(Εισέρχεται δεξιόθεν η ΣΤΑΤΥΛΛΙΣ καταδιωκομένη υπό τινος γέροντος όστις την έχει συλλάβη εκ του ενδύματος. Ακολουθεί ο Χορός των Γερόντων καί λαμβάνει θέσιν έναντι)
	Στρατυλλίς
		ἔασον ὦ.	Βρε άφες με! (Διαφεύγει των χειρών του Γέροντος καί ενούται με τάς λοιπάς του Χορού)
	Χορὸς Γυναικῶν
350		τουτὶ τί ἦν; ὦνδρες πόνῳ πόνηροι· οὐ γάρ ποτ᾽ ἂν χρηστοί γ᾽ ἔδρων οὐδ᾽ εὐσεβεῖς τάδ᾽ ἄνδρες.	Τί είν' εκεί; Άνδρες κακοί! Αυτά πού κάνετε εσείς, όσ' είνε τιμημένοι  καί ευσεβείς δεν κάνουνε.
	Χορὸς Γερόντων
		τουτὶ τὸ πρᾶγμ᾽ ἡμῖν ἰδεῖν ἀπροσδόκητον ἥκει· ἑσμὸς γυναικῶν οὑτοσὶ θύρασιν αὖ βοηθεῖ.	Ποιος να το περιμένη αυτό το πράμα πώς θα ιδή; Να, πούχει ξεκινήση  κι' άλλο γυναικομάζωμα στης πόρτες να βοηθήση.
	Χ Γυν	τί βδύλλεθ᾽ ἡμᾶς; οὔ τί που πολλαὶ δοκοῦμεν εἶναι;	Τί; μας εφοβηθήκατε; ημείς [πού τώρα βγήκαμε] πολλές σας εφανήκαμε; δεν είδατε ακόμα
355		καὶ μὴν μέρος γ᾽ ἡμῶν ὁρᾶτ᾽ οὔπω τὸ μυριοστόν.	ούτε καί το μυριοστόν απ' το δικό μας κόμμα.
	Χ Γερ	ὦ Φαιδρία ταύτας λαλεῖν ἐάσομεν τοσαυτί; οὐ περικατᾶξαι τὸ ξύλον τύπτοντ᾽ ἐχρῆν τιν᾽ αὐταῖς;	Φαιδρία! πώς; θ' αφήσουμε αυτές με τέτοια γλώσσα να κοπανάνε τόσα ; Δεν πρέπει να της πιάσουμε καί όλα τούτα τα ραβδιά στη ράχη τους να σπάσουμε ;
	Χ Γυν	θώμεσθα δὴ τὰς κάλπιδας χἠμεῖς χαμᾶζ᾽, ὅπως ἂν ἢν προσφέρῃ τὴν χεῖρά τις μὴ τοῦτό μ᾽ ἐμποδίζῃ.	Και από μας ή κάθε μιά θα βάλη κάτω τα σταμνιά, να μη μας εμποδίζουνε, και τότε διορθώνει  αυτόν, πού κατ' απάνω μας το χέρι του ξαμώνει.
360	Χ Γερ	εἰ νὴ Δἴ ἤδη τὰς γνάθους τούτων τις ἢ δὶς ἢ τρὶς ἔκοψεν ὥσπερ Βουπάλου, φωνὴν ἂν οὐκ ἂν εἶχον.	Ώ, μα τον Δία! αν κανείς, με χαστουκές γερές, τους τσάκιζε δυό-τρείς φορές,  —όπως κι' αυτού τού Βούπαλου —της δυο τους της μασέλες, τώρα δεν θάχανε φωνή [να λένε τέτοιες τρέλλες!]
	Χ Γυν	καὶ μὴν ἰδοὺ παταξάτω τις· στᾶσ᾽ ἐγὼ παρέξω, κοὐ μή ποτ᾽ ἄλλη σου κύων τῶν ὄρχεων λάβητα.	Εδώ στεκόμαστε μπροστά, κι' ας ερθη όποιος του βαστά· μά [θα σε κάμω εγώ να ειπής, πώς] ούτε σκύλλα είδες,  να σ' έχη αρπάξη πειό γερά από της δυό σου αρχίδες.
	Χ Γερ	εἰ μὴ σιωπήσει, θενών σου ᾽κκοκκιῶ τὸ γῆρας.	Άν ίσως δεν σωπάσης, το τελευταίο γήρας μου κακά θα δοκιμάσης.
365	Χ Γυν	ἅψαι μόνον Στρατυλλίδος τῷ δακτύλῳ προσελθών.	Σαν θέλης πάρ' τα μούτρα σου, την Σρατυλλίδα άγγιξε, [να ιδής πού πάει η κούτρα σου.]
	Χ Γερ	τί δ᾽ ἢν σποδῶ τοῖς κονδύλοις; τί μ᾽ ἐργάσει τὸ δεινόν;	Τι θα μου κάνης, στης σβερκές αν έλθω καί σ' αρχίσω;
	Χ Γυν	βρύκουσά σου τοὺς πλεύμονας καὶ τἄντερ᾽ ἐξαμήσω.	Τ' άντερα καί πλεμόνια σου με δαγκανιές θά χύσω.
