ΔΑΣΑΡΧΕΙΟ ΘΑΣΟΥ 

 * Γενικά * Διάρθρωση Υπηρεσίας * Δραστηριότητες * Δασ. Οικοσύστημα * Οδηγός του Πολίτη * 

   *Ανακοινώσεις * Χρήσιμες Συνδέσεις * Επικοινωνία*

 

                                       

 


 


 Δασικό Οικοσύστημα * Θέση του δάσους * Συνθήκες ιδιοκτησίας * Διαίρεση του δάσους * Ανάγλυφο * 

 * Πετρογραφικές – Εδαφικές συνθήκες * Κλίμα * Χλωρίδα * Πανίδα*

 


 

 


Α. Υπάρχουσα κατάσταση

Θέση του δάσους

Τα δάση της Θάσου χωρίζονται σε Δημοτικά και Δημόσια. Τα Δημοτικά δάση κατανέμονται διοικητικά μέσα στα όρια κάθε δημοτικού διαμερίσματος του Δήμου Θάσου, ενώ οι συντεταγμένες τους είναι:

Γεωγραφικό πλάτος: από 40ο 37’ μέχρι 40ο 48’.

Γεωγραφικό μήκος: από 24ο 30’ 30΄΄  μέχρι  24ο   47’  30΄΄.

Τα Δημόσια  δάση καλύπτουν το κεντρικό και νοτιοανατολικό τμήμα  του νησιού και κατανέμονται στις διοικητικές περιοχές τριών δημοτικών διαμερισμάτων: Μαριών, Λιμεναρίων και Θεολόγου, ενώ διαχειρίζονται ως ενιαίο σύνολο και έχουν  τις εξής συντεταγμένες:

Γεωγραφικό πλάτος: από 40ο 33’ μέχρι 40ο 44’.

Γεωγραφικό μήκος: από 24ο 35’  μέχρι  24ο   47’.

Συνθήκες ιδιοκτησίας

Όλα τα δάση της Θάσου περιήλθαν στο Ελληνικό Δημόσιο μετά  την απελευθέρωση από το Οθωμανικό κράτος, το 1912. Το 1930 παραχωρήθηκε στις Κοινότητες του νησιού , υπέρ της ολότητας των κατοίκων ή των νομικών προσώπων των Κοινοτήτων, έκταση 16.600 Ηα (1 Ηα = 10 στρέμματα), σύμφωνα με τα άρθρα 62,63 κ.λ.π. του Ν. 4173/1929 και τις σχετικές αποφάσεις του Διοικητικού Δικαστηρίου  του Υπουργείου Γεωργίας που ουσιαστικά κατοχύρωσαν  στους κατοίκους του νησιού την άσκηση ορισμένων δικαιωμάτων όπως της καυσοξύλευσης (υλοτομίας για την κάλυψη ατομικών αναγκών  σε ξυλεία) και της βόσκησης των διαφόρων κοπαδιών. Έτσι τα Δημοτικά δάση του νησιού ανήκουν διοικητικά και διαχειρίζονται από τον Δήμο Θάσου ενώ βρίσκονται υπό την δασοπολιτική επιτήρηση της Δασικής Υπηρεσίας ( Δασαρχείο Θάσου, Διεύθυνση Δασών Ν. Καβάλας- Διεύθυνση Δασών Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης).

Διαίρεση του δάσους  Τα δημοτικά δάση είναι διαιρεμένα σε εκατό ( 100 ) τμήματα και αυτά σε  διακόσιες ενενήντα μία ( 291 ) συστάδες, ενώ διακρίνονται σε δύο διαχειριστικές κλάσεις , της τραχείας πεύκης και της μαύρης πεύκης. Τα Δημόσια δάση με την σειρά τους είναι διαιρεμένα σε είκοσι & έξι ( 26 ) τμήματα   και αυτά σε εκατόν εξήντα τρείς ( 163 ) συστάδες, ενώ λόγω της μικρής έκτασης του δάσους της μαύρης  πεύκης  διακρίνεται μία διαχειριστική κλάση, της τραχείας πεύκης.  

Ανάγλυφο Η επιφάνεια των δασών του νησιού παρουσιάζει πολλές πτυχώσεις και σχηματίζονται  ρέματα με πλαγιές που οι κλίσεις είναι απότομες και ράχες και κορυφογραμμές με μικρές μέχρι μεγάλες κλίσεις.

