| main page (gr) | home | main page |
| novel (gr) | selections | readings | gallery | pre-meaning | advanced computing | str (gr) | internet epitome (gr) | win stuff |
Το internet είναι ένα δίκτυο, ένα διεθνές δίκτυο δικτύων το οποίο έχει συνδέσει ηλεκτρονικούς υπολογιστές σε όλo σχεδόν τον πλανήτη. Θα μιλήσουμε γενικά, για όλα τα επίπεδα του θαυμαστού αυτού κόσμου, θεωρώντας βεβαίως ότι ο αναγνώστης, αν και αρχάριος, ξέρει κάποια βασικά του τύπου: υπολογιστής, οθόνη και ποντίκι.
Αυτά που θα πούμε, χωρίζονται σε τέσσερα μέρη. Το πρώτο κομμάτι σχετίζεται με το κατώτατο επίπεδο, το φυσικό και λογισμικό υπόστρωμα βάσει του οποίου έχει στηθεί το διαδίκτυο. Το δεύτερο κομμάτι αφορά την οργάνωση και λειτουργία του διαδικτύου, ποια είναι τα επίπεδα του και οι κόσμοι του. Τα τρίτο μέρος αφορά τον χρήστη του διαδικτύου, το πως θα μπορέσει κάποιος να χρησιμοποιήσει το διαδίκτυο. Τέλος, το τέταρτο μέρος, αναφέρεται στο τι θα μπορεί να λάβει από το διαδίκτυο ή να δώσει σε αυτό ο χρήστης του.
Η λέξη internet έχει σα δεύτερο συνθετικό το net το οποίο είναι συντομογραφία του network, του δικτύου, ή, του ιστού. Ένα δίκτυο, γενικά, συνδέει κόμβους, ή, αποτελείται από κόμβους και συνδέσεις. Έτσι και στα δίκτυα υπολογιστών, έχουμε να κάνουμε με διασυνδεδεμένες μηχανές, οι οποίες μπορούν να ανταλλάσσουν εντολές και δεδομένα. Οι μηχανές αυτές μπορεί να είναι αυτόνομοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, περιφερειακά όπως έξυπνοι εκτυπωτές ή συστήματα αποθήκευσης δεδομένων, gateways, εξειδικευμένοι δηλαδή υπολογιστές που λειτουργούν ως διερμηνείς μεταξύ διαφορετικών μηχανών ή και ολόκληρων δικτύων. Απλό δίκτυο αποτελούν ο υπολογιστής και ο εκτυπωτής του. Δύο υπολογιστές για να μιλήσουν μεταξύ τους φτιάχνουν δίκτυο. Ο υπολογιστής και ο σκληρός δίσκος του επίσης αποτελούν δίκτυο. Ουσιαστικά, δίκτυο αποτελούν και η CPU και τα τσιπς της κύριας μνήμης που επικοινωνούν μέσω των data bus και address bus που δεν είναι παρά παράλληλες γραμμές μεταφοράς σημάτων.
Σε μία παράλληλη γραμμή μεταφοράς, πέραν των handshaking ψηφιακών γραμμών, υπάρχουν και τόσες ψηφιακές γραμμές δεδομένων όσα είναι τα bits της λέξης της μηχανής, συνήθως οκτώ, δεκαέξι, τριανταδύο ή σε (μεγάλες μηχανές) ακόμη και εξήντα τέσσερα. Την παράλληλη γραμμή την συζητά κανείς σε αντιπαράθεση με την σειριακή γραμμή μεταφοράς. Εκεί έχουμε τις handshaking γραμμές και μόνο μία γραμμή δεδομένων. Μια παράλληλη γραμμή είναι πιο γρήγορη από μία σειριακή. Αυτό συμβαίνει διότι εάν στην παράλληλη μία n-bίt λέξη μεταφέρεται σε μία μονάδα χρόνου, στη σειριακή, μεταφέρεται σε n χρονικές μονάδες. Από την άλλη, είναι n περίπου φορές πιο φτηνή. Λόγω λοιπόν της ανάγκης ταχύτητας, μέσα στον υπολογιστή, τα busses είναι παράλληλα. Με τον εξωτερικό κόσμο, ο υπολογιστής επικοινωνεί είτε σειριακά, είτε παράλληλα. Με τον σκληρό, για παράδειγμα, χρησιμοποιείται συνήθως το SCSI bus, που είναι παράλληλη γραμμή με ταχύτητα της τάξης των 512 kbps (kilo bίts per second), ενώ με τον εκτυπωτή, το RS232 ή RS422 bus, με ταχύτητα της τάξης των 9.6 kbps.
