Ο Αλέξανδρος στην Αίγυπτο Ο Αλέξανδρος έγινε δεκτός στην Αίγυπτο θριαμβευτικά ώς Ελευθερωτής. Σε ένα σημείο στην ακτή της μεσογείου, διέταξε την θεμελίωση της Αλεξάνδρειας, μετά απο ένα όραμα. Κατόπιν, διέσχισε την έρημο για την όαση Σίβα, για να πάρει χρησμό απο το εκεί μαντείο. Στη πορεία του οι Οιωνοί ήταν ευνοικοί, καθώς έβρεξε (μέσα στην έρημο!!!) και τον συνόδευαν Αετοί. Οταν έφτασε στο μαντείο, οι ιερείς τον αναγνώρισαν ώς Υιό του Αμμωνα-Ρα (ή Αμμωνα-Δία). Το Μαντείο προφήτεψε οτι θα κατακτήσει τον κόσμο. Επιστρέφοντας στις ακτές της μεσογείου, ανακηρύχτηκε Φαραώ απο τους Αιγύπτιους. Καθώς παρέμεινε αρκετό καιρό στην Αίγυπτο, δίνοντας στον στρατό του μια ευκαιρία για ανάπαυση, ο Αλέξανδρος αντάλλαξε αρκετές επιστολές με τον Δαρείο, ο οποίος του προσέφερε ένα μεγάλο μέρος της Αυτοκρατορίας του για να συνάψει ειρήνη μαζί του. Στα μέσα του 331 πΧ, ο Αλέξανδρος ξεκίνησε με τον στρατό του για να συνεχίσει τις κατακτήσεις του. Αυτή τη φορά είχε 40.000 πεζούς και 7.000 ιππείς μαζί του.

Η Μάχη στα Γαυγάμηλα Προχορώντας στη καρδιά της Περσίας, ανάμεσα στον Τίγρη και τον Ευφράτη, οι ανιχνευτές του εντόπισαν μια νύχτα τις φωτιές του Περσικού στρατού στη τοποθεσία Γαυγάμηλα. Αν και είχε μια καλή ευκαιρία να αιφνιδιάσει τους Πέρσες, περίμενε μέχρι το πρωί (1η Οκτωβρίου 331 πΧ). Ο Μακεδονικός στρατός διέλυσε τον Περσικό αλλά ο Δαρείος για άλλη μια φορά απέφυγε τη σύλληψη, λόγω ενός λανθασμένου ελιγμού του Παρμενίωνα, επικεφαλής της δεξιάς πτέρυγας των Μακεδόνων. Μετά την αποφασιστική αυτή νίκη, ο Αλέξανδρος ανακυρήχτηκε Βασιλέας της Ασίας και έστειλε επιστολές στις Ελληνικές πόλεις ανακοινώνοντας το τέλος της τυρρανίας. Στη συνέχεια ο Αλέξανδρος κατευθύνθηκε νότια και κατέλαβε την Βαβυλώνα, τα Σούσα και την πρωτεύουσα της Περσικής Αυτοκρατορίας, την Περσέπολη. Στην Περσέπολη παρέμεινε τέσερεις μήνες. Κάποιο βράδυ όμως, κατά τη διάρκεια ενός από τα μεθυσμένα γλέντια των Μακεδόνων, κάηκε συθέμελα το Παλάτι του Βασιλιά. (Μάιος του 330 πΧ)

Συνομώτες... Ο Αλέξανδρος είχε αλλάξει. Είχε υιοθετήσει πολλές απο τις Περσικές συνήθειες, όπως τον τρόπο ντυσίματος και τη χλιδή. Απαιτούσε απο τους άλλους να τον προσκυνούν, κάτι που ποτέ δεν δέχτηκαν οι Μακεδόνες. O Αλέξανδρος γινόταν κάθε μέρα και πιό οξύθυμος, πιό καχύποπτος σε σημείο παράνοιας. Οι εκκρήξεις οργής του ήταν ασυγκράτητες και περνούσε μεγάλο μέρος της μέρας μεθυσμένος. Τελικά, ανακαλύπτει μια συνομωσία των Στρατηγών του με αποτέλεσμα να διατάξει την σύλληψη, τον βασανισμό και την εκτέλεση αρκετών απο τους Αξιωματούχους του. Μεταξύ τους, ο Παρμενίωνας, υποδιοικητής του Μακεδονικού στρατού απο την εποχή του Φιλίππου και ο γιός του, Φιλώτας, διοικητής του Ιππικού. Λίγο καιρό αργότερα, μεθυσμένος, καυγάδισε με τον Κλείτο, τον δάσκαλο του στο ξίφος, τον καλύτερο του φίλο μετά τον Ηφαιστίωνα και τον σκότωσε με το σπαθί του. Οταν συνήλθε απο το μεθύσι, θρήνησε τον φίλο του και προσπάθησε να αυτοκτονήσει...

To τέλος του Δαρείου Ο Αλέξανδρος συνέχισε να καταδιώκει τον Δαρείο, μέχρι που τον βρήκε στα Εκβάτανα. Ο Δαρείος είχε δολοφονηθεί απο τον Βήσσο, ένα στρατηγό του, που πίστευε οτι έτσι θα κέρδιζε την εύνοια του Αλέξανδρου. Ο Αλέξανδρος θύμωσε πολύ με αυτή την ενέργεια και σκότωσε τον Βήσσο. Τίμησε τον Δαρείο, κάνοντας του μια βασιλική κηδεία.