Διακρίνεται μία κύρια κορυφογραμμή  από Προφήτη Ηλία – Υψάριο – Στρούγγα – Απλιάς – Αγία Κυριακή – Άγιος Δημήτριος – Τρίκορφο, με δύο  διακλαδώσεις. Η πρώτη από Προφήτη Ηλία – Δύο Κεφαλές – Ζυγός – Σταυρός – Κρούμπαδος – Παχύς και η δεύτερη από Προφήτη Ηλία – Τούμπα – Σπαθί – Πεύκο – Καθάρες – Λαιμός  Σκαρά – Αη Μάτης , οι οποίες  και  δίνουν μια μορφή πυραμίδας με υψηλότερη  κορυφή το Υψάριο (1204 μ.). Από την κύρια κορυφογραμμή ξεκινούν τα μεγάλα ρέματα Γέννας – Ψαριού – Λάκκος Θεολόγου – Πόππινας Λάκκος και Μαραγκού Λάκκος (Αλυκής), ενώ θα πρέπει να προστεθούν σε αυτά τα σημαντικά ρέματα  Μαριών Λάκκος και Λιμεναρίων Λάκκος.

Πετρογραφικές – εδαφικές συνθήκες

Η Θάσος σύμφωνα με το Γεωλογικό χάρτη της Ελλάδας του Ινστιτούτου Γεωλογίας και Ερευνών του Υπεδάφους (Μουντράκης 1985) ανήκει στο κρυσταλλοπαγές συγκρότημα της Ροδόπης, στο οποίο επικρατούν τα κρυσταλλοσχιστώδη και εκριξηγενή πετρώματα της Προπαλαιοζωϊκής περιόδου και σχηματισμοί του Μεσοζωϊκού αιώνα, όπως οι μεταμορφωμένοι ασβεστόλιθοι και κατά τόπους τα νεότερα στρώματα αποθέσεων της Νεογενούς , Τριτογενούς και Τεταρτογενούς περιόδου. Κατά πλειονότητα στη Θάσο και ειδικότερα στις ορεινές περιοχές , στις οποίες υπάρχουν μεγάλες κλίσεις , επικρατούν οι συμπαγείς ημιμεταμορφωμένοι ασβεστόλιθοι και ακολουθούν οι κρυσταλλικοί ασβεστόλιθοι καθώς και οι μαρμαρυγικοί. Σε μικρούς ή ευρύτερους τόπους ακολουθούν τα σχιστολιθικά πετρώματα , τα μαρμαρυγικά , χλωριτικά, κεροσβιλτικά, σπάνια δε εμφανίζεται ο γρανίτης. Χαμηλότερα στις παραθαλάσσιες περιοχές επικρατούν τα νεότερα στρώματα αποθέσεων πρόσφατων γεωλογικών εποχών από μάργες άμμου και κροκαλοπαγών πετρωμάτων (ψαμμίτες).Χαρακτηριστικό του νησιού είναι η συχνή παρουσία μεταλλοφόρων στρωμάτων από οξείδια του σιδήρου και ψευδαργύρου, κύρια στα ασβεστολιθικά μητρικά πετρώματα.

Το έδαφος αυτόχθονο κατά  το πλείστο, είναι προϊόν αποσάθρωσης των ανωτέρω μητρικών πετρωμάτων . Το βάθος κυμαίνεται ευρέως και εξαρτάται από το μητρικό πέτρωμα , την τοπογραφική διαμόρφωση και το βαθμό εδαφοκάλυψης. Γενικά επικρατούν τα αβαθή και σκελετικά εδάφη λόγω των ισχυρών κλίσεων , της έντονης βόσκησης και των επαναλαμβανόμενων πυρκαγιών. Η μηχανική σύσταση του εδάφους , εξαρτώμενη από το βαθμό αποσάθρωσης  των πετρωμάτων , χαρακτηρίζεται ελαφρά ως μέτρια. Το έδαφος  επί το πλείστον  είναι αμμοαργιλώδες. Ο μικρός βαθμός εδαφογένεσης , λόγω των δυσμενών συνθηκών, δικαιολογεί τη μηχανική σύσταση των εδαφών και την ύπαρξη αφθόνου αδρανούς υλικού. Το πορώδες , η δομή, η διαπερατότητα, η συνεκτικότητα, η υδατοϊκανότητα και το χρώμα  του εδαφικού υλικού εξαρτώνται από την υφή και την περιεκτικότητα  του σε οργανική ουσία. 