Παράλληλη ή σειριακή επικοινωνία επιτυγχάνεται όταν λειτουργούν αρμονικά το φυσικό και το λογισμικό επίπεδο, το bus δηλαδή και το protocol (πρωτόκολλο) με βάσει το οποίο χρησιμοποιείται το bus. Το πρωτόκολλο αποτελείται από τις handshaking διαδικασίες, δομές δεδομένων και πιθανώς εντολές με βάσει τις οποίες η γραμμή μεταφέρει την ή τις λέξεις. Προφανώς, για να επικοινωνήσουν δύο μηχανές πρέπει να συμφωνούν και οι δύο στο πρωτόκολλο επικοινωνίας (το οποίο θα συμφωνήσουμε από εδώ και στο εξής ότι εμπεριέχει και το bus, τα specifications δηλαδή του bus), θα πρέπει δηλαδή και οι δύο να υποστηρίζουν το εν λόγω πρωτόκολλο. 'Όταν ένας υπολογιστής υποστηρίζει ένα α πρωτόκολλο επικοινωνίας, τότε λέμε ότι διαθέτει α port (πόρτα). Μία πόρτα, εν γένει αποτελείται από hardware και software.
Όταν δύο ή περισσότερες μηχανές δικτυωθούν, μέσω των σειριακών ports, ή μέσω άλλης μεθοδολογίας, για να μην χαθούν ή καταλήξουν σε λάθος χέρια τα όποια σήματα μεταφέρονται μέσα στο δίκτυο, θα πρέπει να υπάρχει κατ' ελάχιστο μία μεθοδολογία καθορισμού αποστολέα και παραλήπτη. Τέτοια θέματα, όπως και θέματα διάσπασης και ανασύνθεσης των μηνυμάτων για αποτελεσματικότερη μεταφορά τους, τα επιλύουν τα πρωτόκολλα δικτυακής και διαδικτυακής σύνδεσης (δηλαδή το TCP/lP).
Την δεκαετία του 60, το αμερικάνικο υπουργείο άμυνας ξεκίνησε ένα πρόγραμμα μελέτης και ανάπτυξης των επικοινωνιών υπολογιστών εν καιρω πολέμου μέσω της DARPA. Από τις μελέτες αυτές αναπτύχθηκαν πρωτόκολλα που συνδύαζαν χαρακτηριστικά ανεξαρτησίας από τύπο μηχανής ή διασύνδεσης, ταχύτητας, ασφάλειας, ανοχής σε τμηματικές καταστροφές. Τα πρωτόκολλα αυτά έγιναν αποδεκτά και χρησιμοποιήθηκαν από την ακαδημαϊκή κοινότητα τις δεκαετίες 70 και 80 για μεταφορά αρχείων, τηλεσύνδεση και electronic mail. Μετά το 1994, με τον καθορισμό του WWW έλαβε χώρα η εμπορική έκρηξη του internet.
