Δε φτάνουν όλα τ' άλλα, τώρα έχουν κλείσει το δρόμο και κάτι κερατεάδες, είπε ο γείτονάς του.

Ο Κώστας τον άκουγε σαστισμένος. Δεν πίστευε στ' αυτιά του πια. Ξαφνικά τα μάτια του πήραν ένα πύρινο χρώμα.

Τα γουρούνια!, φώναξε έξαλλος. Τα γουρούνια!, ξαναφώναξε, τι θα γίνει μαζί τους;

Η οργή δεν είναι καλός σύμβουλος Κώστα, του είπε ο γείτονάς του.

Ό,τι και νου του πεις δε θα το ακούσει, είπε η Μπέτυ στο γείτονά της. Δε βλέπεις τα μάτια του που είναι κόκκινα; Περίμενε ν' ανάψουν πράσινο και μετά μίλα του.

Ο Κώστας ήταν ακόμα στον κόσμο του. Ποιος ξέρει άραγε τι σκεφτόταν... Τα μαλλιά του είχαν φουσκώσει σαν αφάνα, κι ένα έντονο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο είχε δημιουργηθεί γύρω τους.

Ξαφνικά, και μ' ένα διαπεραστικό βζιιιιιιίν!, ένα λλρουθκ πετάχτηκε από το αριστερό του μάτι, που επικοινωνούσε με το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου του.

Πιάστε το!, φώναξε η Μπέτυ.

Συλλάβετέ το!, φώναξε ο γείτονάς τους.

Τελικά πρόλαβαν το λλρουθκ κάτω από μια αφίσα που έδειχνε τον Κώστα ανφάς και προφίλ ταυτόχρονα· κάτι σαν τα σχέδια του διάσημου Ισπανού ζωγράφου Πασόκι. Τα μάτια του Κώστα άρχισαν να παίρνουν ένα χρώμα προς το πράσινο, αργά-αργά ξανάβρισκε τη χαμένη επικοινωνία με το περιβάλλον.

Ο γείτονας τότε πρόλαβε να ρωτήσει: τι είναι αυτό το λλρουθκ; Τότε η Μπέτυ του εξήγησε ότι όταν ο Κώστας βρίσκεται υπό πίεση, οι ιδέες του υλοποιούνται άμεσα σε μπαλάκια που πετάγονται από το αριστερό του μάτι, και κάθε μπαλάκι λέγεται λλρουθκ. Για να μη διασαλευθεί η τάξη, ο γείτονας έκανε πως κατάλαβε.

Ο Κώστας πήρε το λλρουθκ και πλησίασε τη μεγάλη ηλεκτρονική κληρωτίδα που υπήρχε στη μια γωνία του δωματίου.Ξεκλείδωσε με σεβασμό το μικρό άνοιγμα κι έριξε μέσα το λλρουθκ. Ξανάκλεισε το μικρό άνοιγμα κι έβαλε σε λειτουργία την κληρωτίδα. Ύστερα από 2'06'' (καταπληκτικής ακρίβειας αυτό το ταϊβανέζικο χρονόμετρο), η θεά Τύχη έριξε από μια μικρή έξοδο το λλρουθκ που είχε διαλέξει, καθώς και το αποκωδικοποιημένο περιεχόμενό του.

Ο γείτονας έμεινε με το στόμα ανοιχτό, καθώς το τυχαίο λλρουθκ ήταν αυτό που προηγουμένως είχε ρίξει στην κληρωτίδα ο Κώστας! Μάλλον αναμενόμενο ήταν όμως το αποτέλεσμα, καθώς δεν υπήρχε άλλο λλρουθκ στην κληρωτίδα... Οι τρεις έσκυψαν πάνω από το αποκωδικοποιημένο περιεχόμενο, το διάβασαν και γέλασαν με ανακούφιση καθώς το σχέδιο του Κώστα ήταν απλό αλλά όντως ιδιοφυές (η Μπέτυ απλώς χαμογέλασε, γιατί το γέλιο δημιουργεί ρυτίδες). Αποφάσισαν πώς θα δράσουν και χώρισαν. Η Μπέτυ με τον Κώστα μείναν στο κτίριό τους, και ο γείτονάς τους αποχώρησε για το δικό του μουντό κτίριο. Το βράδι όλοι κοιμήθηκαν ήσυχοι, γνωρίζοντας ότι το επόμενο πρωί τα σκουπίδια δε θα μαζεύονταν στο κέντρο της πόλης σαν να ρίχνονταν κατά ρυπάς...

Ω, ναι! Το επόμενο πρωί έφτασε στην ώρα του. Οι πολίτες που βγήκαν να πάνε στη δουλειά τους, αντίκρυσαν το πιο απίθανο πράγμα που θα μπορούσαν να φανταστούν. Ορδές γουρουνιών είχαν κατακλύσει την πόλη και μασούλαγαν αχόρταγα ό,τι σκουπίδι έβρισκαν στο δρόμο τους. Η πόλη σε λίγες ώρες θα ήταν πάλι καθαρή. Ένα γουρούνι ψιθύρισε ότι όλα τα σκουπίδια είναι ίδια, αλλά μερικά είναι πιο ίδια από τα άλλα, και νοστάλγησε τη φάρμα του.

Ο Κώστας και ο γείτονάς του βρίσκονταν στο σπίτι τής Μπέτυς και μαζί της παρακολουθούσαν πρωινές ειδήσεις. Ήταν χαρούμενοι και έδρεπαν δάφνες ικανοποίησης. Στον Κώστα ποτέ δεν άρεσαν οι δάφνες στις φακές του, αλλά σήμερα δε μπορούσε να αρνηθεί τίποτα στη Μπέτυ. Έφαγαν τις φακές τους και κατηφόρισαν προς το Φίλιον (πρώην Dolce).

Τα γουρούνια..., μουρμούριζαν χαρούμενοι και οι τρεις τους, κι έσκαγαν ένα πλατύ χαμόγελο (η Μπέτυ δεν έσκαγε και τόσο πλατύ χαμόγελο, γιατί δημιουργεί ρυτίδες).

Τα γουρούνια...

Για τον αθλητισμό και τα νιάτα ή Το χοίρον ως βέλτιστον - Χαμόγελο οχτώ και μισή - Το επίδομα πολυτέκνων και όλα όσα θα θέλατε να μάθετε γι' αυτό - Το μπαλάκι - Ε.Ο. Η Κόκκινη Παπαρούνα - Το φακελάκι, ο γιατρός, και τώρα πια τραβάμε μπρος... - Το παραμύθι του Μάκη κι ένα περαστικό μουστάκι - Επί τη επετείω - Ο Quint στα Χανιά