Κλίμα Το κλίμα της Θάσου χαρακτηρίζεται ως έντονα μεσο-μεσογειακό στα παράλια και στο εσωτερικό ασθενές μεσο-μεσογειακό. Για τον προσδιορισμό του τοπικού κλίματος χρησιμοποιήθηκαν τα μετεωρολογικά στοιχεία του μετεωρολογικού σταθμού των τελευταίων ετών (1961-1988), ο οποίος βρίσκεται στο Δασαρχείο Θάσου και σε υπερθαλάσσιο ύψος τριών (3) μέτρων.

Οι μέσοι όροι των μετεωρολογικών στοιχείων της περιόδου 1961-1988 είναι:

Α) μέσοι όροι θερμομετρικών στοιχείων:

Μέση ετήσια θερμοκρασία αέρος                                                               15,7ο  C.

Μέση θερμοκρασία αέρος ψυχρότερου μηνός                                             6,3ο  C.

Μέση θερμοκρασία αέρος θερμότερου μηνός                                            26,5o C.

Μέση μέγιστη θερμοκρασία θερμότερου μηνός                                         31,5o  C.

Μέση ελάχιστη θερμοκρασία ψυχρότερου μηνός                                         2,2o  C.

Μέγιστη θερμοκρασία κατά την ώρα των παρατηρήσεων                           35,2o  C.

Ελάχιστη θερμοκρασία κατά την ώρα των παρατηρήσεων                        -10,0o  C.

Μέση θερμοκρασία βλαστητικής περιόδου ( Μάρτιος – Οκτώβριος)         19,8o  C.

Β) μέσοι όροι βροχομετρικών στοιχείων:

Μέσο ετήσιο ύψος κατακρημνισμάτων                                                      782,8 χιλ.  

Μέσο ύψος βροχής βλαστητικής περιόδου ( Μάρτιος – Οκτώβριος)        405,7 χιλ.

Μέσο ύψος βροχής Ιουν- Ιουλ – Αυγ                                                           71,5 χιλ.

 

Χλωρίδα – Φυτοκοινωνικές διαπλάσεις -Ζώνες δασικής βλάστησης – Εδαφοκάλυψη

Η δασική έκταση  του νησιού της Θάσου καλύπτεται από  τις παρακάτω φυτοκοινωνικές  διαπλάσεις:

Α. Των κωνοφόρων όπου συναντούμε τις φυτοκοινωνικές ενώσεις:

α) της τραχείας πεύκης (PINETUM BRUTIA). Η ένωση αυτή καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του νησιού, από τα παράλια και μέχρι το υψόμετρο των 800 μ. Κύριος υπόροφος στην ένωση αυτή συναντάται η ερείκη και δευτερεύων πρίνος, αριά, σχίνος κ.α.

β) της μαύρης πεύκης ( PINETUM NIGRAE). Η ένωση αυτή συναντάται σε μεγαλύτερα ύψη, όπου σχηματίζει αμιγείς συστάδες, ενώ χαμηλότερα σχηματίζει μικτές συστάδες με την τραχεία πεύκη.

γ) της ελάτης (ABIETUM BORISSI REGIS). Η ένωση αυτή συναντάται στα υψηλότερα και ψυχρότερα μέρη του νησιού και κυρίως, στο Δημοτικό δάσος των Δημοτικών διαμερισμάτων Ποταμιάς - Θεολόγου, κατ’ άτομο, ομάδες ή λόχμες.

Β. Των σκληρόφυλλων πλατύφυλλων όπου συναντάμε τις φυτοκοινωνικές ενώσεις:

α) της ελιάς (OLEATUM EUROPEAE) που καταλαμβάνει τις παράλιες εκτάσεις.

β) του πρίνου (QUERCETUM COCCIFERAE) που σχηματίζει ομάδες κατά θέσεις σε όλη σχεδόν την έκταση που καταλαμβάνει η τραχεία πεύκη, με σπουδαιότερα δασικά είδη τον πρίνο (QUERCUS COCCIFERA), κουμαριά (ARBUTUS UNEDO), γλυστροκουμαριά (ARBUTUS ANDRAHNAE), φυλίκη (PHILLYREA MEDIA).

γ) της αριάς (QUERCETUM ILICIS) που αντιπροσωπεύεται από αριά θαμνώδους μορφής, λόγω της καυσοξύλευσης.

δ) του σχίνου (PISTACIAE LENDISCUS) που αντιπροσωπεύεται από τον σχίνο κυρίως στις περιοχές του Ποτού και των Μαριών.

