«Θα βγούμε στο δρόμο για να ξαναπάρουμε πίσω τη ζωή μας»

Kαθώς ξεκινούν τα σχολεία, οι μαθητές, όσοι «πέρασαν» και όσοι «κόπηκαν» συζητούν, προβληματίζονται, ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν το νόμο Αρσένη: στην τάξη και στους δρόμους. Kαταγράψαμε και μεταφέρουμε -συντομευμένη λόγω χώρου- μια συζήτηση με τη ƒίτσα από την τρίτη τάξη του Λυκείου ƒαφήνας, τη Νάντια, από την δευτέρα τάξη του 2ου Λυκείου Ν. Ηρακλείου και τον Δημήτρη, από την πρώτη τάξη του 1ου Λυκείου Ψυχικού.

τη συνέντευξη πήρε ο Στέλιος Χρονόπουλος

Η έναρξη των εξετάσεων των ανεξεταστέων έφερε ξανά το θέμα της Παιδείας και του νόμου Αρσένη στο προσκήνιο. Εσείς πώς τις αντιμετωπίζετε;

Δημήτρης: Είναι δικαίωμα στη δεύτερη σφαγή...

Ρίτσα: Εντάξει, πιστεύω όμως ότι έπρεπε να δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία. Απ' την άλλη, έχω φίλους που ξαναδίνουν, όμως δεν πιστεύω ότι έχουν πολλές πιθανότητες.

Νάντια: Η ίδια η αποχή σημαίνει ότι υπάρχει μεγάλη απαισιοδοξία στα παιδιά...

Ρίτσα: Παρ' όλα αυτά, τώρα βάζουν θέματα πολύ πιο εύκολα από ότι τον Ιούνιο.

Δημήτρης:Μην ξεχνάμε όμως ότι, είτε τα θέματα είναι εύκολα είτε είναι δύσκολα, το καρπούζι και το μαχαίρι τα έχει το Υπουργείο. Αφού θέλει να κόψει 30.000, θα το κάνει. Κιόλας, μετά το περσινό κίνημα που είχε αμφισβητήσει συνολικότερα το νόμο, δεν μπορούμε τώρα να αγωνιζόμαστε για δικαίωμα στη δεύτερη σφαγή.

Συζητάμε για το φετινό μαθητικό κίνημα σαν να είναι κάτι δεδομένο. Πώς μπορείτε να είστε τόσο σίγουροι γι' αυτό;

Ρίτσα: Δεν είμαστε. Γιατί αν κάποιος σκεφτεί ότι πέρσι πολεμήσαμε και δεν κερδίσαμε σχεδόν τίποτα... πολλοί το βλέπουν έτσι.

Δημήτρης: Εγώ δεν συμφωνώ. Με τους συμμαθητές μου συζητάμε κιόλας για κατάληψη.

Νάντια: Ναι, αλλά το θέμα είναι να γίνει κίνημα με αίτημα την ανατροπή του νόμου και όχι επιμέρους ζητήματα. Ας πούμε, αυτό το αίτημα για τους μετεξεταστέους: μπορεί να είναι μέσα, αλλά αν δεν ζητάμε ανατροπή, δεν νομίζω ότι μπορεί να γίνει κάτι.

Η εφαρμογή του νόμου Αρσένη προχωρά και, με αυτό το δεδομένο, τι μπορεί να βγάλει στο δρόμο τους μαθητές, και μάλιστα με το συνολικό αίτημα της ανατροπής του νόμου Αρσένη;

Δημήτρης: Την απάντηση την υπερκαλύπτει το περσινό σύνθημα: «Δεν είναι τα βιβλία, δεν είναι οι βαθμοί, εκείνο που μας λείπει είναι η ζωή». Αυτό το πράγμα, ότι έχουμε τριάντα ώρες την εβδομάδα σχολείο, έχουμε άλλες δεκαέξι φροντιστήριο και πρέπει να διαβάζουμε και πέντε ώρες την ημέρα, δεν αντέχεται από κανέναν.

