Για ένα «τρίτο κύμα» ενάντια στους νόμους Αρσένη

του Βαγγέλη Ζέρβα

Πώς θα αντιμετωπιστεί το μεγάλο πανεκπαιδευτικό κίνημα που, δύο χρόνια τώρα αγωνίζεται, για την ανατροπή των αντιεκπαιδευτικών νόμων 2525 και 2640; Αυτό είναι το ερώτημα που απασχόλησε τις συσκέψεις Αρσένη-Σημίτη το καλοκαίρι. Και μάλιστα σε ένα τοπίο που μυρίζει έκρηξη στην παιδεία ίσως και πιο έντονα από τα προηγούμενα χρόνια, με τις χιλιάδες των μαθητών να διώχνονται από το λύκειο μέσα από το κάτεργο των συνεχών εξετάσεων και το νόμο για την οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια των ΑΕΙ και τις διατάξεις για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών να έρχονται το αμέσως επόμενο διάστημα.

Δεν πρόκειται πια απλά για μια κόντρα ενάντια σε έναν πραξικοπηματικά ψηφισμένο νόμο, αλλά για μια μάχη που γίνεται κάτω από νέες συνθήκες, ενάντια σε πλευρές του θεσμικού πλαισίου της μεταρρύθμισης και των νόμων της. Έτσι, είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίο, το βάθεμα των πολιτικών χαρακτηριστικών του εκπαιδευτικού κινήματος, η εκπροσώπηση από αυτό, όχι του αγώνα διαμαρτυρίας, αλλά της συνολικής αντιπαράθεσης με την πολιτική της χούντας των εκσυγχρονιστών.

Στην προσπάθειά της η κυβέρνηση να προλάβει τις επερχόμενες κινητοποιήσεις, επιχειρεί να αναβαθμίσει τα διάφορα φερέφωνα της επίσημης πολιτικής, προκειμένου να ενσωματωθούν οι αντιδράσεις. Έτσι εγκαινιάζεται πανηγυρικά ο «διάλογος» με το Εθνικό ΣΥμβούλιο Νεολαίας και τις στημένες διαφωνίες των κομματικών εκπροσώπων, εκθειάζεται ο ρόλος του ΕΣΥΠ (με την ευγενική συμμετοχή του ΣΕΒ και της Εκκλησίας), ενώ μέχρι και η ΦΕΑΠΘ επιστρατεύεται για να βγάλει «αγωνιστική απόφαση» που δεν θα επηρεάσει τις εξετάσεις στις σχολές, ενώ δηλώνει ότι θα αγωνιστεί ενάντια στα ΠΣΕ επειδή δεν χρηματοδοτούνται!!!! Όμως οι προσπάθειες του «περιοδεύοντος θιάσου» της επίσημης πολιτικής με τα πολλά ονόματα, δεν στάθηκαν ικανές να αποσιωπήσουν την ήττα του υπουργείου Παιδείας στο Πολυτεχνείο Κρήτης, στην πρώτη μάχη της χρονιάς.

Ο επερχόμενος νόμος για την οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια των ΑΕΙ έρχεται να θεσμοθετήσει με τον πιο συνολικό τρόπο την επιχειρηματικοποίηση των σχολών. Με τη δημιουργία μηχανισμών αξιολόγησης των ιδρυμάτων με βάση ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, με την καθιέρωση αυταρχικών πλαισίων λειτουργίας και την κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, σίτισης και στέγασης, ο νόμος έχει σαν κατεύθυνση τη μετατροπή των πανεπιστημίων σε σχολές μαθητείας. Η διπλή υποτέλεια στο κράτος και τις επιχειρήσεις αποτελεί το ιδανικό μέσο για την κάλυψη επιμέρους ή συνολικών αναγκών της αγοράς και των επιχειρήσεων, με καύσιμη ύλη γι' αυτή τη διαδικασία τους ίδιους τους φοιτητές και τους εργαζόμενους.

Απέναντι σε αυτά τα μέτρα κατάργησης, ακόμα και των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων στη μόρφωση και τη δουλειά, η απάντηση του φοιτητικού κινήματος δεν μπορεί να είναι διαπραγμάτευση των όρων χειροτέρευσης της ζωής της νεολαίας, ούτε επετειακή αντιπαράθεση με το Υπουργείο για την τιμή των όπλων. Προϋπόθεση τόσο για την ύπαρξη όσο και για τη νικηφόρα προοπτική ενός κινήματος ενάντια στους αντιεκπαιδευτικούς νόμους είναι η εκπροσώπηση του αγώνα διαρκείας για την ανατροπή της εκσυγχρονιστικής πολιτικής στην παιδεία, από τη σκοπιά των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων και της νεολαίας.