Γ) της ερείκης (ERICILIGNOSA) που αντιπροσωπεύεται από την ERICA ARBOREA και ERICA VERTICILATA και συναντάται ως υπόροφος κυρίως της τραχείας πεύκης, αλλά και ως βασικό δασικό είδος που εγκαθίσταται σε εκτάσεις μετά από δασικές πυρκαγιές.

Δ) των φυλλοβόλων πλατυφύλλων (AESTAISILYAE) που τα διάφορα πλατύφυλλα συναντώνται διάσπαρτα κατ’ άτομο ή συνεδρίες, με σπουδαιότερα από αυτά τα εξής: καστανιά (CASTANEA VESCA), καρυδιά (JUGLANS REGIA) , φράξος (FRAXINUS ORNUS), δρύς (QUERCUS SESSILIFLORA) , οστρυά (OSTRYA CARPINIFOLIA), φτελιά (ULMUS CAMPESTRIS), γαύρος (CAPRINUS BETULUS), σφενδάμι (ACER CAMPESTRIS).

Ε) των παραποτάμιων ειδών (FLUVISILVAE) όπου τα διάφορα είδη είναι διάσπαρτα κατά μήκος υδροφόρων ρεμάτων ή σε υγρές θέσεις, κατ’ άτομο, ομάδες ή λόχμες με σπουδαιότερα είδη τα εξής: πλατάνι (PLATANUS ORIENTALIS), σκλήθρο (ALNUS GLUTINOSA), λεύκη τρέμουσα (POPULUS TREMULA), ιτιά (SALIX SP.).        

Αντίστοιχα από τις ζώνες δασικής βλάστησης που απαντώνται στον Ελλαδικό χώρο , στη Θάσο συναντάμε τις παρακάτω:

Α) Ευμεσογειακή ζώνη βλάστησης (Quercetalia ilicis), (παραλιακή, λοφώδης), η οποία χαρακτηρίζεται από το παραθαλάσσιο ξηροθερμικό κλίμα του νησιού, με κύριο δασικό είδος την τραχεία πεύκη και η οποία περιλαμβάνει δύο υποζώνες:

α1) την υποζώνη OleoCeratonion, η οποία εμφανίζεται στο νότιο , ζεστό και ξηρό τμήμα  του νησιού από 0 – 300 μ. υψόμετρο και περιλαμβάνει τον αυξητικό χώρο του Oleolentiscetum. Στον αυξητικό αυτό χώρο υπήρχαν θαυμάσιες συστάδες τραχείας πεύκης , οι οποίες καταστράφηκαν από τις μεγάλες πυρκαγιές του 1984 & 1985. Σήμερα κυριαρχούν στον χώρο αυτό θαμνώνες από Pistacia lentiscus, Erica manipuliflora, Myrtus communis, Olea europaea , Quercus coccifera, Lonicera etrusca, Rosa semrervirens, Phillyrea latifolia & Rubia peregrina.

α2) την υποζώνη Quercion ilicis, η οποία εμφανίζεται στο υγρό βόρειο μέρος του νησιού και περιλαμβάνει τον αυξητικό χώρο του OrnoQuercetum ilicis σε υψόμετρο 0 – 300 μ. Στον αυξητικό αυτό χώρο υπάρχουν αμιγείς συστάδες τραχείας πεύκης  ( εκτός από το βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, που κάηκε στη μεγάλη πυρκαγιά του 1989). Στις νότιες θέσεις και στις άγονες ποιότητες τόπου , κάτω από τις συστάδες της τραχείας πεύκης , κυριαρχεί η Erica arborea και Erica manipulifora, ενώ στις καλύτερες ποιότητες τόπου και βόρειες , υγρές θέσεις κυριαρχεί η Quercus ilex , Arbutus unedo, Phillyrea latifolia, Fraxinus ornus.

Β) Παραμεσογειακή ζώνη βλάστησης (Quercetalia pubescentis), (λοφώδης, υποορεινή), η οποία εμφανίζεται συνέχεια της προηγουμένης ζώνης από υψόμετρο 300 – 800 μ. στη Νότια Θάσο και 200 – 600 μ. στη Βόρεια  Θάσο. Στη ζώνη αυτή το κλίμα γίνεται ηπειροτικότερο με περισσότερες βροχοπτώσεις  και περιλαμβάνει μία υποζώνη:

β1) την υποζώνη OstryoCarpinion, η οποία περιλαμβάνει τον αυξητικό χώρο του CocciferoCarpinetum, με κύριο είδος την τραχεία πεύκη και λίγες συστάδες με Caprinus orientalis. Ο πλούσιος υπόροφος αποτελείται από πουρνάρι (Quercus coccifera) και οφείλεται στην μεγάλη αντοχή του πρίνου στη βόσκηση, στις πυρκαγιές  και στις ανθρωπογενείς επεμβάσεις.    