Πιστεύεις ότι αυτό αρκεί για να κατεβείτε φέτος στο δρόμο;

Δημήτρης: Από μόνο του δεν ξέρω αν είναι αρκετό...

Ρίτσα: Ναι, βέβαια. Γιατί μέσα σε ένα χρόνο παρατηρήσαμε ότι η ζωή μας άλλαξε. Ελεύθερο χρόνο ας πούμε, δεν έχουμε αρκετό. Δεν μπορείς να κάνεις δημιουργικά πράγματα.

Νιώθετε δηλαδή να σας καταπιέζει το νέο λύκειο;

Νάντια: Είναι ασφυκτικό. Θέλουν να σφάζεσαι με το συμμαθητή σου για το ποιος θα πάρει τον καλύτερο βαθμό ή ποιος θα προλάβει να καλοπιάσει τον καθηγητή, για να εξασφαλίσεις το απολυτήριο. Και πάλι δύσκολα.

Ρίτσα: Γι' αυτό και οι περισσότεροι στρέφονται στα ΤΕΕ. Πιστεύουν ότι αφού δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε μια θέση σε ανώτατες σχολές ...

Νάντια: Εγώ, πριν καταλάβω τι ήταν ο νόμος Αρσένη είχα και όνειρα κιόλας. Ήθελα να μπω στη Φιλοσοφική και να γίνω παιδαγωγός ειδικής αγωγής. Αλλά τώρα λέω ότι κι αν πάρω απολυτήριο πολύ θα μου είναι.

Ρίτσα: Και εγώ έχω αρχίσει να αμφιβάλλω αν θα τα καταφέρω. ΅έβαια, θα στραφώ στις ιδιωτικές σχολές, αυτό είναι σίγουρο.

Το Υπουργείο εξήγγειλε τη δημιουργία δευτεροβάθμιου συνδικαλιστικού οργάνου των μαθητών, με τους προέδρους των δεκαπενταμελών. Αν συμμετείχατε σε ένα τέτοιο όργανο τι προτάσεις θα κάνατε στον υπουργό Παιδείας;

Νάντια: Δεν θα με άφηναν να μιλήσω. Θα είναι κάτι αντίστοιχο με την ΅ουλή των Εφήβων, θα λέγαμε «ο νόμος είναι καλός», και τελειώσαμε. Αλλά γενικά, αν μιλούσα με τον υπουργό, θα του έλεγα, ότι οι γονείς μου δεν έχουν και πολλά να πληρώνουν για να έχω εγώ τη δήθεν «ελεύθερη πρόσβαση». Θα του έλεγα αυτά που μας στερεί: τον ελεύθερο χρόνο, το δικαίωμα στη ζωή.

Δεν ακούγεται πολύ αόριστο αυτό;

Ρίτσα: Εγώ θα ήθελα ... δεν ξέρω αν θα ήθελα να ισχύσει και το παλιό σύστημα. Απλά θέλω να υπήρχαν περισσότερες ευκαιρίες για να τελειώσω το σχολείο και να περάσω σε κάποια σχολή...

Δημήτρης: Τι αόριστο; Ο νόμος Αρσένη στερεί αυτό που λέμε «παιδεία για όλους». Κάνει την εκπαίδευση ταξική και καταργεί κάθε δημόσιο χαρακτήρα. Τι μας στερεί; Στερεί πραγματικά το σχολείο.

Τα θέματα αυτά συζητούνται στις γενικές συνελεύσεις των σχολείων σας;

Νάντια: Πέρσι, πρώτα έκλεισε το σχολείο με πλειοψηφία «υπέρ», και μετά κάναμε συνέλευση και είπαμε να βγάλουμε τα αιτήματα. Φέτος, πρέπει να είμαστε πιο συνειδητοποιημένοι...