Το TCP/ΙP είναι το πρωτόκολλο διαδικτυακής επικοινωνίας που αποτελεί την βάση του internet. Ορίζει με ποίο τρόπο θα διασπασθεί ένα μήνυμα σε τμήματα που ονομάζονται packets (πακέτα), με ποία ακριβώς μορφή τα πακέτα θα σταλούν στον έξω κόσμο, τι πληροφορία θα μεταφέρουν και θα συλλέγουν καθώς θα ταξιδεύουν, και τέλος, όταν θα φτάσουν στον προορισμό τους, με ποίο τρόπο θα ανασυντεθούν στο τελικό μήνυμα. Το πρωτόκολλο TCP (transmission control protocol) είναι υπεύθυνο για την διάσπαση του μηνύματος στα πακέτα εκείνα που τεχνικά ονομάζονται datagrams, και για την ανασύνθεση τους στο άλλο άκρο, για την επανεκπομπή όποιου πακέτου χάνεται στο δρόμο, και για την τοποθέτηση των πακέτων στην σωστή σειρά τους. Το πρωτόκολλο ΙP (internet protocol) είναι υπεύθυνο για το routing του κάθε datagram. Παρόλο που φαίνεται ότι το ΤCΡ κάνει όλη την δουλειά, σε μεγάλα δίκτυα, το να φτάσει ένα πακέτο στον προορισμό του μπορεί να είναι περίπλοκο. Αν για παράδειγμα πέσει κάποιος υπολογιστής του δικτύου, υπάρχει συγκεκριμένη αυτόματη μεθοδολογία ώστε τα πακέτα που μεταφερόντουσαν διαμέσου αυτού, να γίνουν re-routed μέσω των υπολοίπων.
Ένα δίκτυο, στην περίπτωση των PC ή των Αpple Macίntosh, μπορεί να υλοποιηθεί με ένα καλώδιο και δύο μηχανές. Στην περίπτωση των δύο Macintosh για παράδειγμα, το καλώδιο θα συνδέσει τις δύο σειριακές πόρτες με την ένδειξη modem για παράδειγμα. Στην συνέχεια ενεργοποιεί κάποιος δυο προγράμματα terminal emulation και στις δύο μηχανές, και έτσι, έχει γίνει το κάθε μηχάνημα τερματικό του άλλου. Έτσι ακριβώς μπορεί να γίνει και για δύο PC μέσω των COM ports και ένα καλώδιο τύπου null modem. Μία τέτοια (αργή) σύνδεση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μεταφορά files (αρχείων). Τέτοιου τύπου σειριακή σύνδεση μπορεί να υλοποιηθεί και με Macintosh και ΙΒΜ ΡC με κατάλληλο null modem καλώδιο (που θα λάβει υπό όψη του την διαφορά μεταξύ RS232 και RS422). Στην διαμόρφωση των δύο Μαc που περιγράψαμε παραπάνω, έχουμε και την δυνατότητα μιας πιο εξελιγμένης και πιο κομψής δικτύωσης. Την δικτύωση υπό το πρωτόκολλο AppleΤalk. Εάν αντί να ενεργοποιήσουμε terminal emulatοrs, ενεργοποιήσουμε το προεγκατεστημένο AppleTalk software, τότε, αυτόματα, αποκτούν οι δύο μηχανές την ικανότητα να χρησιμοποιούν τα resources η μία της άλλης, π.χ. χώρο στο δίσκο, εκτυπωτές, κτλ. Είτε μέσω της πρώτης διαμόρφωσης και ένα πρόσθετο πρωτόκολλο, το ΡΡΡ (point to point protocοl), είτε μέσω Appletalk, μπορεί το δίκτυο να στηθεί και σαν TCP/ΙΡ.