Γ) Ζώνη δασών οξιάς – ελάτης και παραμεσόγειων κωνοφόρων (Fagetalia), (ορεινή – υποαλπική). Η ζώνη αυτή βρίσκεται στο εσωτερικό του νησιού και χαρακτηρίζεται από υγρόφιλη μεσευρωπαϊκή βλάστηση και κυριαρχείται από ωραιότατες συστάδες μαύρης πεύκης. Σκόπιμη είναι η διάκριση της τάξης (Pinetalia nigrae), η οποία χαρακτηρίζεται από την εξάπλωση της μαύρης πεύκης , τόσο στο γεωγραφικό χώρο εξάπλωσης της οξιάς και ελάτης, όσο και στο χώρο της ζώνης  Quercetalia pubescentis ( σε μίξη με την τραχεία πεύκη). Στον αυξητικό χώρο Abietum borissi Regis της ζώνης αυτής απαντάται η υβριδογενής ελάτη, σε μικρή έκταση , στις υψηλές θέσεις της περιοχής Ποταμιάς – Θεολόγου Θάσου.

 Στον πίνακα που ακολουθεί προσπαθήσαμε να καταγράψουμε ορισμένα από τα σημαντικότερα είδη  της   βλαστήσεως  του νησιού, αφιερώνοντας  λόγω ειδικότητας περισσότερο χρόνο και χώρο στην καταγραφή ειδών της δασικής βλάστησης.

 

ΠΙΝΑΚΑΣ

 

 

 

ΔΙΑΦΟΡΩΝ  ΕΙΔΩΝ  ΔΕΝΔΡΩΝ & ΦΥΤΩΝ ΠΟΥ  ΑΠΑΡΤΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΧΛΩΡΙΔΑ

 

 

ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΤΗΣ ΘΑΣΟΥ

 

 

 

 

 

 

 

 

Α/Α

ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ

ΚΟΙΝΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ

ΕΙΔΟΣ *

1

ABIES BORISII REGIS

υβριδογενής ελάτη

 

Δ

2

ACER CAMPESTRE

σφενδάμι πεδινό

 

Θ - Δ

3

ALNUS GLUTINOSA

σκλήθρο

 

Δ

4

AMARANTHUS RETROFLEXUS

βλήτο, αγριόβλητο

 

Π

5

AMYGDALUS COMMUNIS

αμυγδαλιά

αμυγδαλιά

Δ

6

ARBUTUS ADRAHNAE

κουμαριά

αγριοκουμαριά

Θ - Δ

7

ARBUTUS UNEDO

κουμαριά

ήμερη

Θ - Δ

8

ASPARAGUS  ACUTIFOLIUS

σπαράγγι

 

Π

9

ASPHODELINE LUTEA

ασφόδελος

 

Π

10

CALYCOTOME VILLOSA

ασπάλαθος

 

Θ

11

CAPRINUS ORIENTALIS

γαύρος

 

Δ

12

CARTHAMUS LANATUS

γαϊδουράγκαθο

 

Π

13

CASTANEA VESCA

καστανιά

 

Δ

14

CELTIS AUSTRALIS

μελικουκιά

 

Δ

15

CERCIS SILIQOUASTRUM

κουτσουπιά

δένδρο του Ιούδα

Δ

16

CICHORIUM INTYBUS

πικραλίδα

 

Π

17

CISTUS  SP.

λαδανιά

χαμοξάρες

Φ

18

CRATAEGUS OXYALANTHA

κράταιγος

 

Θ - δ

19

CYNODON DACTYLON

αγριάδα

 

Π

20

DAUCUS CAROTA

άγριο καρότο

 

Π

21

EPEDRA CAMPYLOPODA

πολυκόμπι

 

Θ

22

ERICA ARBOREA

ρείκι (λευκά άνθη)

 

Θ - δ

23

ERICA VERTICILATA

ρείκι (ρόδινα)

 

Θ - δ

24

FICUS CARICA

συκιά

 

Δ

25

FOENICULUM VULGARE

μάραθο

 

Π

26

FRAXINUS ORNUS

φράξος

μηλιάρι

Δ

27

GALIUM APARINE

κολλητσίδα

 

