Γράμμα σε «επιτυχόντες»

ΕΝΑ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

της Σταυρούλας Κυζηράκου

Και να που τελείωσε άλλο ένα καλοκαίρι καρτερικής προσμονής για σένα και για χιλιάδες μαθητές, που με βήμα μετέωρο αγωνιούσατε να μάθετε αν τελικά ήσασταν από αυτούς που έκοψαν το νήμα σε μια κούρσα που για τους «νικητές» θα σημάνει τη μετάβαση στα μετεφηβικά φοιτητικά χρόνια. Και αν το σκηνικό μοιάζει ίδιο χρόνια τώρα, την ποιοτική διαφορά κάνετε φέτος εσείς, οι χιλιάδες πρωταγωνιστές αυτής της «κούρσας», που διαψεύσατε όλους όσους προσπαθούν να πείσουν πως η «επιτυχία» προϋποθέτει την πειθήνια και αποστεωμένη από κάθετι δημιουργική ζωή, που ξεκινά και τελειώνει με τις εξετάσεις. Εσείς, που επιλέξατε τη ζωντάνια των δρόμων από τα 01_06_01.gif (10865 bytes)γκρίζα, καγκελόφραχτα σχολεία, τα πολύχρωμα πανώ από το μαυροπίνακα, τα συνθήματα από την παπαγαλία, εσείς που αντί για το μάθημα της Ιστορίας επιλέξατε να φτιάξετε οι ίδιοι ιστορία.
Και τη φτιάξατε. Με ένα κίνημα μαζικό, με αντοχή και διάρκεια, γεμάτο με την αμφισβήτηση που γεννιέται όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με νόμους, που περισσότερο από ποτέ εγκλωβίζουν τη ζωή σου, τη φαντασία, τη δημιουργικότητα, όλο σας το χρόνο στο άγχος και στην ανταγωνιστικότητα των αλλεπάλληλων εξετάσεων και σε παγιδεύουν σε ένα μαραθώνιο χωρίς τέλος, των φροντιστηρίων, της «χρήσιμης» - αποστεωμένης εξεταστέας ύλης, των διαγωνισμών που μας «αξιολογούν αξιοκρατικά» χωρίζοντάς μας σε άξιους και ανάξιους, ικανούς και άχρηστους.
Το κίνημα αυτό ήρθε να προστεθεί στους παρατεταμένους αγώνες του κόσμου της εκπαίδευσης (φοιτητών, αδιόριστων, εκπαιδευτικών) που την τελευταία διετία, δίνουν τη μάχη ενάντια στους νόμους Αρσένη. Ενάντια σε μια μεταρρύθμιση, που στον πυρήνα της έχει τη δημιουργία ενός νέου μοντέλου ανθρώπου, ενός εργαζόμενου ευέλικτου και απασχολήσιμου, συνεχώς καταρτιζόμενου, χωρίς σταθερή δουλειά, χωρίς δικαιώματα ενός εργαζόμενου που όλη του η προσωπικότητα, η φαντασία, η πρωτοβουλία, η αυτενέργεια γίνεται πεδίο εκμετάλλευσης για την κερδοφορία και την παραγωγικότητα των επιχειρήσεων. Προκειμένου να διαμορφώσει έναν τέτοιο άνθρωπο φτιάχνει έτσι το σχολείο, γι' αυτό προσπαθεί να φτιάξει ένα αντίστοιχο πανεπιστήμιο.

Τώρα όμως πέρασες. Κόντρα, λοιπόν, σε όλους αυτούς που προσπαθούν να εμφανίσουν το κίνημα σαν μια παροδική παρέκκλιση, μια ίωση των εφήβων που όταν περάσει ο πυρετός όλα επανέρχονται στην αδιαμφισβήτητη ομαλότητα και σταθερότητα, το στοίχημα πια είναι αυτή η εμπειρία, με όλες τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες που υπήρξαν, να γίνει δύναμη συνέχειας, δύναμη ανατροπής.