Το Ethernet είναι ένα πρωτόκολλο που περιγράφει το software και hardware για πολύ γρήγορη διασύνδεση υπολογιστών σε δίκτυο. Η κάθε μηχανή λαμβάνει μία μοναδική διεύθυνση και τα μηνύματα σπάνε πάλι σε πακέτα. Το ethernet χρησιμοποιεί ένα τύπο πρωτοκόλλου που καλείται CSMACD από τα αρχικά των λέξεων Carrier Sense, Μultiple Access, Cοllision Detect. Το τμήμα Multipe Αccess σημαίνει ότι κάθε σταθμός είναι συνδεδεμένος σε ένα κοινό αγώγιμο καλώδιο (ή πιο σωστά, σε μία κοινή γραμμή μεταφοράς, η οποία μπορεί βεβαίως να αποτελείται από περισσότερα του ενός καλώδια). Το τμήμα Carrier Sense σημαίνει ότι πριν ένας σταθμός να αποστείλει δεδομένα, ελέγχει εάν κάποιος άλλος σταθμός ήδη μεταδίδει ή όχι. Εάν όχι, τότε μεταδίδει αμέσως. Ένας τυπικός σταθμός εργασίας σε δίκτυο ethernet μεταδίδει δεδομένα με ρυθμό 10 Mbps (Μega bits per secοnd), δηλαδή, 1 bit ανά 100 ns (nano second). Το ηλεκτρο-μαγνητικά πεδίο που περιγράφει το σήμα που αφορά το εν λόγω bit, ταξιδεύει μέσα στο καλώδιο κάτι λιγότερο από ένα μέτρο το 1 ns. Άρα, όταν το πρώτο bit θα έχει ταξιδέψει κάτι λιγότερο από 100 μέτρα στο καλώδιο αυτό, το δεύτερο bit θα αποστέλλεται από τον σταθμό. Στο ίδιο καλώδιο, όμως μπορεί κάλλιστα να βρίσκεται και ένας άλλος σταθμός εργασίας, π.χ. σε απόσταση 260 μέτρων από τον πρώτο που θα αρχίσει να εκπέμπει την ίδια στιγμή με τον πρώτο. 'Έτσι, όταν θα βρίσκονται στην φάση αποστολής του τρίτου bίt, όταν θα φτάσει το σήμα του πρώτου bit του ενός στον άλλο σταθμό. Το τελευταίο μας εξηγεί την ανάγκη του τμήματος Collision Detect. Όταν δύο σταθμοί τύχει να αρχίζουν να μεταδίδουν σήματα ταυτόχρονα, τότε, τα σήματα αυτά θα συγκρουστούν λίγα ns αργότερα. Όταν τέτοια σύγκρουση συμβεί, οι δύο σταθμοί παύουν να εκπέμπουν, και ξαναρχίζουν λίγο αργότερα σε τυχαία επιλεγμένες στιγμές.
Το TCP/ΙP υπάρχει πάνω από το Ethernet, ή το AppleTalk, ή πάνω από άλλο φυσικό δίκτυο. Το TCP/ΙP δεν προσδιορίζει hardware.
Το TCP/IΡ άρχισαν να το υλοποιούν στην δεκαετία 60-70, ή πιο σωστά να το υιοθετούν όλο και πιο πολλά πανεπιστήμια. Δεν υπήρχε καμία κεντρική αρχή που το επέβαλε, απλώς ήταν σαφές σε όλους, ότι εάν τα υποστήριζαν θα μπορούσαν να μιλάνε με χιλιάδες άλλες μηχανές σε όλο τον κόσμο. Στα πρώτα του βήματα το internet εξελίχθηκε σε καθαρά εθελοντική βάση. Κάποια στιγμή το NSF είδε ότι θα ήταν ισχυρός αρωγός της έρευνας στην Αμερική το να δημιουργούσε ένα backbone υψηλής ταχύτητας, και έτσι ξεκίνησε η ωρίμανση του internet στις δεκαετίες 70-80.
Σε όλη την μη-ιεραρχική δόμηση του internet υπάρχει κατ' ανάγκη μια κεντρική υπηρεσία. Είναι αυτή η οποία ορίζει τις διευθύνσεις και ονομασίες των μηχανών που συνδέονται στο διαδίκτυο. Η υπηρεσία αυττή έχει κατ' ανάγκη και για προφανείς λόγους κεντρικό ρόλο, αλλά όχι διοικητικό ρόλο.
