αποσπάσματα (ανρέιτηντ)

[...] Ήμουνα τότε πρώτο καιρό φοιτητής, μικρός και άβγαλτος. [...]
"Αναρχικοί όχι, Ελευθεριακοί είμαστε", μου 'πε με ζέση ο Εαακίτης. Ααά,
όλα κι όλα. Και έτσι και γιουβέτσι. Κρατάμε την σημαία ότι είμαστε οι πιο
αδιάλλακτοι κομμουνισταράδες αλλά για να μην δυσαρεστήσουμε την μάζα των
ευπρεπών μπαχαλοειδών που έχει συρρεύσει στα "σχήματα" πετάμε καμιά

τουφέκια έτσι για να μην τρίζουν και τα κόκκαλα του Μπακούνιν [...]

[...] Ανέβαινα τη Μελενίκου ανέμελος μια μέρα κρατώντας τον Ριζοσπάστη, με
προφανή σκοπό να πιω καφέ με φίλους αλλά πριν πιω την πρώτη γουλιά, ρίξω
μια ματιά στη δεύτερη σελίδα, στον Θανάση τον Λεκάτη που τον πάω πολύ.
Κατεβαίνουν
δυο γνωστοί μου Εαακίτες, το δίδυμο της συμφοράς, ένας από
ΤΕΙ και ο κολλητός του απ' το ΑΠΘ, και μου λέει ο τεϊτζής,
Νεολαίος
Κομμουνιστής Απελευθερωτής
συν τοις άλλοις: "Τι λέει, διαβάζουμε το
όργανοοο;"
(έτσι, με μακρόσυρτο όμικρον). Και του απαντάω: "Τουλάχιστον,
εμείς έχουμε όργανο, και το χρησιμοποιούμε..."
Αυτό ήταν. Του την είπα.
Του την είπα όσο να 'ναι. Βέβαια η φαλλοκρατία και ο σεξισμός που λένε, πήγε
σύννεφο αλλά σημασία είναι ότι
έφαγε την ταξική μου χλαπάτσα στα μούτρα,
και μάλιστα με το αναγκαίο πολιτικό περιεχόμενο. [...]

ΕΑΑΚίτες: ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ
ΣΤ' Αναθεώρημένη Έκδοση (ρηβάισντ εντίσιον)
Εκδόσεις Αλιάκμονας, 2008