Π

28

HEDERA HELIX

κισσός

 

Θ

29

ILEX AQUIFOLIUM

αρκουδοπούρναρο

 

Θ - δ

30

JUGLANS REGIA

καρυδιά

 

Δ

31

JUNIPERUS EXCELSA

άρκευθος

αγριοκυπάρισσο

Δ - Θ

32

JUNIPERUS FOETIDISSIMA

άρκευθος η δυσοσμοτάτη

βουνοκυπάρισσο

Δ - Θ

33

JUNIPERUS OXYCEDRUS

άρκευθος

αγριόκεδρο

Δ - Θ

34

LAURUS NOBILIS

δάφνη

βάγια

Δ

35

MALVA SILVESTRI

μολόχα

 

Π

36

MARTICARIA CHAMOMILLA

χαμομήλι

 

Π

37

MICROMERIA JULIANA

άγριο τσάϊ

 

Φ

38

MYRTUS COMMUNIS

μυρτιά

 

Θ

39

NERIUM OLEANDER

πικροδάφνη

 

Θ

40

OLEA EUROPAEA

ελιά

 

Δ

41

OLEA OLEASTER

αγριελιά

 

Δ

42

ORIGANUM HERACLEOTICUM

ρίγανη

 

Π

43

OSTRYA CARPINIFOLIA

οστρυά

 

Δ

44

PALIURUS SPINA - CHRISTI

παλιούρι

 

Θ

45

PANCRATIUM MARITIMUM

κρίνος της θάλασσας

 

 

46

PHILLYREA LATIFOLIA

μεγάλο φιλλύκι

 

Θ

47

PHILLYREA MEDIA

μικρό φιλλύκι

 

Θ

48

PINUS BRUTIA

τραχεία πεύκη

 

Δ

49

PINUS HALEPENSIS

πεύκη χαλέπιος

 

Δ

50

PINUS NIGRA

μαύρη πεύκη

 

Δ

51

PINUS PINEA

κουκουναριά

 

Δ

52

PISTACIA LENDISCUS

σχίνος

 

Θ - Δ

53

PISTACIA TEREBINTHUS

κοκορεβυθιά

αγριοτσικουδιά

 

54

PLATANUS ORIENTALIS

πλάτανος

 

Δ

55

POPULUS SP.

λεύκη

 

Δ

56

PORTULACA OLERACEAE

γλιστρίδα

 

Π

57

POTERIUM SPINOSUM

ποτήριον ακανθώδες

αφάνες

Φ

58

PRUNUS AMYGDALUS

αγριομυγδαλιά

 

Δ

59

PRUNUS SPINOSA

προύνος ακανθώδης

τσαπουριά

Δ

60

PYRUS AMYGDALIFORMIS

αγριαχλαδιά

γκορτσιά

Δ

61

QUERCUS AEGILOPS

δρύς η αιγίλωψ

βελανιδιά

Δ

62

QUERCUS COCCIFERA

πουρνάρι

πρίνος

Δ - δ

63

QUERCUS ILEX

αριά

 

Θ - δ

64

QUERCUS SESSILIFLORA

δρύς

 

Δ

65

RHUS COTINUS  ή  COTINUS COGGYGRIA

κότινος

χρυσόξυλο

Θ

66

ROBINIA PSEUDACACIA

ακακία

ψευδακακία

Δ

67

ROSA SEMPERVIRENS

πουρναροτριανταφυλλιά

 

Θ

68

RUBUS FRUTICOSUS

ρούβος θαμνώδης

βάτος

Θ

69

RUMEX OBTUSIFOLIUM

αγριολάπαθο

 

Π

70

SALIX SP.

ιτιά

 

Δ

71

SAMBUCUS EBULUS

σαμπούκος ο άβουλος

βρομούσα

Π

72

SIDERITIS SIPYLEA

σιδερίτης

τσάϊ

Π

73

SPARTIUM JUNCEUM

σπάρτο

 

Θ

74

TARAXACUM OFFICINALE WEBER

ταράξακο το φαρμακευτικό

πικραλίδα, αγριοράδικο

Π

75

TAXUS BACCATA

ίταμος

 

Δ

76

THYMUS THRACICUS

θυμάρι

 

Φ - Θμ

77

URTICA DIOICA

τσουκνίδα

 

Π

78

VEBRASCUM CYLINDROCARPUM

φλώμος

 

Π

79

VERVENA OFFICINALIS

σταυρόχορτο

 