Οι διευθύνσεις όταν πρωτο-δόθηκαν, είχαν χωριστεί σε τρεις κλάσεις: Α class, B class, και C class. Μετά την εκθετική έκρηξη του όγκου internet στην δεκαετία του 90, και την ελάττωση των διαθέσιμων διευθύνσεων, αφενός καταργήθηκαν οι κλάσεις, αφετέρου ετοιμάζονται νέα πρωτόκολλα για το internet 2.
Κάθε μηχανή, ή ορισμένες μηχανές, σε εθελοντική βάση τρέχουν ένα server πρόγραμμα που παρέχει ειδικές υπηρεσίες ή πληροφορίες. Kάθε χρήστης τρέχει το συζυγές clίent πρόγραμμα που αλληλεπιδρά με τον seιver και λαμβάνει τις πληροφορίες που θέλει.
Μπορεί ο οποιοσδήποτε χρήστης από οποιαδήποτε δικτυωμένη μηχανή να συνδεθεί σε λογαριασμό άλλου χρήστη σε άλλη μηχανή και να μεταφέρει αρχεία, εάν βεβαίως ο δεύτερος το επιτρέπει.
Μπορεί ο οποιοσδήποτε χρήστης από όποια μηχανή να μπει σε άλλη μηχανή, ή οποία μπορεί να βρίσκεται στην άλλη άκρη του πλανήτη, και να εκτελεί εντολές στην δεύτερη μηχανή.
Μπορεί ο οποιοσδήποτε χρήστης από όποια μηχανή να στείλει ειδικού τύπου αρχείο που καλείται electronic mail (e-mαil) σε άλλο χρήστη οτην ίδια ή σε άλλη μηχανή. Υπάρχουν ειδικά πρωτόκολα (PΟP, SΜΤΡ) για τον χειρισμό αυτών των μηνυμάτων, και ειδικά προγράμματα server τύπου που αναλαμβάνουν την διακίνηση και αποθήκευση των μηνυμάτων αυτών.
Αυτό είναι το Network File System. Μπορεί ο οποιοσδήποτε χρήστης από όποια μηχανή να χρησιμοποιεί resources άλλης μηχανής, π.χ., χώρο σε σκληρό δίσκο για αποθήκευση αρχείων (fίles).
Μπορούν πολλοί χρήστες από διάφορες μηχανές να ανταλλάσσουν μηνύματα τα οποία συλλέγονται σε ειδικά χώρο προσπελάσιμο από όλους. Είναι κάτι σα δημόσιο τοίχο όπου όλοι μπορούν να κολλήσουν το μήνυμά τους.
Μπορεί ο οποιοσδήποτε χρήστης να ψάχνει για ειδική πληροφορία αυτόματα, σε ειδικούς serνers databases. Αυτές είναι υπηρεσίες που υποστηρΙζονται από την ακαδημάίκή κοινότητα κυρίως.
Μπορεί ο οποιοσδήποτε χρήστης να ψάχνει για νέα, ή να παρέχει νέα, αυτόματα.
Αυτό είναι το world wide web. O πιο πρόσφατος και πιο συναρπαστικός παράλληλος κόσμος του internet. Μπορεί ο οποιοσδήποτε χρήστης να ψάχνει για ειδική πληροφορία αυτόματα επισκεπτόμενος υπερκείμενα (hypertexts) που περιέχουν links, εικόνα, ήχο ή και προγράμματα applets επιπλέον του γραμμικού κειμένου. Όλος ο κόσμος μοιάζει πια σα τις σελίδες ενός βιβλίου το οποίο μπορεί να διαβαστεί από όποια κατεύθυνση θελήσει κανείς! Οι σελίδες, ή αλλιώς, sites, τόποι, χώροι), γράφονται σε μία γλώσσα τύπου SGΜL την HTML (hyper text markup language) και υπάρχουν σε υπολογιστές σε όλο τον κόσμο, προσπελάσιμες από όλο τον κόσμο μέσω του ΗΤΤP (HyperText Transfer Protocol).
