Στιγμιότυπα

Ένα όμορφο κείμενο

Το Λεωνίδιο είναι μια όμορφη κωμόπολη στην ανατολική Πελοπόννησο. Έχει στενά δρομάκια με πέτρινα σπίτια και χρωματιστές αυλόπορτες. Το σχολείο είναι κι αυτό πολύ ωραίο. Οι κάτοικοι είναι καλοσυνάτοι και πρόσχαροι. Τα βουνά που υψώνονται γύρω από το χωριό δημιουργούν ένα αίσθημα ασφάλειας αλλά και αίσθημα αποκλεισμού. Μοιάζουν με τεράστιους μυτερούς κόκκινους βράχους, που χαρακτηρίζουν και οριοθετούν την κωμόπολη. Η θάλασσα όμως δεν είναι μακριά. Ελάχιστα χιλιόμετρα από το Λεωνίδιο βρίσκεται το παραθαλάσσιο χωριό Πλάκα. (Σημείωση Φ.Β.Μπεκύρου: η Πλάκα δεν είναι παραθαλάσσιο χωριό αλλά το επίνειο της πόλης του Λεωνιδίου. Γύρω από το λιμάνι έχει αναπτυχθεί ένας οικισμός τουριστικός αλλά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως χωρίο. Παρόμοιοι οικισμοί υπάρχουν δίασπαρτοι στον κάμπο του Λεωνιδίου, αποτελούν όμως αναπόσπαστα τμήματα του Λεωνιδίου, εξάλλου η συμπαγής ομοιογένεια του πληθυσμού δεν επιτρέπει την ανάπτυξη χωριστικών διαθέσεων). Στο Λεωνίδιο, κάθε χρόνο, το βράδυ της Ανάστασης, ο ουρανός φωτίζεται από εκατοντάδες φαναράκια που λάμπουν: Είναι τα αερόστατα της ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ. Τα αερόστατα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των μεγαλύτερων, άρχισαν να κατασκευάζονται στο χωριό στα τέλη του 19ου αιώνα ή στις αρχές του 20ου και οι Λεωνιδιώτες συνεχίζουν να τα φτιάχνουν μέχρι σήμερα. Μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα, γύρω στα 1970, το έθιμο δεν λειτούργησε.(Σημείωση Φ.Β.Μπεκύρου: Ο συντάκτης του κειμένου μάλλον έχει μπερδέψει τα αερόστατα με τα πυροτεχνήματα που πραγματικά μια χρονιά δεν ακούστηκε ούτε τρακα τρούκα εξαιτίας της απαγόρευσης της στυγνής δικτατορίας της 21 Απριλίου 1967. Τα αερόστατα όμως η "χούντα" κι αυτή ακόμα του Ιωαννίδη δεν κατάφερε ποτέ να τα σταματήσει, αυτά πάντα πετούσαν λεύτερα και ψηλα).Το Λεωνίδιο χωρίζεται σε πέντε ενορίες; Την ενορία της Ευαγγελίστριας - που έχει το τοπικό όνομα "Στάη" και είναι η Μητρόπολη, την ενορία των Τριών Ιεραρχών που λέγεται και "Κοίλασο", την ενορία του Ιωάννου του Προδρόμου - που λέγεται και "Σίο", και τις ενορίες της Αγίας Κυριακής και της Αγίας Αικατερίνης. Κάθε ενορία φτιάχνει γύρω στα ογδόντα (80) με εκατό (100) αερόστατα Aρα, πεντακόσια (500) περίπου αερόστατα κατασκευάζονται κάθε Πάσχα στο χωριό. Πεντακόσιες πολύχρωμες φλόγες ανεβαίνουν στον ουρανό κάθε χρόνο. Βέβαια, κάποια από αυτά δεν καταφέρνουν να ανάψουν και τότε ακολουθούν πειράγματα από τους άλλους ενορίτες. Το ίδιο γίνεται και αν κάποιο αερόστατο πάρει φωτιά και καεί στον αέρα, γιατί αυτό σημαίνει ότι η κατασκευή του δεν ήταν και τόσο πετυχημένη. Ο παππούς του μικρού Βαγγέλη, ο μπάρμπα - Βαγγέλης ο Ξηντάρης, λέει ότι τα αερόστατα αρχίζουν να φτιάχνονται δύο με τρεις μήνες πριν το Πάσχα Ο ίδιος τα έφτιαχνε από μικρός. Τότε οι άνθρωποι είχαν κέφι και μεράκι. Σήμερα που ο ίδιος είναι ογδόντα ετών, τα πράγματα - λέει - πώς έχουν αλλάξει. Όμως ο εγγονός του, ο συνονόματος, τον παρακολουθεί με πολύ μεγάλη προσοχή, την ώρα που φτιάχνει ένα ακόμα αερόστατο. Την ίδια στιγμή, τα παιδιά της Α' τάξης του Δημοτικού σχολείου του χωριού - που φτιάχνουν το δικό τους αερόστατο, στην αίθουσα του Δημαρχείου - δουλεύουν με πάθος. Στο εργαστήρι του μπάρμπα- Βαγγέλη και στην αίθουσα του Δημαρχείου, οι κόκκινες και οι κίτρινες κόλλες χαρτί είναι απλωμένες στο τραπέζι και στο πάτωμα. Όλα είναι έτοιμα για ν' αρχίσει η κατασκευή του αερόστατου. "Τα χαρτιά του αερόστατου τα παλιά τα χρόνια", συνεχίζει ο κυρ-Βαγγέλης, "δεν ήταν τόσο ανθεκτικά όσο τα σημερινά, αλλά ήταν πάντα του εμπορίου. Τα χρώματα που συνηθίζονταν και συνηθίζονται μέχρι σήμερα είναι το άσπρο, το κόκκινο, το κίτρινο, το πράσινο και το μπλε. Με άλλα λόγια, τα βασικά χρώματα. Τα τελευταία χρόνια τα χαρτιά έρχονται από το εξωτερικό και μάλιστα από την Ιταλία και είναι τώρα πολύ πιο ανθεκτικά. Ο παππούς ξεκινά να κολλάει τα χαρτιά, το ένα δίπλα στο άλλο και το ίδιο κάνουν και τα παιδιά στο Δημαρχείο.
Για συνέχεια κάνετε κλικ εδώ
Το κείμενο πρόσφερε ευγενικά το Πελοποννησιακό Λαογραφίκο Ίδρυμα
aerostaton002005.jpg