Αράπηδες

Από τα μικρότερα χωριά της περιοχής της Ηραίας, είναι οι Αράπηδες που βρίσκεται 4,5 χλμ. δυτικά του χωριού Σέρβου. Ο οικισμός είναι χτισμένος πάνω από το φαράγγι της Γκούρας, σκαρφαλωμένος σε απότομο βράχο, το βράχο του Αράπη. Συνδέεται με επαρχιακό δρόμο με τα χωριά Σέρβου και Λυσσαρέα. Διοικητικά υπάγεται στο Δημοτικό διαμέρισμα Σέρβου. Έχει ελάχιστους μόνιμους κατοίκους. Πριν όμως ερημώσουν για τα καλά τα χωριά της Αρκαδίας από την εσωτερική μετανάστευση, έξω από την εκκλησία του χωριού, τον Αγιο Κωνσταντίνο, γινότανε μεγάλο πανηγύρι με πραματευτές, όργανα και όλα τα σχετικά. Την ημέρα της γιορτής του Αγίου και λόγω του πανηγυριού το χωριό δεχότανε μεγάλο αριθμό επισκεπτών από τα κοντινά χωριά Σέρβου, Λυκούρεση, Ψάρι,  Λυσσαρέα, Σαρακίνι, Κοκκινοράχη, Αετορράχη, Τουθόα και Όχθια.

Το χωριό Αράπηδες είναι ο τόπος καταγωγής των αγωνιστών κλεφτών Δήμου και Μακρυγιάννη, που έδρασαν στην ευρύτερη περιοχή. Έτσι έστω και με αρκετή καθυστέρηση γράφτηκαν τα ονόματά τους στο  μνημείο πεσόντων, που έγινε πρόσφατα στους Αράπηδες, τον Αύγουστο του 2005.

Για τους Αράπηδες υπάρχει η κατωτέρω παράδοση που μοιάζει αρκετά  σαν παραμύθι, αλλά αν κρίνουμε από το όνομα του οικισμού θα πρέπει και να έχει και ιστορική βάση.

 

Ο Αράπης και τα φλουριά του

Στην περιοχή του οικισμού Αράπηδες κατά τον καιρό της Τουρκοκρατίας ζούσε  ένας Αράπης φοβερός και τρομερός. Ηταν  μεγαλόσωμος και πολύ δυνατός έτσι καταπίεζε και καταδυνάστευε τους κατοίκους των γύρω περιοχών. Εκτός από τη δύναμη είχε και πολλή εξυπνάδα, όπως φαίνεται από το κατωτέρω τέχνασμα που χρησιμοποίησε για να εντυπωσιάσει και να αποφύγει τη φορολογία.

Όταν πληροφορήθηκε ένα κλιμάκιο από Τούρκους θα πήγαινε εκεί με σκοπό να τον φορολογήσει ετοίμασε μια σούβλα σφάζοντας  ένα βόδι. Στο εσωτερικό του βοδιού έβαλε  άλλα μικρότερα σφαγμένα ζώα,  έναν τράγο, στη συνέχεια άλλα μικρότερα ζώα και στο τέλος  έναν κόκκορα.

Όταν έφτασαν οι Τούρκοι τους υποδέχτηκε στήνοντας την μεγάλη αυτή  σούβλα, την οποία γύριζε με έναν δικό του τρόπο και μόνο με το ένα του δάκτυλο!

Βλέποντας οι Τούρκοι τον πλούτο και τη δύναμη του Αράπη εντυπωσιάστηκαν  και φοβήθηκαν τόσο πολύ, που δεν τόλμησαν να κάνουν κουβέντα για φορολογία. Εφυγαν άπρακτοι και έσπευσαν να διηγηθούν στον Αγά τους όλα αυτά.

Δεν ξαναγύρισαν ποτέ για να τον φορολογήσουν και έτσι ο Αράπης συνέχισε να καταπιέζει τους κατοίκους των γύρω περιοχών κάνοντας βοσκοτόπια όλα τα χωράφια τους, ακόμη και τα καλλιεργημένα.

Από την εκμετάλλευση της κτηνοτροφίας έβγαζε πολλά χρήματα, τα οποία μετέτρεπε σε χρυσά φλουριά. Τα φλουριά τα έκρυβε σε μυστικό μέρος κάπου στο βράχο κοντά στη βρύση. Λέγεται ακόμη ότι είχε παντρευτεί μια γυναίκα Χριστιανή, τη Βαρυφίλω με την οποία απέκτησαν τρείς κόρες.

Ο Αράπης έζησε πολλά χρόνια αυξάνοντας το θησαυρό του σε χρυσά φλουριά. Τελικά βρέθηκε ένα  άφοβο και δυνατό παλληκάρι από το χωριό Σέρβου, ο Κωσταντής, που του εναντιώθηκε  και τελικά κατάφερε να τον σκοτώσει με  χρυσό βόλι, γιατί τα συνηθισμένα βόλια δεν  έπιαναν τον Αράπη!

Ο μεγάλος θησαυρός του Αράπη έμεινε κρυμένος εκεί στο άγνωστο μέρος στο βράχο κοντά στη βρύση. Πρέπει να ψάξανε πολλοί για το θησαυρό αυτό...

Δεν μαθεύτηκε όμως ποτέ αν τον βρήκε κάποιος.

Επειδή όπως είπαμε ο Αράπης ήταν πανέξυπνος πρέπει να είχε διαλέξει μέρος δύσκολο και απίθανο για να κρύψει το θησαυρό του... Ισως και να βρίσκεται ακόμη  εκεί,  περιμένοντας ακόμη εκείνον που θα τον ανακαλύψει.    

επιστροφή στην αρχή

Επιστροφή στην αρχική σελίδα

Αρχική Σελίδα Χωριό Σέρβου Φωτογραφίες Slides Κινούμενες Φωτογραφίες Παρουσίαση Εκκλησιών ΑλμπουμΛογοτεχνική Σελίδα