<< Χαμογελά     η      ανατολή     και      ροδοκοκκινίζει 
ολίγο   ολίγο   η    καταχνιά,   που   τα   βουνά  στολίζει. 
Λαλεί   τ΄  ορνίθι    της   αυγής,   το   πρόβατο    βελάζει. 
Ξυπνούν στα πλάγια οι πέρδικες, η μια την άλλη κράζει. 

Ξυπνά   κι  ο  γέρο  γούμενος,  τον  όρθρο  του  σημαίνει 
και  μουρμουρίζοντας   σιγά,  στην   εκκλησιά   πηγαίνει, 
την  άγια  εικόνα  της  Κυράς  σκυφτά  να  προσκυνήσει. 

Κι  εκεί που  ετέντων  ο  παπάς   τα   χείλη   να   φιλήσει 
του   κάστηκε     πως     έλειπε     -  παράδοξη    ιστορία - 
απ΄ το   θρονί   της   το   χρυσό   η    Δέσποινα  Μαρία… 

Ετρόμαξ΄   ο    καλόγερος…    Στην    πλάκα    γονατίζει, 
χτυπά   το   μέτωπο   στη   γη,   παρακαλεί,  δακρύζει …. 
Με  μιας  αστράφτ΄  η  εκκλησιά  κι  αισθάνεται ένα χέρι 
όπου    τον    ανασήκωνε…   Μοσχοβολάει   τ΄   αγέρι… 

Τα  μάτια  του άνοιξ΄ ο παπας… Στο κατασπρο του γενι 
το   δακρυ  του  εσταζε  βροχη..  Κυττάζει…  καθισμένη 
στο   θρόνο   βλέπει  την   Κυρά,  που  του  χαμογελούσε 
και  το  Παιδί,  που  εχαίρετο   και  που  τον  ευλογούσε. 

- Σε  ποιο  καλύβι αγνώριστο, σε ποια καρδιά  θλιμμένη 
να    πέρασες    τη    νύχτα   Σου,   Κυρά   Φανερωμένη; 
Ποιό   μαραμένο  λούλουδο   η   χάρη    Σου,   Κυρούλα, 
κρυφά   ν΄    ανάστησε,   σαν   ουρανού   δροσούλα;  >> 

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης