κι ήταν ο Λόγος με το Θεό,
κι ήταν Θεός ο Λόγος.
Απ΄ την αρχή ήταν Αυτός με το Θεό.
Μέσον Αυτού δημιουργήθηκαν τα πάντα,
κι απ΄ όσα έγιναν
δεν έγινε τίποτε χωρίς Αυτόν.
Αυτός ήταν για τα δημιουργήματα η ζωή,
κι ήταν η ζωή αυτή το φως για τους ανθρώπους.
Το φως αυτό έλαμψε μέσα στο σκοτάδι του κόσμου,
μα το σκοτάδι δεν το δέχτηκε...
...Ο Λόγος ήταν το αληθινό το φως,
που καθώς έρχεται στον κόσμο
φωτίζει κάθε άνθρωπο.
Μέσα στον κόσμο ήταν
κι ο κόσμος μέσον αυτού δημιουργήθηκε,
μα δεν τον αναγνώρισε ο κόσμος.
Ήρθε στον τόπο τον δικό Του,
ο λαός Του όμως δεν τον δέχτηκε.
Σε όσους όμως τον δέχτηκαν και πίστεψαν σ΄ Αυτόν,
έδωσε το δικαίωμα να γίνουν παιδιά του Θεού..."
[Κατά Ιωάννη κεφ. 1.]
"Να ο δούλος Μου που διάλεξα,
ο αγαπημένος Μου που Εγώ Τον εξέλεξα,
θα δώσω το Πνεύμα Μου σ' Αυτόν
και θα αναγγείλει στα έθνη την ερχόμενη κρίση.
Δε θα μαλώσει και δε θα κραυγάσει,
ούτε θ' ακούσεικανένας στις πλατείες τη φωνή Του.
Δε θα συντρίψει το ραγισμένο καλάμι,
δε θα σβήσει το λυχνάρι που καπνίζει,
ωσότου οδηγήσει τη δίκαιη κρίση στη νίκη,
και στ' όνομα Του θα στηρίξουν τα έθνη την ελπίδα τους.
[Κατά Ματθαίον 12:18-21]
γιατί ο Κύριος με έχρισε και μ' έστειλε,
ν' αναγγείλω το χαρμόσυνο μήνυμα στους φτωχούς,
να κηρύξω στους υποδούλους την απελευθέρωση
και στους τυφλούς πώς θα βρουν το φως τους,
να φέρω την ελευθερία στους καταπιεσμένους,
να αναγγείλω τον ερχομό του χρόνου
που ο Κύριος θα φέρει τη σωτηρία στο λαό Του.
[Κατά Λουκά 4:18-19]
Ο Θεάνθρωπος Υιός του Θεού, ενσαρκώθηκε υπερφυσικά γεννημένος απο την παρθένο Μαρία, ο Αμνός του Θεού που πέθανε για τις αμαρτίες της ανθρωπότητας, ο Κύριος της Ζωής που αναστήθηκε από τους νεκρούς, Αυτός που αναλήφθηκε στους ουρανούς - ο μεγάλος Αρχιερέας μας, που μεσιτεύει τώρα για το λαό Του στη δεξιά πλευρά του θρόνου του Πατέρα, απ΄ όπου θα έρθει στη γη για δεύτερη φορά να παραλάβει την λυτρωμένη εκκλησία Του και να κρίνει τη γη με δικαιοσύνη, ο ιδρυτής της Χριστιανικής εκκλησίας και η κεντρική προσωπικότητα της ανθρώπινης φυλής.
Ο Χριστός ήταν ο Μεσσίας, ο Υιός του Δαβίδ-του βασιλικού οίκου του Δαβίδ. Για αιώνες οι Εβραίοι περίμεναν τον Μεσσία που θα αποκαθιστούσε το Ισραήλ, απελευθερώνοντας το έθνος από την εχθρική καταπίεση, και επεκτείνοντας την κυριαρχία του πάνω σε διάφορα έθνη. Αλλά ο Ιησούς δε βιαζόταν να ισχυριστεί ότι ήταν ο Μεσσίας. Κι αυτό γιατί η άποψη των Ιουδαίων για το Μεσσία ήταν τόσο διαφορετική από το χαρακτήρα και το στόχο της διακονίας Του. Μετά το θάνατο και την ανάστασή Του, διακηρύχτηκε ως ο Μεσσίας, ο Χρισμένος Βασιλιάς του Θεού.
Το όνομά του είναι Ιησούς που είναι η Ελληνική μεταφορά του Εβραϊκού "Γιεσούα"-(Αυτός Θα Σώσει) και είναι η συντόμευση του "Γιεοσούα"-(ο Ιεχωβά είναι σωτηρία). Ο τίτλος Χριστός σημαίνει "χρισμένος".