Π

80

VITEX AGNUS CASTUS

λυγαριά

αλυγαριά

Θ

 

 

 

 

 

 

* ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

 

 

 

 

Δ = δένδρο

 

 

 

 

Θ = θάμνος

 

 

 

 

Π = πόα

 

 

 

 

δ = δενδρύλλιο

 

 

 

 

Φ = φρύγανο

 

 

 

 

ΠΑΝΙΔΑ

Για την πανίδα της Θάσου δεν υπάρχει  κάποια συγκεκριμένη καταγραφή. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της πανίδας του νησιού είναι η απουσία των μεγάλων θηλαστικών ( π.χ. λύκος, τσακάλι, αλεπού, αγριόχοιρος, ελαφοειδή). Τα μικρά θηλαστικά που απαντώνται είναι οι  λαγοί (Lepus europaeus) και τα κουνάβια (Martes foina), οι πληθυσμοί των οποίων κατά καιρούς και σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες ( καιρικές συνθήκες, τροφή κ.λ.π.) παρουσιάζουν υπέρμετρη ανάπτυξη, με αποτέλεσμα την δημιουργία οικολογικών ανισορροπιών.

Η ορνιθοπανίδα του νησιού είναι αρκετά ενδιαφέρουσα (με είδη ενδημικά και αποδημητικά) με σημαντικότερες παρουσίες την νησιωτική πέρδικα (Alectoris chukar) , το ορτύκι (Cotupnix coturnix), το τρυγόνι (Streptopelia turtur), την φάσα , το αγριοπερίστερο, την σιταρήθρα,  την μπεκάτσα , το μπεκατσίνι, τον κότσυφα, το ψαρόνι, τις τσίχλες, την καρακάξα, την κάργια, την κουρούνα και την ύπαρξη διαφόρων αρπακτικών (αετοί).

Το Υπουργείο Γεωργίας και το Δασαρχείο  Θάσου, στην προσπάθεια να προστατεύσει την πανίδα του νησιού από το κυνήγι, προχώρησαν  στην ίδρυση:

α) επτά (7) ζωνών διάβασης  αποδημητικών πουλιών  που είναι οι ακόλουθες:

              Διάβαση περιφέρειας χωριών Παναγίας – Ποταμιάς

Βόρεια       : Αγροτικός δρόμος Αυλάκια – Παναγία.

Νότια         : Περ/κος δρόμος Σκάλα Ποταμιάς – Χωριό Ποταμιάς.

Ανατολικά : Θάλασσα.

Δυτικά       : Περ/κος δρόμος Ποταμιάς – Παναγίας.

              Διάβαση περιφέρειας Θάσου                 

 Βόρεια      : Θάλασσα ως Μακρύαμμο, από εκεί δρόμος προς Θάσο ως Λεύκα.

 Νότια        :  Δημοτικό δάσος από Γουργιώτη Πριστήριο, θέση Καληριμούδια, προς Αγ. Μαρίνα – Αγριελιές- Άγιος Θεόδωρος.

Ανατολικά : Περ/κος δρόμος Θάσου – Παναγίας, μέχρι θέση  Άγιος Θεόδωρος.

Δυτικά       : Δημοτικό δάσος ( Αντιπυρική ζώνη από Γουργιώτη πριστήριο μέχρι Καληριμούδια).

              Διάβαση περιφέρειας Ραχωνίου - Πρίνου               

Βόρεια       : Θάλασσα.

Νότια         : Από γέφυρα Ραχωνίου, ελαιοκομική ζώνη πάνω από περ/κό δρόμο και σε απόσταση 2.000 μέτρα.

Ανατολικά : Δρόμος από το Ραχώνι μέχρι την γέφυρα.

Δυτικά       : Αγροτικός δρόμος διερχόμενος από το συνεργείο Μαριγούδη και καταλήγει στην θάλασσα.

              Διάβαση περιφέρειας Σωτήρα – Καλλιράχης.

Βόρεια       : Θάλασσα.

Νότια         : Πάνω από περιφερειακό δρόμο αγροτικές θέσεις: Μπανάκι, Βιγλί, Χιονότρυπος, Λακκιές, Καραβάδες.

Ανατολικά : Σκάλα Καλλιράχης και στην συνέχεια σε ύψος 500 μέτρα πάνω του δρόμου και καταλήγει στη θέση Αγ. Γεώργιος.