Δημήτρης: Τα βλέπουμε απαισιόδοξα, νομίζω. Πώς ζητάς ξαφνικά, ρε Νάντια, από τον δεκαεξάρη να είναι το τέρας συνειδητοποίησης. Ούτε πείρα από αγώνα έχει και ίσως είναι φυσικό μετά από ένα συνεχή πόλεμο να υποχωρήσει. Θα ήταν πολύ σημαντικό να επαναλαμβανόταν και φέτος κάτι σαν το περσινό. Όμως σίγουρα, σε κάποιους τομείς με κάποια διαφορετικά πράγματα, ειδικά στο θέμα της οργάνωσης.

Ρίτσα: Ναι, με γενικές συνελεύσεις και τοπικά συντονιστικά. Με πολλές συζητήσεις πάνω στο νόμο και στο τι ζητάμε. Από 'κει και μετά, συλλογική προσπάθεια, όχι ατομικά ο καθένας. Εγώ πέρσι είχα πάει μια φορά στην Πρωτοβουλία Μαθητών Κατειλημμένων Σχολείων. Αυτό που παρατήρησα ήταν ότι δεν υπήρχε και μεγάλη οργάνωση.

Αναφερθήκατε στο «Συντονιστικό» και την «Πρωτοβουλία» που λειτούργησαν πέρσι. Εσείς πώς θα θέλατε να γίνεται ο συντονισμός του αγώνα σας;

Νάντια: Εγώ θέλω να υπάρχει ένα συντονιστικό που να είναι ανοιχτό σε όλους τους μαθητές. Θα συζητιούνται τα πάντα και θα μπορεί ο κάθε μαθητής να έρθει, χωρίς «πόρτα». Και να γίνονται συνελεύσεις στα σχολεία.

Δημήτρης: Φέτος, ένα συντονιστικό σαν την «Πρωτοβουλία» οπωσδήποτε δεν θα μπορούσε να προχωρήσει το κίνημα. Ούτε όμως και ένα συντονιστικό σαν το Συντονιστικό Αγώνα Σχολείων Αθήνας θα μπορούσε να τραβήξει μπροστά έναν αγώνα και να τον μετατρέψει σε νικηφόρο. Εντάξει, στην «Πρωτοβουλία» μπορούσαν όλοι οι μαθητές να πουν ελεύθερα την άποψή τους αλλά, πολλές φορές, αυτοί που μιλούσαν δεν ήταν οι μαθητές, ήταν ο κάθε «πικραμένος» που έλεγε τον πόνο του. Και στο ΣΑΣΑ βέβαια, όπου μπορούσες να μιλήσεις μόνο αν ήσουν μέλος δεκαπενταμελούς, επικρατούσε μια διαδικασία που θύμιζε λίγο το Κοινοβούλιο: έπρεπε να είσαι εκλεγμένος και «εκπρόσωπος». Εγώ νομίζω πως τα κινήματα δεν έχουν «εκπροσώπους», αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά τους.

Παιδιά, αν από όλη αυτή τη συζήτηση κρατούσατε μια φράση μόνο και απευθυνόσασταν σε ένα συμμαθητή, ένα φίλο σας, τι θα του λέγατε;

Νάντια: Να συνεχίσουμε τον αγώνα που είχαμε αρχίσει πέρσι, γιατί μπορούμε να νικήσουμε.

Ρίτσα: Ας αγωνιστούμε για να νικήσουμε. Δεν ξέρω, αν μπορούμε να νικήσουμε, αλλά, αν δεν προσπαθήσουμε πώς θα το μάθουμε;

Εσύ, Δημήτρη, τι θα περίμενες να σου πουν οι συμμαθητές σου, η Ρίτσα για παράδειγμα που πάει στην τρίτη λυκείου;

Δημήτρης: Να μου έλεγε, έλα εδώ, μικρέ, ξέρεις, κανένας αγώνας δεν είναι χαμένος παρά μόνο αυτός που δεν γίνεται. Να μου έλεγε: «Πέρσι μάθαμε να αγωνιζόμαστε, φέτος να μάθουμε να νικάμε».

 

next.gif (252 bytes)

next.gif (252 bytes)