Ολοκληρώσαμε την γενική περιγραφή του internet, και ξεκενάμε το τρίτο μέρος της συζήτησης, που αφορά την χρήση του διαδικτύου. Η συζήτηση εδώ σχετίζεται με το πώς έχει στηθε το διαδίκτυο. Το πως στήνεται σε επίπεδο hardware και software και σε επίπεδο πρωτοκόλλων, το είδαμε. Το Ethernet π.χ., που είδαμε στο μέρος Α, αφορά LAN (local area networks), είναι δηλαδή κάποια καλώδια και κάποιες κάρτες που αφορούν ένα κτήριο, ή ένα campus, εάν περάσουμε και καλώδια από κτήριο σε κτήριο, και προσθέσουμε και repeaters. Αλλά δεν μπορούμε να περάσουμε ένα καλώδιο από την Αθήνα στην Πάτρα για παράδειγμα. Χρειάζεται τεράστια υποδομή για να κατασκευάσεις και να συντηρήσεις κάτι τέτοιο, υποδομή που έχει o ΟΤΕ, η ΔΕΗ, ο ΕΣ, αλλά όχι μια εταιρεία, ένα πανεπιστήμιο, ή πολύ λιγότερο ένας ιδιώτης. 'Ετσι λοιπόν, στην Αμερική, στην Ευρώπη, στην Ελλάδα, έχουν στηθεi backbones με υποστήριξη εθνικών πόρων, με τεχνολογία οπτικών ινών, που έχει συνδέσει μεγάλες πόλεις και κέντρα ερευνών του κόσμου κατ' ευθείαν.
Από εκεί και πέρα, για να "μπεις" επάνω σε αυτά τα backbones, όλοι οι υπόλοιποι, χρησιμοποιούν τηλεπικοινωνίες. Το προϋπάρχον δίκτυο, ή ειδικά δίκτυα που στήνουν οι κατά τόπους τηλεπικοινωνιακές εταιρείες, ή ιδιωτικές εταιρείες που είτε έρχονται σε συμφωνία με κάποια τηλεπικοινωνιακή ή στήνουν κάτι δικό τους, και όπου όλοι αυτοί δίδουν υπηρεσίες υποστήριξης internet σε ιδιώτες ή εταιρείες. Αυτοί καλούνται ISP (internet service proνiders).
'Ενας ISP, έχει έναν κεντρικό υπολογιστή συνδεδεμένο με το internet από την μία, και με μια πλειάδα από modems από την άλλη, τα οποία modems χρησιμοποιούν οε χρήστες όταν με το προσωπικό τους mοdem καλούν τηλεφωνικά τον ISP.
Στο προηγούμενο υποκεφάλαιο μιλήσαμε για τα modems. Τι είναι αυτά; Ένα modem είναι μια interface συσκευή που παντρεύει δύο διαφορετικές τεχνολογίες με τελείως διαφορετική προέλευση και ηλικία. Την ψηφιακή τεχνολογία των υπολογιστών με την αναλογική τεχνολογία των τηλεπικοινωνιών. 'Ετσι το rnodem, που προέρχεται από την σύντμηση δύο λέξεων: modulatοr-demodulatοr (διαμορφωτής-αποδιαμορφωτής), λαμβάνει τα bytes από τον υπολογιστή δια μέσου συνήθως της σειριακής του πόρτας και τα μετατρέπει σε ήχο κατάλληλο να ταξιδέψει διαμέσου του απλού τηλεφώνου. Στην άλλη άκρη της γραμμής, ένα άλλο modem αναλαμβάνει να κάνει την αντίστροφη διαδυcασία.
'Ετσι, εάν έχω modem και καλέσω τον ΙSΡ στον αριθμό που μου έχει δοθεί για το σκοπό αυτό, το modem που έχει ο ΙSΡ στην άλλη άκρη θα συζευχθεί με το δικά μου και οι δύο υπολογιστές θα μιλάνε σαν να είχαν συνδεθεί με ένα καλώδιο σε διπλανά δωμάτια. Μία τέτοια σύνδεση καλείται Dial-υp connection.