Δυτικά       : Θάλασσα και στη συνέχεια αγροτικός δρόμος διερχόμενος από συνεργείο Μ. Μαριγούδη και καταλήγουσα σε ύψος 200 μέτρα  από περ/κό δρόμο..

              Διάβαση περιφέρειας Λιμεναρίων - Μαριών

 Βόρεια     : Περ/κός δρόμος Σκάλα Μαριές – Λιμενάρια.

 Νότια        :  Θάλασσα.

Ανατολικά: Παλιός περ/κός δρόμος Καλύβια Λιμεναρίων – Λιμενάρια.

Δυτικά      : Θάλασσα.

               Διάβαση περιφέρειας Θεολόγου.

 Όλη η έκταση συμπεριλαμβανόμενη από γέφυρα Μιχ. Αρχαγγέλου- Ρέμα Καστανιάς μέχρι Διπόταμο, θέση Άγιοι Θεόδωροι και προς Θεολόγο σε απόσταση 500 μέτρα πάνω του δρόμου, μέχρι Αγ. Δημήτριο από εκεί στη θέση Κουκουδιά και στη συνέχεια μέχρι τη γέφυρα Μιχ. Αρχαγγέλου.

              Διάβαση περιφέρειας Ποτού - Θεολόγου.

Όλη η έκταση συμπεριλαμβανόμενη από κτήμα Νικ. Βασιλικού – κτήμα Λιάπη , δεξαμενή Υδραύλακας – Κάγκελος – Αγία Φωτίδα –  Ραχώνι – Λούστρα – Πέτρα, Αμμούδες  δρόμο, σημείο Τούμπας, Αγοραστού ύψωμα, Κρακοβίτσα, Αμπάς και μέχρι τη θάλασσα.

 και

β)  δύο (2) μονίμων καταφυγίων άγριας ζωής που είναι τα εξής:

1) Στη θέση Αρκούδα, Παλαιόκαστρο, Δενδρούδι περιοχής Δημ. διαμερισμάτων  Καλλιράχης και Μαριών σε έκταση 24.000 στρεμμάτων  ( αριθμ. απόφασης Υπ. Γεωργίας 98/2286/15-5-1976),  που ορίζεται ως εξής:

 Αρκτικώς        : Αγ. Γεώργιο – Πετρωτό Στρογγ. Βουνό Κορυφογραμμή Μακρυράχη- Αυχήν  Μαρλού.

 Ανατολικά      : Όρια Δημοσίου και  Δημοτικού Δάσους και Ράχη μέχρι Λάκκο Μαριών.

 Μεσημβρινώς : Λάκκος Μαριών μέχρι θάλασσα – Σκάλα Μαριών και

 Δυτικώς          : Με θάλασσα.

2) Στις θέσεις  Πόρτες, Περγούδι, Αγωγούδι, Ψηττάκι, Λάκκος Ψαριού, Μακριά  Ράχη , Αμμούδες, Προφήτης  Ηλίας,  Υψάριο, περιοχή δημ. Διαμερίσματος Λιμεναρίων, Θεολόγου, Πρίνου, Ποταμιάς, Μαριών, Δασαρχείου Θάσου έκτασης 32.000 στρέμματα  ( αριθμ. απόφασης Υπ. Γεωργίας  161276/2-7-1982 και 2020/10-5-2001 απόφαση Γεν. Γραμματέα Περιφέρειας Α.Μ. & Θράκης με την οποία τροποποιήθηκαν τα όρια του καταφυγίου), η οποία ορίζεται ως εξής:             

Αρκτικώς        : Κορυφογραμμή Τσέτσου, Τούμπα Δύο Κεφαλές , Τραπέζια, Προφήτης Ηλίας Παναγίας, Λ. Υψαρίου, Πουρνάρια, Γεράνι Πλάκα, Λεπτοκαρυά, Κρανίδι, Προφήτης Ηλίας Θεολόγου.

Ανατολικά      : Δράκου Μότρ, Φυλαχτάρ, Προφήτης Ηλίας Θεολόγου.

Μεσημβρινώς : Αμμουδερή Θεολόγου, Κοκκινόχωμα, Λαγγάδα, Αγία Βαρβάρα, Δράκου Μότρ, Φυλαχτάρ, Προφήτης Ηλίας Θεολόγου.

Δυτικώς         : Δασική οδός Βάτος-Θεολόγος (από δασική θέση Βάτος, Φραγκιού Λαγκάδι, Μακρυράχη, Σταυρός, Αμμουδερή).                          

                                                                                                                             Αρχή της σελίδας