	Χ Γερ	οὐκ ἔστ᾽ ἀνὴρ Εὐριπίδου σοφώτερος ποιητής· οὐδὲν γὰρ οὕτω θρέμμ᾽ ἀναιδές ἐστιν ὡς γυναῖκες.	Κανείς δεν είνε πειό σοφός από 'τόν Ευριπίδη, [που της γυναίκες πάντοτε της στρώνει στο βρισίδι]· γιατί ως σήμερα στη γη δεν είνε γεννημένα πλάσματα αναιδέστερα [καί πειό ξετσιπωμένα].
370	Χ Γυν	αἰρώμεθ᾽ ἡμεῖς θοὔδατος τὴν κάλπιν ὦ ῾Ροδίππη.	Εμπρός, Ροδίππη, τα σταμνιά, [μη χάνουμε καιρό].
	Χ Γερ	τί δ᾽ ὦ θεοῖς ἐχθρὰ σὺ δεῦρ᾽ ὕδωρ ἔχουσ᾽ ἀφίκου;	Γιατί, θεοκατάρατες! εφέρατε νερό;
	Χ Γυν	τί δαὶ σὺ πῦρ ὦ τύμβ᾽ ἔχων; ὡς σαυτὸν ἐμπυρεύσων;	Γιατί, μωρέ ψοφήμι συ, ήλθες φωτιά ν' ανάψης;  το σώμα σου θα κάψης;
	Χ Γερ	ἐγὼ μὲν ἵνα νήσας πυρὰν τὰς σὰς φίλας ὑφάψω.	Ήλθα ν' ανάψω τη φωτιά της φίλες σου να ψήσω.
	Χ Γυν	ἐγὼ δέ γ᾽ ἵνα τὴν σὴν πυρὰν τούτῳ κατασβέσαιμι.	Έ, ήλθα τη φωτιά κ' εγώ με το νερό να σβήσω.
375	Χ Γερ	τοὐμὸν σὺ πῦρ κατασβέσεις;	Θα ρίψης στη φωτιά νερά;
	Χ Γυν	τοὔργον τάχ᾽ αὐτὸ δείξει.	Θα στ' αποδείξω μια χαρά.
	Χ Γερ	οὐκ οἶδά σ᾽ εἰ τῇδ᾽ ὡς ἔχω τῇ λαμπάδι σταθεύσω.	Σε ξεροψήνω στη στιγμή με το δαδί πού φέρω.
	Χ Γυν	εἰ ῥύμμα τυγχάνεις ἔχων, λουτρόν <γ᾽ ἐγὼ παρέξω.	Άν είσαι βρώμιος κι' άπλυτος λουτρό θα σου προσφέρω.
	Χ Γερ	ἐμοὶ σὺ λουτρὸν ὦ σαπρά;	Θα κάμης συ λουτρό 'ς εμέ, μωρή βρωμοσουπιά;
	Χ Γυν	καὶ ταῦτα νυμφικόν γε.	Θάν' και λουτρό του γάμου σου.
	Χ Γερ	ἤκουσας αὐτῆς τοῦ θράσους;	Ακούς ξεδιαντροπιά!
	Χ Γυν	ἐλευθέρα γάρ εἰμι.	Μα είμ' εγώ ελεύθερη.
380	Χ Γερ	σχήσω σ᾽ ἐγὼ τῆς νῦν βοῆς.	Κ' εγώ θα στο βουλώσω το στόμα σου, πού τάφησες καί τσαμπουνάει τόσο.
	Χ Γυν	ἀλλ᾽ οὐκέθ᾽ ἡλιάζει.	Αλλά στο δικαστήριο δεν θα 'χης πειά δουλειά.
	Χ Γερ	ἔμπρησον αὐτῆς τὰς κόμας.	Μώρ' δεν της καίτε τα μαλλιά!
	Χ Γυν	σὸν ἔργον ὦχελῷε.	(κενώνουσι τας υδρίας των επί των Γερόντων) Ο Αχελώος ποταμός το χρέος του ας κάνη!
	Χ Γερ	οἴμοι τάλας.	Ωχ ! ωχ ! κακόμοιρος εγώ!
	Χ Γυν	μῶν θερμὸν ἦν;	Μήπως ζεστό σου εφάνη;
	Χ Γερ	ποῖ θερμόν; οὐ παύσει; τί δρᾷς;	Βρέ τί ζεστό! δεν παύεις πειά; κατάλαβες τι κάνεις;
	Χ Γυν	ἄρδω σ᾽ ὅπως ἂν βλαστάνῃς.	Τί έκανα; σ' επότισα βλαστούς να ξαναβγάνης.
385	Χ Γερ	ἀλλ᾽ αὖός εἰμ᾽ ἤδη τρέμων.	(ριγών) Ξεράθηκ' από τη νοτιά.
	Χ Γυν	οὐκοῦν ἐπειδὴ πῦρ ἔχεις, σὺ χλιανεῖς σεαυτόν.	Σαν άναψες καί τη φωτιά, τρέχα κοντά της να σταθής καί γρήγορα να ζεσταθής.
			(Εισέρχεται ο ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ ακολουθούμενος υπό τοξοτών κρατούντων μοχλούς)

 

Βούπαλος: Αγαλματοποιός διακωμωδούμενος.