Η γέννηση και τα πρώτα χρόνια της ζωής Του.
Ο Ιησούς γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, μια πόλη περίπου 10 χιλιόμετρα νότια της Ιερουσαλήμ, κοντά στο τέλος της βασιλείας του Ηρώδη του Μεγάλου, βασιλιά των Ιουδαίων (37-4 π.Χ.). Πολύ νωρίς μεταφέρθηκε στη Ναζαρέτ, μια πόλη της Γαλιλαίας. Εκεί μεγάλωσε από τη μητέρα Του, τη Μαρία και το σύζυγό της τον Ιωσήφ, που ήταν μαραγκός. Γι αυτό ήταν γνωστός ως ο "Ιησούς από τη Ναζαρέτ", ή πληρέστερα, ο "Ιησούς από τη Ναζαρέτ, ο γιός του Ιωσήφ" [Ιωάννης 1:45].
Ο Ιησούς ήταν ο πρωτότοκος γιός της μητέρας Του, είχε τέσσερις ακόμα αδερφούς (Ιάκωβος, Ιωσής, Ιούδας και Σίμων) και άγνωστο αριθμό από αδερφές [Μάρκος 6:3].
Ο Ιωσήφ πέθανε πριν ο Ιησούς αρχίσει τη δημόσια διακονία Του. Η Μαρία με την υπόλοιπη οικογένεια, έζησε στην Ιερουσαλήμ όπου και έγινε μέλος της τοπικής εκκλησίας όταν ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε.
Το μόνο περιστατικό που γνωρίζουμε για τα πρώτα 30 χρόνια της ζωής του (μετά τη βρεφική ηλικία) είναι το ταξίδι Του στην Ιερουσαλήμ με τον Ιωσήφ και τη Μαρία σε ηλικία 12 ετών [Λουκάς 2:41-52]. Μιας και στη Ναζαρέτ τον γνώριζαν σαν "ο μαραγκός" [Μάρκος 6:3], είναι πιθανό να είχε πάρει τη θέση του Ιωσήφ σαν προστάτη της οικογένειας, σε νεαρή ηλικία.
Η αρχή της διακονίας Του.
Ο Ιησούς άρχισε τη δημόσια διακονία Του με τη βάπτισή Του στα χέρια του Ιωάννη του Βαπτιστή. Ο Ιωάννης κήρυξε ανάμεσα στο 27 και 28 μ.Χ. στη χαμηλότερη κοιλάδα του Ιορδάνη ποταμού και βάπτιζε όλους όσοι ήθελαν να εκφράσουν τη μετάνοιά τους [Ματθ. 3:13-17, Μαρ. 1:9-11, Λουκ. 3:21-22, Ιωάν. 1:29-34]. Μόλις ο Ιησούς βγήκε από το νερό το περιστέρι ήρθε επάνω Του και αυτό ήταν ένα σημάδι ότι Αυτός ήταν ο χρισμένος από το Πνεύμα του Θεού σαν ο Υπηρέτης-Μεσσίας του λαού Του [Ησαΐας 11:2, 42:1, 61:1].
Μια φωνή από τον ουρανό διακήρυξε "Εσύ είσαι ο αγαπημένος Μου Υιός, Εσύ είσαι ο εκλεκτός Μου" [Λουκ. 3:22]. Αυτό φανέρωνε ότι ήταν ο χρισμένος βασιλιάς του Ισραήλ, προορισμένος να εκπληρώσει τη βασιλεία Του ως ο Υπηρέτης του Κυρίου που είχε περιγραφεί αιώνες πριν από τον προφήτη Ησαΐα [Ησ. 42:1, 52:13].
Την βάπτιση του Ιησού επακολούθησε αμέσως ο πειρασμός Του στην έρημο [Ματ. 4:1-11, Μαρκ. 1:12-13, Λουκ. 4:1-13]. Αυτή η δοκιμασία επιβεβαίωσε την κατανόηση και αποδοχή του δρόμου που η ουράνια φωνή είχε χαράξει γι Αυτόν. Αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει τη δύναμή που είχε σαν Υιός του Θεού και να εκπληρώσει τις προσωπικές Του επιθυμίες, να εντυπωσιάσει τους ανθρώπους, ή να κυριαρχήσει στον κόσμο με πολιτική και στρατιωτική εξουσία.
Προφανώς ο Ιησούς διακόνησε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στη νότια και κεντρική Παλαιστίνη, ενώ ο Ιωάννης ο Βαπτιστής κήρυττε ακόμα [Ιωάν. 3:22-4:42]. Αλλά η σημαντικότερη περίοδος της διακονίας Του άρχισε στη Γαλιλαία μετά τη φυλάκιση του Ιωάννη του Βαπτιστή από τον Ηρώδη Αντείπα. Αυτό ήταν το σημάδι, σύμφωνα με το Μάρκο 1:14-15, για τον Ιησού να διακηρύξει το ευαγγέλιο του Θεού στη Γαλιλαία: "Συμπληρώθηκε ο καθορισμένος καιρός κι έφτασε ο καινούριος κόσμος της βασιλείας του Θεού, μετανοείτε και πιστεύετε στο χαρμόσυνο αυτό μήνυμα".
Η διακήρυξη αυτή της βασιλείας του Θεού, συνοδευόταν κι από έργα ελέους και ισχύος, όπως η θεραπεία των ασθενών, ιδιαίτερα των δαιμονισμένων. Και τα έργα αυτά επίσης διακήρυξαν την έλευση της βασιλείας του Θεού. Τα δαιμόνια που προκάλεσαν τόση δοκιμασία σε άνδρες και γυναίκες ήταν σημάδια της βασιλείας του Σατανά. Όταν έβγαιναν από τους ανθρώπους και τους ελευθέρωναν αποδεικνυόταν η υπεροχή της βασιλείας του Θεού.
Για ένα διάστημα, οι θεραπείες του Ιησού, ξεσήκωσαν κύμα ενθουσιασμού σε όλη τη Γαλιλαία. Αλλά οι θρησκευτικοί ηγέτες και διδάσκαλοι, βρήκαν πολλές από τις ενέργειες του Ιησού, ενοχλητικές. Αρνήθηκε να συμμεριστεί τις θρησκευτικές τους ιδέες. Συναναστρεφόταν με τους κοινωνικά περιθωριακούς. Επέμενε στο να ερμηνεύει και να εφαρμόζει το Νόμο του Θεού υπό το πρίσμα της αυθεντικής αρχικής πρόθεσης του Θεού, και όχι σύμφωνα με την δημοφιλή ερμηνεία του θρησκευτικού κατεστημένου. Επέμενε να θεραπεύει ασθενείς την ημέρα του Σαββάτου. Πίστευε πως η θεραπεία των ανθρώπων δεν πρόσβαλε την αργία του Σαββάτου αλλά την τιμούσε, επειδή ο Θεός την όρισε για την ανάπαυση των ανθρώπων [Λουκ. 6:6-11].
Αυτή Του η στάση Τον έφερε σε αντιπαράθεση με τους γραμματείς, τους επίσημους διδασκάλους του Νόμου. Με την επιρροή τους κατόρθωσαν σύντομα να του στερήσουν τη δυνατότητα να κηρύττει στις συναγωγές. Αλλά αυτό δεν τον προβλημάτισε και πολύ. Απλά μάζευε μεγαλύτερα πλήθη, που τον άκουγαν στη πλαγιά του λόφου ή στα παράλια της λίμνης. Συχνά χρησιμοποιούσε παραβολές για να κάνει κατανοητά τα βασικά θέματα των κηρυγμάτων Του. Αποτελούσαν συχνά ιστορίες της καθημερινής ζωής που μπορούσαν να διευκολύνουν τους ακροατές Του να κατανοήσουν τις διδασκαλίες Του.
Η αποστολή των δώδεκα.
Ανάμεσα από το μεγάλο πλήθος απ' αυτούς που τον ακολουθούσαν, ο Ιησούς επέλεξε δώδεκα άνδρες να μείνουν μαζί Του για να εκπαιδευθούν και να γίνουν ικανοί να μοιραστούν το κήρυγμά Του καθώς και τη διακονία Του να θεραπεύει ασθενείς. Όταν αποφάσισε πως ήταν κατάλληλος ο καιρός, ο Ιησούς τους έστειλε ανά δυάδες να διακηρύξουν τη βασιλεία του Θεού, στις Ιουδαϊκές περιοχές της Γαλιλαίας. Σε πολλά μέρη, βρήκαν ενθουσιώδη υποδοχή.
Με την επιστροφή των δώδεκα αποστόλων, αποτραβήχτηκαν κάτω από την ηγεσία του Ιησού, από τη δημοσιότητα που τους περιέβαλλε στη Γαλιλαία, στην πιό ήσυχη περιοχή της Γαλιλαίας ανατολικά της λίμνης. Αλλά ακόμη κι εδώ τους ανακάλυψαν τα ενθουσιώδη πλήθη της Γαλιλαίας. Τα αναγνώρισε σαν "πρόβατα χωρίς ποιμένα". Ο Ιησούς δίδαξε αυτά τα πλήθη, και τα τάισε με καρβέλια ψωμιά και ψάρια. Αυτό τους παρακίνησε να προσπαθήσουν να Τον εξαναγκάσουν να γίνει ο βασιλιάς που ήθελαν και όχι ο βασιλιάς που ήταν Αυτός προορισμένος να γίνει. Πολλοί τότε, ακόμη κι από τους μαθητές Του, σταμάτησαν να Τον ακολουθούν.
Πήρε τους δώδεκα ακόμη πιο βόρεια, σε μια μη Ιουδαϊκή περιοχή. Εκεί τους έκανε ειδική εκπαίδευση για να τους προετοιμάσει για την επερχόμενη κρίση στην Ιερουσαλήμ.
Όταν ο Πέτρος διακήρυξε πως Αυτός ήταν ο Μεσσίας, ο Ιησούς αναγνώρισε πως μπορούσε πια να αρχίσει τη δημιουργία μιας καινούριας κοινότητας-της εκκλησίας.
Ιερουσαλήμ: Η τελευταία φάση.
Κατά τα τέλη του 29 μ.Χ. ο Ιησούς και οι δώδεκα πήγαν στην Ιερουσαλήμ. Κατά πάσα πιθανότητα τους έξι επόμενους μήνες τους πέρασε στο νοτιότερο τμήμα της Παλαιστίνης. Η Ιερουσαλήμ, όπως και η Γαλιλαία, έπρεπε να ακούσει το μήνυμα της βασιλείας. Αλλά η Ιερουσαλήμ ήταν πιό αντιδραστική, σ΄ αυτό, περισσότερο από τη Γαλιλαία. Ένα πνεύμα αναρχίας πλανιόταν κι ο δρόμος της ειρήνης που κήρυττε ο Ιησούς δεν έγινε αποδεκτός. Γι αυτό το λόγο ο Ιησούς έκλαψε για τον κόσμο εκεί, επειδή ο δρόμος που ακολουθούσαν τους οδηγούσε στην καταστροφή.
Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας πριν το πάσχα του 30 μ.Χ., ο Ιησούς δίδασκε κάθε μέρα στη περιοχή του Ναού. Κατά την είσοδό Του στην πόλη πάνω σε ένα γαϊδουράκι, οι θρησκευτικοί ηγέτες τρόμαξαν. Όταν καθάρισε το Ναό από τους εμπόρους και αυτούς που άλλαζαν χρήματα, αυτή η "προφητική ενέργεια" ήταν τόσο ενοχλητική προς το ιερατικό κατεστημένο, που αποφάσισε να τον συλλάβει όσο το δυνατόν συντομότερα. Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, ένας από τους δώδεκα, προσφέρθηκε να παραδώσει τον Ιησού στα χέρια τους χωρίς τον κίνδυνο να προκληθούν ταραχές. Συνελήφθη την παραμονή του Πάσχα. Τον παρουσιάσανε ενώπιον μιας Ιουδαϊκής επιτροπής όπου προέδρευε ο αρχιερέας Καϊάφας.
Οι Ιουδαίοι ηγέτες προσπάθησαν στην αρχή να Τον καταδικάσουν σαν μια απειλή για το Ναό, αλλά απέτυχαν. Τότε ο Ιησούς αποδέχτηκε την κατηγορία τους ότι ισχυρίστηκε πως ήταν ο Μεσσίας κι έτσι τους δόθηκε η αφορμή να Τον παραδώσουν στον Πιλάτο με την κατηγορία της προδοσίας και της ανταρσίας.
Αν και ο τίτλος "Μεσσίας" ήταν κυρίως θρησκευτικός θα μπορούσε να μεταφραστεί με πολιτικούς όρους σαν "ο βασιλιάς των Ιουδαίων". Οποιοσδήποτε θα ισχυριζόταν πως ήταν ο βασιλιάς των Ιουδαίων, όπως ο Ιησούς παραδέχτηκε ότι έκανε, προκαλούσε την κυριαρχία του Ρωμαίου αυτοκράτορα στην Ιουδαία. Μ΄ αυτή τη κατηγορία ο Ρωμαίος κυβερνήτης ο Πιλάτος, τελικά καταδίκασε τον Ιησού. Αυτή ήταν η κατηγορία που γράφτηκε στην επιγραφή που τοποθετήθηκε πάνω από το κεφάλι Του στον σταυρό. Θάνατος επάνω στο σταυρό ήταν η ποινή για ανταρσία από μη Ρωμαίο πολίτη.
Με το θάνατο και τη ταφή του Ιησού η αφήγηση της γήινης διακονίας Του έφτασε στο τέλος της. Αλλά με την ανάστασή Του την τρίτη ημέρα, ζει και εργάζεται για πάντα σαν ο Κύριός μας. Οι εμφανίσεις Του στους μαθητές μετά την ανάστασή Του, τους διαβεβαίωσε ότι ήταν "ζωντανός μετά τα πάθη Του με πολλές αποδείξεις" [Πράξεις 1:3].