Και τώρα ξεκινά το παιχνίδι internet. Τρέχω στον υπολογιστή μου έναν terminal emulator, και έχω υπό τις διαταγές μου τον υπολογιστή του ISP (όσο βεβαίως αυτός μου επιτρέπει). Μπορώ έτσι να ενεργοποιήσω τα e-mail, το ftp, το telnet, κτλ. Υπό αυτού του τύπου την σύνδεση, όλη την intetnet δουλεία την φέρνει σε πέρας o υπολογιστής του ISP, ο δικός μου λειτουργεί μόνο σαν τερματικό. Επειδή όμως λειτουργεί σαν απλό τερματικό, οι δυνατότητες του παρουσίασης δεδομένων περιορίζονται σε text-only μορφή. Την σύνδεση αυτή όπου ο χαμάλης είναι o υπολογιστής του ISP, και όπου ο δικός μου υπολογιστής δεν υπάρχει σαν αυτόνομη οντότητα στο διαδίκτυο, ας την ονομάσουμε σύνδεση DULDCOTO (Dial-Up, Low-Demand, Client-Only, Τext-Only). Στην σύνδεση αυτή, δεν έχουμε ανάγκη από δυνατό υπολογιστή (ακόμη και ένα 386 κάνει), και η πρόσβασή μας στο internet είναι client-only και text-only.
Εάν θέλω να δω στην πλήρη του εξέλιξη το WWW, θα πρέπει ο δικός μου υπολογιστής να χειρίζεται τα datagrams. Για να το επιτύχω αυτό θα πρέπει με κάποιο τρόπο να περάσει το ΤCΡ/ΙΡ πάνω από την σειριακή σύνδεση που έχω ανοίξει με τα modems. Για να επιτευχθεί αυτό πρέπει να ενεργοποιηθεί πρόσθετο software και στον δικό μου υπολογιστή και στον ΙSΡ, το οποίο θα στέλνει τα datagrams που φτάνουν οτον ISP και αφορούν εμένα, σε εμένα. Ένα από τα καλύτερα πρωτόκολλα που επιτυγχάνει αυτό είναι το ΡΡΡ (Point to Point protocol). Στην περίπτωση αυτή, με το που θα γίνει επιτυχής dial-υρ connection, ενεργοποιείται το ΡΡΡ και στους δύο υπολογιστές και ο δικός μου υπολογιστής αναλαμβάνει το βάρος του ΤCΡ/ΙΡ που με αφορά. Ας ονομάσουμε την σύνδεση αυτή DUHDCO (Dial-Up, High-Demand, Client Οnly). Στη σύνδεση αυτή ο χαμάλης είναι ο υπολογιστής μας, αλλά έχει πλήρη πρόσβαση σαν clίent στο internet. Με λίγο υψηλότερο κόστος από μεριάς μας, με κατάλληλη συμφωνία με τον ISP, μπορούμε να υλοποιήσουμε σύνδεση σαν την DUHDCO μόνο που θα έχουμε και την επιπλέον δυνατότητα αυθύπαρκτης παρουσίας στο internet. θα έχουμε δηλαδή μοναδική διεύθυνση, και έτσι θα αποκτήσουμε αυτόματα και την ικανότητα serving, θα γίνουμε δηλαδή και client και serνer. Ας ονομάσουμε την σύνδεση αυτή DUHDS (Dial-Up, High-Demand, Server). Συνήθως, οι ISP ονομάζουν την σύνδεση αυτή Dial-Up-ΙΡ.
