[...] παίρνει το λόγο στη συνέλευση ο γνωστός μουσάτος γόης των ΕΑΑΚ στο ΤΕΙ. [...] Και
αρχίζει ένα λίβελο στην κυβέρνηση κι από 'δω παν κι άλλοι:
"το μπούλο η Γιαννάκου", οι
"πραίτορες του Πολύδωρα", "οι μπάτσοι που βαράνε" και ξανάμανά
"τον μπούλο η
Γιαννάκου"
. Λύσσαξε ο Εαακίτης. Τη μάτιαξε την άλληνα όπως αποδείχτηκε. [...] Μετά το
τέλος της συνέλευσης (είχαμε πάρει τους Δαπίτες φαλάγγι) καθώς καθόμουνα σε μια γωνιά να
ηρεμήσω, έρχεται μια συμφοιτήτρια συνάμενη κουνάμενη και με ρωτάει:
"Ο Τάδε δικός σας
είναι;
ο Τάδε είναι φίλος σου; Σας είδα που τρώγατε μαζί στη λέσχη, που κάνατε πως το λένε,
συντονισμένη επιτροπή, συντονιστική,
του Τάδε το τηλέφωνο το έχεις;". Από μέσα μου
βέβαια έβραζα σε φάση κάπως έτσι: "Τώρα πού να σου εξηγώ κυρά μου, ότι δεν είναι δικός
μας και ότι δεν είμαι το χρυσό κουφέτο του κινήματος να κάνω κονέ.
Ε, ρε που
καταντήσαμε, προξενήτρες του Εαακίτη...
Ένα κοινό πλαίσιο κάναμε, δεν ανέλαβα να τον
αποκαταστήσω κι όλας. Και δηλαδή η δικιά μου τοποθέτηση δεν σου άρεσε, που χαιρέτησα τα
ποτάμια των διαδηλωτών και
κατήγγειλα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΕΕ; Ε;. Δε σου γεμίζω το μάτι, δυο
μέτρα παλικάρι
, έστω και χωρίς τα μούσια; Τα μαλλιά τι τα 'χω δηλαδή; για μόστρα;"
Τέλος πάντων. [...] Δε φαντάζεται κανένας πόσες μυριάδες φοιτήτριες από τις πιο απολιτίκ
έως τις πιο "ψαγμένες", από τις πιο κυριλέ έως τις πιο "σκουλαρίκια στη μύτη" φάση ήρθαν
να μου πουν τα καθέκαστα. Άι στο διάολο δηλαδή. Ξανθές, μελαχρινές, αδύνατες, χοντρές,
όλες
ήθελαν να βουτυρώσουν το ψωμί του Εαακίτη που λίγες μέρες νωρίτερα βουτύρωνε το
ψωμί της κυβέρνησης και πάει βουτυρώνοντας [...]
ΕΑΑΚίτες: ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ
ΣΤ' Αναθεώρημένη Έκδοση (ρηβάισντ εντίσιον)
Εκδόσεις Αλιάκμονας, 2008