλογική δράση. Ο στίβος των μοναχικών, ντοπαρισμένων για καριέρα φοιτητών, μετατράπηκε σε μία μαζική δυναμική συλλογικότητα, που τώρα πια γνωρίζει ότι μπορεί να διεκδικήσει και να κερδίσει τα πάντα. Αναλογιζόμενοι τους συσχετισμούς, όχι μόνο στο Πολυτεχνείο Κρήτης αλλά και σε ευρύτερους κοινωνικούς χώρους, η ανάδειξη μιας τέτοιας συλλογικότητας σε ένα πανεπιστήμιο που λειτουργούσε στα πρότυπα καλά οργανωμένης σύγχρονης επιχείρησης, είναι η μεγαλύτερη ρωγμή που άφησε αυτός ο αγώνας στη σκληρή βιτρίνα της κοινωνίας του εκσυγχρονισμού, είναι το μεγάλο στοίχημα που κερδήθηκε, διαψεύδοντας αυτούς που πίστευαν ότι η πραγματικότητα δεν αλλάζει, που πίστευαν ότι οι συλλογικές διεκδικήσεις είναι πια ανήμπορες να υπερασπιστούν ή να διεκδικήσουν το οτιδήποτε.

Η ταχύτατη συγκρότηση της αριστερής πτέρυγας, που ενίσχυε και ενισχυόταν από την κινητοποίηση, η ραγδαία πολιτικοποίηση του μπλοκ του αγώνα, είναι η απόδειξη πως όταν συναντιέται η επαναστατική πολιτική πρόταση με την όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων το μίγμα είναι εκρηκτικό. Το γεγονός πως μια παρέα χωρίς «ένδοξο αριστερό παρελθόν» μετατράπηκε γρήγορα σε πολιτική συσπείρωση με συνολικό πολιτικό στίγμα, είναι η καλύτερη απόδειξη πως η Αριστερά της ανατροπής δεν είναι μία Πίστη που αναζητεί πιστούς, αλλά γεννιέται από τη σύγχρονη πραγματικότητα.

Δεν είναι όμως, μόνο η ανατροπή των συσχετισμών που προσδίδουν στον αγώνα των φοιτητών του Πολυτεχνείου Κρήτης μία ξεχωριστή σημασία. Τα Χανιά, από πιλότος του Ν. 2525, όπως αρχικά πίστευε η κυβέρνηση, μετατράπηκαν σε κυριολεκτικό Βατερλό του νόμου Αρσένη. Η πρώτη πρακτική, υλική ήττα του υπουργείου Παιδείας αλλά και της κυβέρνησης μετά από κινητοποίηση, πέρασε στην ιστορία και θα μείνει εκεί, παρά τις κατασταλτικές μεθοδεύσεις για ανατροπή της κατάστασης, όταν υπό την πίεση δύο χρόνων αγώνα, η Σύγκλητος του Πολυτεχνείου Κρήτης αποφάσισε την οριστική παύση των Προγραμμάτων Σπουδών Επιλογής (ΠΣΕ).

Ακόμα μεγαλύτερη γίνεται η ήττα της κυβέρνησης, όταν τα δύο αυτά χρόνια της διαρκούς κινητοποίησης των φοιτητών του Πολυτεχνείου Κρήτης, ξεβράστηκαν και ξεσκεπάστηκαν μηχανισμοί για τους οποίους πολλοί, πριν από αυτή την κινητοποίηση, θα πίστευαν ότι ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας ή σε μυθιστορήματα του Όργουελ. Η καταστολή του κράτους, της «δικαιοσύνης» και του παρακράτους, ο βρόμικος ρόλος των καθεστωτικών παρατάξεων και του παραδοσιακού φοιτητικού συνδικαλισμού, τα τεράστια καθηγητικά συμφέροντα και οι καθηγητικές κλίκες... Κανένας πια δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τίτλους, θέσεις και αξιώματα, κανένας δεν μπορεί να επικαλείται τους νόμους και τη «δημοκρατία», όταν απέναντί του έχει ένα τέτοιο μαζικό κίνημα.

Δύο χρόνια μετά τον αιματηρό διαγωνισμό του ΑΣΕΠ και ένα χρόνο μετά το μαθητικό ξέσπασμα και τις φοιτητικές καταλήψεις, η πρώτη μεγάλη ήττα του νόμου Αρσένη μπορεί και πρέπει να σηματοδοτήσει την έναρξη ενός νέου συνολικού γύρου κινητοποιήσεων και τη συγκρότηση ενός νικηφόρου πανεκπαιδευτικού μετώπου.

«Η εξέγερση δεν τελείωσε, η εξέγερση τώρα αρχίζει».

Γιάννης Καραμπάτσος


next.gif (252 bytes)

next.gif (252 bytes)