Πυρήνας της αντίληψης που μπαίνει από μια τέτοια σκοπιά, δεν μπορεί παρά να είναι το ενιαίο 12χρονο σχολείο και η ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση για όλους, χωρίς εξετάσεις-λαιμητόμους και οικονομικούς καταναγκασμούς. Με αφετηρία, τη μάχη ενάντια σε κάθε εξεταστικό-οικονομικό-ταξικό φραγμό για την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, την κατοχύρωση εργασιακών διακαιωμάτων στο πτυχίο, τη δημιουργία δημοκρατικού πλαισίου λειτουργίας και την προστασία-επέκταση του ασύλου. Για ένα φοιτητικό κίνημα ανεξάρτητο από κάθε μορφή έκφρασης της επίσημης πολιτικής, που θα βασίζεται στις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και τις γενικές συνελεύσεις, ως αυτοτελές κομμάτι του μετώπου παιδείας - εργασίας για την ανατροπή της αντιδραστικής πολιτικής της ΟΝΕ και του Ευρώ και κάθε διαχειριστή της. Με πρώτο βήμα, τις κινητοποιήσεις ενάντια στο νόμο για την οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια, τα ΠΣΕ και τα νέα τμήματα, ταυτόχρονα με την έναρξη του χειμερινού εξαμήνου. Οι φοιτητές είναι εδώ, για να δικαιώσουν τους φόβους των κυβερνητικών επιτελείων, μέσα από τη διαρκή αναμέτρηση για την ανατροπή του κοινωνικού μεσαίωνα, που οι νόμοι Αρσένη φέρνουν στην ελληνική κοινωνία. n

 

Προϋπόθεση τόσο για την ύπαρξη όσο και για τη νικηφόρα προοπτική ενός κινήματος ενάντια στους αντιεκπαιδευτικούς νόμους είναι η εκπροσώπηση του αγώνα διαρκείας για την ανατροπή της εκσυγχρονιστικής πολιτικής στην παιδεία, από τη σκοπιά των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων και της νεολαίας.

 


 

ΑΝΕΡΓΙΑ, πρώτο ζήτημα πάλης όλου του κινήματος νεολαίας

του Δημήτρη Γκόβα

Για το κίνημα της νεολαίας, η πάλη κατά της ανεργίας αποτελεί κομβικό ζήτημα, μαζί με τη μάχη για τη μόρφωση και τα ευρύτερα δικαιώματά της. Μισό εκατομμύριο είναι επίσημα οι άνεργοι στην Ελλάδα το εξάμηνο αυτό, από τους οποίους οι 223.000 νέοι 20-29 ετών. 1 στις 3 θέσεις εργασίας των νέων είναι μερικής απασχόλησης. Οι έννοιες του 8ώρου ή του ωραρίου, του βασικού μισθού και της κοινωνικής ασφάλισης είναι έννοιες προς εξαφάνιση. Οι ειδικότητες, ιδιαίτερα οι «μίας χρήσης» από το πλέγμα ΙΕΚ, ΤΕΣ, προγράμματα κατάρτισης, απαξιώνονται γρήγορα.
Είναι φανερό ότι τα τείχη ανάμεσα στην εργασία και την ανεργία έχουν σπάσει, και στη θέση τους έχει δημιουργηθεί ο «απασχολήσιμος». Γι' αυτό και η μάχη κατά της ανεργίας είναι μάχη των νέων εργαζόμενων και όλου του κόσμου της εργασίας που ζει συνεχώς την απειλή. Είναι όμως και μάχη της μαθητικής και σπουδάζουσας νεολαίας κάθε βαθμίδας, που βλέπει σχεδόν σίγουρο το μέλλον της είτε στα ταμεία του ΟΑΕΔ, είτε σε κάποιο κυνήγι προγράμματος «ειδίκευσης και κατάρτισης».
Αυτή η μάχη, δεν μπορεί να δοθεί από τη σκοπιά της «ευαισθησίας» ή της «φιλανθρωπίας». Δεν αφορά σε κάποιους κοινωνικά αποκλεισμένους, και άρα οι λύσεις που προτείνονται στο πρόβλημα της ανεργίας κινούνται σε εχθρική -για τα συμφέροντα των νέων και των εργαζόμενων- κατεύθυνση, αφού «αντιμετωπίζουν» το πρόβλημα με τα Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης, την επιδοτούμενη δημιουργία «νέων θέσεων εργασίας» (δώρο στην εργοδοσία και το κεφάλαιο) αλλά και τις προτάσεις για «μείωση» - ελαστικοποίηση του εργάσιμου χρόνου ή με τη μερική απασχόληση, δηλαδή το σπάσιμο κάθε εργασιακής μονιμότητας, που θα «πολλαπλασιάσει» (δηλαδή θα διαιρέσει) τις υπάρχουσες θέσεις εργασίας. Οι διεκδικήσεις μας, συνδυάζοντας άμεσα αιτήματα οικονομικής και κοινωνικής επιβίωσης των ανέργων, δεν μπορούν παρά να έχουν στον πυρήνα και τη στόχευσή τους τη δυνατότητα της εποχής για πλήρη και σταθερή απασχόληση με αξιοπρεπείς όρους και αποδοχές, να αντιπαρατίθενται δηλαδή με τους νόμους της αγοράς και τους κέρδους.