Ο πρώτος client που έγινε ευρεία γνωστός και που ουσιαστικά προώθησε την εξάπλωση του WWW και κατ' επέκταση του internet ήταν το πρόγραμμα Mosaic που κατασκεύασε και έδιδε δωρεάν η Αμερικάνικη υπηρεσία NCSA (National Center for Supercomputer Applications). Το πρόγραμμα αυτό έτρεχε σε κάθε τύπο υπολογιστή που υπήρχε (ΡC, Macintosh, Sυn, κλπ) γύρω στα 1994 και έδιδε στον χρήστη του την δυνατότητα να κάνει το λεγόμενο brοwsing επί του παγκόσμιου υπερκειμένου του WWW. 'Ηταν δηλαδή ένα πρόγραμμα που καταλάβαινε την ΗTML, τα Ιinks, τα URL, και χρησιμοποιώντας τις γραφικές ικανότητες του υπολογιστή του χρήστη του έδινε μια ψευδαίσθηση συνέχειας σελίδων εικόνων και πληροφοριών ανεξάρτητα εάν οι πληροφορίες αυτές δίδονταν από έναν WWW server στην Αυστραλία ή την Γουατεμάλα. Στην συνέχεια υπήρξαν και άλλα τέτοιου τύπου προγράμματα, όπως το Netscape, o Explorer, ο cyberdog η Αmaya, κλπ.
Τα sites ή οι τόποι του internet είναι server προγράμματα που τρέχουν σε υπολογιστές συνεχώς συνδεδεμένους στο διαδίκτυο, και που επεξεργάζονται τις HTTP (Hyper Text Transfer Protocol) αιτήσεις χρηστών οι οποίοι ζητούν την ΗΤΜL πληροφορία που αποτελεί και το ίδιο το site. Προφανώς, όσο πιο ελκυστική είναι η πληροφορία που εμπεριέχει ένα sίte, τόσο πιο πολλοί επισκέπτες θα το δουν, και έτσι, τόσο πιο πολλοί διαφημιστές θα θελήσουν να εμφανιστούν στα sites αυτά, και έτσι, βλέπουμε πως σιγά σιγά, στην δεκαετία του 90, κάτι που ξεκίνησε ως ένα πανεπιστημιακό πείραμα, αποκτά εμπορικές διαστάσεις. Από τα τέλη του 90 και στο 2000 πιά, υπάρχουν πολλά sites που δρούν στο νέο χωρο του e-commerce (electronic commerce) και χάρη στις πιστωτικές κάρτες και την βελτίωση της τεχνολογίας κρυπτογράφησης πουλούν κατ' ευθείαν στο χρήστη προϊόντα και υπηρεσίες.
Τα sites του internet έχουν διευθύνσεις της μορφής: www.cnn.com, ή www.apple.com, ή amorphous.art.xs2.net. Οι διευθύνσεις αυτές αντιστοιχούν σε μοναδικές ΙΡ-addresses της μορφής 143.233.245.4, και υπάρχουν ειδικοί servers διάσπαρτοι στο δίκτυο (συνήθως κάθε ISP έχει και ένα τέτοιο) οι οποίοι έχουν σαν αποστολή να παρέχουν την αριθμητική διεύθυνση σε ένα browser (δηλαδή σε ένα www-client) που θα θελήσει να συνδεθεί σε ένα site. Οι μηχανές αυτές λέγονται DNS (domain name server). Βεβαίως ο χρήστης δεν καταλαβαίνει συνήθως αυτή την αλληλεπίδραση του browser του με τον DNS εκτός εάν υπάρξει πρόβλημα.
Υπάρχουν κάποια site του internet που παρέχουν την υπηρεσία ψαξίματος άλλων sites. Δηλαδή, δίδουμε εμείς κάποια λέξη κλειδί και ψάχνουν οε όλο το διαδίκτυο για όλα εκείνα τα sites που περιέχουν αυτή την λέξη κλειδί. Μερικά εξ αυτών είναι το www.altavista.com, www.yahoo.com, κλπ.
Παράκληση: εάν τυπώσετε αυτή την σελίδα, ή την αποθηκεύσετε στο σκληρό σας δισκο, στείλτε ένα e-mail στο cschassapis@acm.org με κάποια άποψη, κριτική ή ότι άλλο θέλετε.
Τελευταία πληκτρομαχία για χάρη αυτής της σελίδας: 7 Ιουνίου 2008