Κόντρα στους μοναχικούς δρόμους του «εγώ κάπως θα τη βολέψω», του ατομισμού και της απομόνωσης, κόντρα στην πολιτική των ειδικών και των έρημων και απρόσωπων εκπροσώπων, εμείς θέλουμε να κοινωνικοποιήσουμε την πολιτική, κάνοντάς την ένα με τις ανάγκες μας, ενώνοντάς την με τις ζωντανές κοινωνικές δυνάμεις, καταργώντας την ως ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπινης δραστηριότητας.

Με ένα φοιτητικό κίνημα ανεξάρτητο από το κράτος, τα κόμματα, τα ΜΜΕ, τους καθηγητές, αμεσοδημοκρατικό και πολύμορφο, που θα στηρίζεται στην αυτενέργεια και στη συμμετοχή όλων μας στις γενικές συνελεύσεις και στις κινήσεις αγώνα. Με ένα φοιτητικό κίνημα που θα συντονίζει τις συλλογικές του διαδικασίες κατοχυρώνοντας ως πολιτικό κέντρο τις ίδιες τις γενικές συνελεύσεις και τις συντονιστικές επιτροπές. Με ένα φοιτητικό κίνημα που παλεύει για την ανατροπή των νόμων Αρσένη, ενάντια στο πανεπιστήμιο που λειτουργεί ως επιχείρηση και για τις επιχειρήσεις, ενάντια στη συνακόλουθη διάχυση του δημόσιου - δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης, ενάντια στη μιζέρια των καθηγητικών μονολόγων, στο εξεταστικό μαρτύριο, προβάλλοντας το όραμά μας για μια παιδεία στην υπηρεσία των κοινωνικών αναγκών.

Για να υπερασπιστούμε συλλογικά το δικαίωμα όλων στη δουλειά, συνδέοντας τους αγώνες μας με αυτούς των εργαζομένων, όχι αλληλέγγυα αλλά συναγωνιστικά, κόντρα στο μέλλον της ανεργίας και της εργασιακής ανασφάλειας. Ενάντια σε όσους θέλουν να περιορίσουμε τη ματιά μας σε πανεπιστημιακά ζητήματα, να αρθρώσουμε συνολικό λόγο ενάντια στη βαρβαρότητα του πολέμου, αμφισβητώντας το «μονόδρομο» της Ε.Ε., την υποταγή στα κριτήρια του κέρδους, στους δείκτες του χρηματιστηρίου.

Αυτήν την Αριστερά, που δεν παλεύει για μικροδιορθώσεις στον αποκρουστικό σημερινό κόσμο αλλά αγωνίζεται να τον ανατρέψει, που στο ρεαλισμό του «εφικτού» απαντά με το ρεαλισμό των ανατρεπτικών κοινωνικών αγώνων που φέρνουν τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας στο προσκήνιο, που θα είναι αντίπαλο δέος στην κυρίαρχη πολιτική και όλους τους διαχειριστές της, εκφράζει η ΕΑΑΚ. Και είναι αυτή η λογική, του «δε ζητάμε πολλά, τα θέλουμε όλα» που κερδίζει γενικές συνελεύσεις, που καταργεί τα ΠΣΕ, που απονομιμοποιεί διαγωνισμούς, όπως αυτόν των εκπαιδευτικών, που μπλοκάρει διασπάσεις τμημάτων, εσωτερικούς κανονισμούς πειθάρχησης, που προκαλεί ανασχέσεις και κατακτά νίκες.

Δεν μένει λοιπόν άλλο παρά, κλείνοντας, να ευχηθούμε η επόμενη επικοινωνία μας να είναι προσωπική, στους δρόμους του αγώνα, στο ίδιο μπλοκ.