Ας το πούμε καθαρά. Προϋπόθεση, αλλά και δυνατότητα της εποχής, για να μειωθεί δραστικά η ανεργία, είναι η ριζική και αποφασιστική μείωση των ωρών εργασίας (π.χ. στις 30 εβδομαδιαίως), με μόνιμο και σταθερό πενθήμερο και ταυτόχρονη αύξηση των αποδοχών, ώστε να μπορούν όλοι να ζουν αξιοπρεπώς από ένα μισθό, καθώς και η σύνταξη στα 55 για όλους. Με σταθερό στόχο αυτά, αιτήματα των αγώνων μας μπορούν και πρέπει να είναι η ανατροπή του νόμου Παπαϊωάννου για τις εργασιακές σχέσεις, αλλά και το επίδομα ανεργίας στο ύψος του βασικού μισθού για όλους τους ανέργους, χωρίς προϋποθέσεις και χρονικό όριο. Ο συνυπολογισμός της περιόδου ανεργίας στα συντάξιμα χρόνια, η δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους τους ανέργους ή εργαζόμενους, η εγγραφή όλων των ανέργων στα εργατικά σωματεία, η μη καταβολή δημοτικών φόρων από τους ανέργους, δωρεάν τηλέφωνο και συγκοινωνίες για την περίοδο αναζήτησης δουλειάς και πολλά άλλα. Άλλο ένα σημείο αιχμής είναι το θέμα των μεταναστών και η απάντηση που χρειάζεται η ρατσιστική υστερία, ότι δήθεν φταίνε για την ανεργία, με αίτημα την αναγνώριση ίσων δικαιωμάτων στους ξένους εργάτες.

Η κινητικότητα γύρω από το θέμα της ανεργίας επαναφέρει το ερώτημα των δρόμων οργάνωσης των ανέργων αλλά και του περιεχομένου της πάλης. Αυτό που χρειάζεται καταρχήν είναι η συσπείρωση και κινητοποίηση όλων των ανέργων, υποαπασχολούμενων και μερικώς απασχολούμενων, αποφοίτων όλων των βαθμίδων, εργαζομένων, φοιτητών και μαθητών, με στόχο τη διαμόρφωση προγραμμάτων πάλης κάθε κινήματος και χώρου για τα δικαιώματα στη μόρφωση και τη δουλειά στην κατεύθυνση ενός Νέου Εργατικού Κινήματος των σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων. Σε αυτή την κατεύθυνση μπορούν να δημιουργηθούν παντού «ενώσεις» κατά της ανεργίας, να ενισχυθούν οι προσπάθειες για σωματεία ανέργων και εργαζομένων, παράλληλα με την ουσιαστική ενίσχυση των αγώνων των εργατικών συσπειρώσεων, σχημάτων και σωματείων, σε αντίθεση με τις θέσεις του υποταγμένου επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος, που επικροτεί τις θέσεις της κυβέρνησης και της Ε.Ε. για την απασχόληση, αλλά και κόντρα στις λογικές της «ανάπτυξης» και των προτάσεων για τη σωτηρία των επιχειρήσεων, που εγκλωβίζουν τα συμφέροντά μας ξανά στα γρανάζια των νόμων της αγοράς.

next.gif (252 bytes)

next.gif (252 bytes)