ΔΙΚΤΥΟ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

ΣΤΡΑΤΟΣ ΔΥΟ ΤΑΧΥΤΗΤΩΝ

Δικός μας μονόδρομος, ο μαζικός αποφασιστικός αγώνας ΜΕΣΑ και ΕΞΩ από το Στρατό

Ενα παλιό λαϊκό τραγούδι μας πληροφορεί: δυο πόρτες έχει η ζωή. Την πρώτη την έκλεισε ο Αρσένης σε χιλιάδες 16χρονους, πετώντας τους από το σχολείο. Τη δεύτερη, αυτή του στρατοπέδου, την άνοιξε διάπλατα ο Τσοχατζόπουλος επαναφέροντας το ζήτημα της υποχρεωτικής στράτευσης στα 18. Βασικός λόγος, η εκτίμηση της κυβέρνησης αλλά και όλου του συστήματος ότι ο 18άρης κάνει ποιοτικότερη θητεία, αφού είναι περισσότερο διατεθειμένος να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της στρατιωτικής θητείας!!!
Στα 18 λοιπόν φαντάρος για να μάθεις ότι:
Πρώτον, είμαστε όλοι Έλληνες, «σβήνοντας» έτσι τις ταξικές διαφορές.
Δεύτερον, εκτελούμε αδιαμαρτύρητα κάθε διαταγή. Δεν ασκούμε ποτέ κριτική στους ανωτέρους. Οφείλουμε ΥΠΑΚΟΗ.
Τρίτον, υπέρτατες αξίες ο Ατομισμός, ο Ανταγωνισμός, ο Εθνικισμός και ο Ρατσισμός.
Τέταρτο, ο συλλογικός αγώνας είναι απαγορευμένη λέξη. Για τα πάντα, πάντοτε (έστω φιλολογικά), θα καθαρίσει το ΒΥΣΜΑ.
Η δεύτερη δέσμη μέτρων προβλέπει τη μετατροπή του στρατού σε ημιεπαγγελματικό. Η κυβέρνηση προχωρά στην αύξηση του μισθοφορικού στρατού, από τους 5.000 οπλίτες πενταετούς στους 20.000, έως το 2004.
Οι μισθοφόροι θα αναλάβουν ουσιαστικά την άμυνα της χώρας και θα επεμβαίνουν σε γειτονικές χώρες, στα πλαίσια ειρηνευτικών αποστολών ή σε περίπτωση που θίγονται ελληνικά συμφέροντα!!!
Ο Τσοχατζόπουλος με θράσος μας ενημερώνει για τα παραπάνω ότι ημιεπαγγελματικός στρατός σημαίνει προσλήψεις και μηνιαίος μισθός, ενώ αναζητείται τρόπος μετατροπής των κομμένων μαθητών του Αρσένη σε Ράμπο του Κόκκαλη-Λάτση στα Βαλκάνια. Εξάλλου, για σημαντικό τμήμα της νεολαίας τα σώματα ασφαλείας και οι Ένοπλες Δυνάμεις αποτελούν μια καλή εργασιακή προοπτική.
Η εποχή μας χρειάζεται νέες απαντήσεις
Το ζήτημα δεν είναι αν χρειάζεται υποχρεωτική θητεία ή μισθοφορικός στρατός, αλλά αν θα πρέπει να υπάρχουν μηχανισμοί πειθάρχησης, καταστολής και πολέμου ή ειρήνευση μεταξύ των λαών, διεθνιστική κοινή εργατική πάλη ενάντια σε πολιτικές, κυβερνήσεις και οικονομικά συμφέροντα που οδηγούν στον πόλεμο.
Δεν είναι πρόβλημα της νεολαίας και των εργαζομένων, αν το ΑΞΙΟΜΑΧΟ του στρατού εξασφαλίζουν οι 18χρονοι ή οι ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΙ, αφού αυτό σημαίνει σκληρή εκπαίδευση για την αλληλοεξόντωση εργατών για τα συμφέροντα των αφεντικών. Μεταφράζεται σε συνεχή θανατηφόρα ατυχήματα, αυτοκτονίες, ναρκωτικά και ψυχολογικά προβλήματα.
Να απαιτήσουμε τώρα μείωση της θητείας, καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, κατάργηση του 15μηνου στα σύνορα, αύξηση του μισθού των κληρωτών στο ύψος του βασικού μισθού.
Δεν μπορεί η νεολαία να «ονειρεύεται» το βόλεμα στο στρατό και την αστυνομία, αλλά να πρωταγωνιστεί στους εργατικούς αγώνες για το δικαίωμα στη μόρφωση - εργασία - υγεία - ελεύθερο χρόνο - πολιτισμό.

next.gif (252 bytes)

next.gif (252 bytes)